I SA/Gd 1366/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 7 września 2016 r. Sygn. akt SKO [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2016 r. ustalającą M.K. podatek od nieruchomości na 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 11 maja 2016 r. M.K. nabył zabudowaną działkę gruntu nr [...] obszaru 0,2091 ha oraz udział wynoszący 1.291/10.000 części w nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obszaru 0,919 ha (dowód: akt notarialny Rep. A nr [...]). W § 14 tego aktu zapisano, że M.K. oświadcza, iż przedmioty niniejszej umowy nabywa na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą: "A" M.K. z siedzibą [...] T. ul. S. nr [...], NIP [...], Regon: [...], wpisanej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Następnie w dniu 25 maja 2016 r. M.K. złożył Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych dotyczącą podatku od nieruchomości na 2016 rok, w której wskazał do opodatkowania: budynki inne niż mieszkalne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 268,00 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 2 091,00 m2. W ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] o pow. 0,2091 ha oznaczona jest symbolem Ba, zaś znajdujący się na niej budynek nr [...] został sklasyfikowany jako budynek przemysłowy. W dniu 25 maja 2016 r. M.K. poinformował organ podatkowy, że przedmiotowy budynek nie jest jeszcze wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej, jest w złym stanie technicznym, ale jest przystosowany do użytkowania go w celach działalności gospodarczej i koszty związane z remontem stanowią koszty firmy. Organ odwoławczy podkreślił, że wysokość podatku od nieruchomości ustalona została w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, jak też Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dotyczącej podatku od nieruchomości na 2016 rok, złożonej przez M.K. w dniu 25.06.2016 r. - w odniesieniu do powierzchni i przeznaczenia gruntu i budynku z zastosowaniem prawidłowych stawek podatku określonych w § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit b Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 29 października 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta T. Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast kwestii możliwości opodatkowania gruntu i budynku najwyższą stawką podatku od nieruchomości właściwą dla przedmiotów opodatkowania "związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą". Podatnik domagając się opodatkowania gruntu (działki nr [...]) i znajdującego się na niej budynku niższą stawką, a nie jak dla "związanych z działalnością gospodarczą" wskazywał, że nie zawsze sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną nieruchomości jest tożsamy z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzasadnia zastosowanie najwyższych stawek podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy zauważył, że treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) uległa zmianie z dniem 1 stycznia 2016 r. i obecnie przepis ten stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarcza, z zastrzeżeniem ust. 2a. W ust. 2a wyliczono natomiast w sposób enumeratywny, iż do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zatem w obecnym stanie prawnym (obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 roku) w odniesieniu do gruntu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy, nie stosuje się stawek jak dla "gruntów zwianych z działalnością gospodarczą", o ile grunt ten: - związany jest z budynkiem mieszkalnym, - znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, -jest niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777), i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z kolei w odniesieniu do budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy, nie stosuje się stawek jak dla "budynków związanych z działalnością gospodarczą", o ile budynek ten: -jest budynkiem mieszkalnym, - jest budynkiem w odniesieniu do którego została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) - decyzja o rozbiórce, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, by którakolwiek z ww. okoliczności dotyczyła gruntu i budynku będącego przedmiotem opodatkowania w skarżonej decyzji. Przedmiotowy grunt w ewidencji gruntów oznaczony jest symbolem "Ba" - teren przemysłowy. Nie jest to więc z całą pewnością grunt mieszkalny; nie znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz nie jest on niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777), i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy. Z kolei zaś znajdujący się na działce nr [...] budynek nr [...] - sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako "budynek przemysłowy", zatem z całą pewnością nie jest to budynek mieszkalny, jak również Podatnik w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego nie przedstawił w odniesieniu do niego ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce, czy decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania. Powyższe okoliczności świadczą, że opodatkowanie gruntu i budynku stanowiącego własność M.K. (nabytego zresztą zgodnie z treścią § 14 aktu notarialnego na cele prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą: "A" M.K. z siedzibą [...] T. ul. S. nr [...]), stawkami jak dla gruntów i budynków "związanych z działalnością gospodarczą" było prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.K. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię w zakresie w jakim organ odwoławczy uznał, że do stanowiących własność podatnika gruntu i budynku przy ul. S. w T. (działka [...]) odpowiednia jest stawka podatku przewidziana dla nieruchomości i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji gdy nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w jakimkolwiek zakresie, 2. naruszenie przepisów postępowania w zakresie dyspozycji art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) poprzez błędne uznanie, że organ I stopnia nie naruszył normy wynikającej z ww. przepisów, pomimo że w sposób wadliwy przeprowadził postępowanie dowodowe tj. zaniechał poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących sposobu wykorzystania i użytkowania przez skarżącego przedmiotowych nieruchomości, 3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ I stopnia nie naruszył normy wynikającej z ww. przepisu, pomimo iż zaniechał czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego tj. ustalenia czy nieruchomości należące do podatnika służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej oraz pominął słuszny interes skarżącego polegający na braku obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w wymiarze wyższym niż podstawowa stawka podatku obowiązująca podatnika w razie ustalenia, że nieruchomości posiadane przez podatnika nie służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, z uwagi na okoliczność, że nieruchomości położone w T. przy ul. S nie służą i nigdy nie służyły podatnikowi do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wydający decyzję w II instancji powielił błędy organu I stopnia polegające na uznaniu, iż nie było konieczne dokonanie ustaleń faktycznych w powyższym zakresie, a w konsekwencji wyjaśnienie stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji podatkowej, a w szczególności zbadanie, czy i w jakim zakresie podatnik prowadzi działalność gospodarczą