I SA/Gd 1259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pan M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w wysokości 19.768 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że za wstrzymaniem przemawia okoliczność, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada stałego źródła utrzymania jak i zasobów finansowych, a jego majątek został zajęty przez komornika sądowego w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył je do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 15 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 413/14 uchylił postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Sąd kasacyjny uznał, że WSA w Gdańsku rozpoznając wniosek niewystarczająco uzasadnił swoje stanowisko, jak również niedostatecznie ocenił i zbadał wystąpienie przesłanek wynikających za art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 maja 2014 r. (sygn. akt II FZ 413/14). W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Podkreślenia wymaga, że to po stronie wnioskodawcy leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć i w jakiej mierze. W przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2897/13, postanowienie NSA z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GZ 160/14). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane powyżej następstwa, gdyż poza stwierdzeniem, że wnosi "o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji", skarżący nie podał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek. Przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów pozostaje bez znaczenia dla oceny wniosku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako nieuzasadniony.