I SA/Gd 1325/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2013 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2013 r. nr [...] D. C. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2013 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2013 r. nr [...]. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Prezydenta Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W cytowanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności a także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy. W literaturze przyjmuje się, że w zwrocie "w granicach danej sprawy" chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym (por. J.P. Tarno, Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego..., s. 83). Należy w związku z tym wskazać, że zgodnie z ustaleniami doktryny - por. np. B. Adamiak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, LexPolonica nr 332695, OSP 1999, nr 1, poz. 20, s. 53) - na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej - uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, LexPolonica nr 346982 (ONSA 2001, nr 1, poz. 7), por. także B. Dauter, w: P.p.s.a. Komentarz II, 2011, s. 230-231. W kontekście powyższego wskazać należy, że skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to w granicach tej sprawy nie mieści się decyzja organu I instancji, dotycząca ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r., a której dotyczy wniosek skarżącej, gdyż kwestia będąca przedmiotem analizy w zakresie zaskarżonego postanowienia pozwala jedynie na ustalenie możliwości dalszego procedowania (lub nie) odnośnie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem Sądu, pomiędzy postępowaniem dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a postępowaniem w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zakres przedmiotowy sprawy, w której Prezydent Miasta wydał decyzję z dnia 14 marca 2013 r. obejmował kwestię ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, zaś w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zakres przedmiotowy obejmuje kwestię odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. A zatem nie budzi wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta nie mógł zostać uwzględniony. Jednocześnie zauważyć należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji dotyczy tylko takich aktów, którym można przypisać przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Niewątpliwie akty administracyjne odmowne nie korzystają z przymiotu wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 282/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym uznać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt: II FZ 441/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2013 r., o której wstrzymanie wniosła strona skarżąca nie mieści się w zbiorze aktów, mogących podlegać wstrzymaniu wykonania w toku niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie nawet gdyby skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to w kontekście powyższej argumentacji nie jest możliwe jego wykonanie, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.