związaną z przedmiotowymi nieruchomościami. Skarżący jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej tj. wykonuje we własnym imieniu jednoosobową działalność gospodarczą. Powyższe jednak nie przesądza o tym, że będąc jako osoba fizyczna właścicielem i posiadaczem przedmiotowych nieruchomości musi wykorzystywać ją do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynki i grunty stanowiące własność osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie zawsze powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami, lecz mogą - po ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego, które to ustalenie powinno być podstawą decyzji podatkowej - być opodatkowane w kategorii tzw. pozostałych gruntów i budynków. Zgodnie z ugruntowaną interpretacją przepisów o podatku od nieruchomości, skoro budynek i grunt nie jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej to nie sposób przyjąć, że z samego faktu, iż są w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą winny być opodatkowane w najwyższej stawce, jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjęta przez skarżącego interpretacja przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajduje oparcie w cytowanym w odwołaniu orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Skarżący zauważył, że eksponowana przez organ odwoławczy zmiana treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. nie ma znaczenia dla dotychczasowej interpretacji przedmiotowych przepisów. Przekonuje o tym analiza zmiany przedmiotowej regulacji, która ma charakter redakcyjny i nie zmienia sensu regulacji, która w dalszym ciągu nakazuje brać pod uwagę czy nieruchomość jest użytkowana w celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Porównanie treści zacytowanych przepisów przekonuje, że zmiana przedmiotowej regulacji miała w gruncie rzeczy charakter techniczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że w ocenie Sądu w żadnej mierze nie są uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ( art. 122 i 187 § 1 Ord. pod.), który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej ocenie, mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ord. pod. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, jest logiczna i pełna. Podkreślić przy tym trzeba, że organ podatkowy nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267, cyt. dalej jako kpa). Mając bowiem na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji (zobowiązanie w podatku od nieruchomości), w niniejszym przypadku zastosowanie miały przepisy postępowania zawarte w ustawie Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się bowiem do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. W ocenie sądu nie ma zatem podstaw do kwestionowania przyjętych prawidłowo ustaleń faktycznych. Ich konsekwencją jest zaś zastosowanie przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z treścią art. 2 ust.1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami tego podatku są m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa ( art. 4 ust. 1). Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z pkt 2 tego przepisu wynika, iż za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uważa się: 1) działalności rolniczej lub leśnej; 2) wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5; 3) działalności, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1 c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.). Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 2a ustawy, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Zagadnienie będące przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu interpretacyjnego, czy w świetle przywołanego przepisu, sam fakt posiadania przez osobę fizyczną o statusie przedsiębiorcy nieruchomości (niebędącej budynkiem mieszkalnym oraz gruntem związanym z tym budynkiem), rodzi w każdym przypadku po jej stronie obowiązek opłacania podatku od nieruchomości z uwzględnieniem najwyższych stawek podatkowych, przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący zajął stanowisko, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej, niewyłączonej z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1 a ust. 2 a u.p.o.l., nie jest wystarczające do opodatkowania jej najwyższą stawką, jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki zajmował także Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 902/12. Nie podzielając tego poglądu, rozpatrujący niniejsza sprawę skład orzekający aprobuje przeciwne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07 , czy z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2257/14, dostępne w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu zauważyć trzeba, że oba poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały wyrażone na tle stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2016 r., zachowują jednak pełną aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Dokonana zmiana przepisów ogranicza możliwość stosowania niższych stawek w odniesieniu do gruntów i budynków, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dla wyłączenia takich nieruchomości z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest, w obecnym stanie prawnym, legitymowanie się stosowną decyzją administracyjną (art. 1a ust.2a pkt 3 u.p.o.l.). Kontynuując rozważania będące wyrazem podzielanych poglądów prawnych podkreślić należy, że ustawodawca w przepisach u.p.o.l. zawarł zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l.). Jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tym samym przyjmuje się, że obiekt, nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. W regulacji zawartej w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. dopuszcza się jednak trzy odstępstwa od tej reguły. Nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie są opodatkowane najwyższymi stawkami podatku: 1) budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami; 2) grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowe nieruchomości należą do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z akt sprawy nie wynika także, aby w sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w treści art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. Przedmiotowy grunt w ewidencji gruntów oznaczony jest symbolem "Ba" - teren przemysłowy. Nie jest to więc z całą pewnością grunt mieszkalny; nie znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz nie jest on niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777), i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy. Z kolei zaś znajdujący się na działce nr [...] budynek nr [...] - sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako "budynek przemysłowy", zatem z całą pewnością nie jest to budynek mieszkalny. Skarżący w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego nie przedstawił w odniesieniu do niego ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce, czy decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania. Dodatkowo zauważyć trzeba, że z treści aktu nabycia nieruchomości wynika także, że skarżący nabył je na cele prowadzonej działalności gospodarczej (§ 14 aktu notarialnego Rep A nr [...]). Tym samym, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, zastosowanie ma najwyższa stawka podatku od nieruchomości, tj. stawka od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.