I SA/Gd 1327/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozpatrzenia żądania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych, w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia postanawia odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1327/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy rozpatrzenia żądania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych, w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Odpis sentencji ww. wyroku, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia, został doręczony skarżącemu, w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", w dniu 14 stycznia 2016 r. W dniu 26 lutego 2016 r. J. C. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, składając jednocześnie wniosek o jego sporządzenie. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że nie został poinformowany o terminie posiedzenia Sądu. Podał również, ze doręczyciel przesyłek sądowych nie doręczył mu zawiadomienia (rozstrzygnięcia), które zapadło w sprawie. Zdaniem wnioskodawcy, ponieważ przesyłka nie została doręczona prawidłowo (skutecznie), nie może on odpowiadać za nierzetelną pracę doręczyciela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne związane z uchybieniem terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie budzą wątpliwości. Ponadto skarżący wraz ze złożeniem wniosku dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie. Sporna jest jedynie ocena, czy na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu spoczywa wina za niedokonanie tej czynności w wymaganym terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I FZ 226/10, LEX nr 658416; i wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948). W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, J. C. wskazał na nieprawidłowe doręczeniu mu przesyłki sądowej zawierającej odpis sentencji wyroku. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu (art. 67 § 1), przy czym doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie (art. 69). Z przepisów art. 73 P.p.s.a. wynika z kolei, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Odnosząc przytoczone powyżej przepisy do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przesyłka polecona zawierająca sentencję wydanego w trybie uproszczonym wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie I SA/Gd 1327/15 (wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia) została nadana w dniu 23 grudnia 2015 r. w Urzędzie Pocztowym [...] 6 na adres J. C., tj. ul. [...], [...] [...] (k. 56 akt sądowych). Z uwagi na nieobecność adresata przesyłka była awizowana przez pocztę pierwszy raz w dniu 31 grudnia 2015 r. i została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...] 39, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym urzędzie pocztowym - jak wynika z potwierdzenia odbioru - pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 8 stycznia 2016 r., natomiast w dniu 15 stycznia 2016 r., z powodu niepodjęcia przesyłki w okresie przechowywania, dokonano jej zwrotu do nadawcy. W ocenie Sądu, powyżej opisane czynności świadczą o prawidłowym działaniu doręczającego, natomiast w złożonym wniosku J. C. nie wskazał na żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć o podjęciu przez niego działań w celu ochrony swoich interesów procesowych. Samo twierdzenie wnioskodawcy, że przesyłka została doręczona nieskutecznie, uznać należy za gołosłowne, nie poparte jakimkolwiek dowodem mogącym świadczyć o nieprawidłowościach w doręczaniu mu korespondencji przez operatora pocztowego. W judykaturze przyjmuje się, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 414/14, LEX nr 1480920). Podkreśla się również, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14, LEX nr 1465314). Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.