I SA/Gd 1405/12

Dnia 22 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" sp. z o.o. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 20 lipca 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 20 lipca 2012 r. nr [...] "A" sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej w skrócie zwana Spółką) wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 20 lipca 2012 r. Uzasadniając złożony wniosek wskazała, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Spółka podkreśliła, że suma zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł określona w decyzji, przekracza jej możliwości finansowe, albowiem w pierwszym półroczu 2012 r. Spółka osiągnęła z prowadzonej działalności zysk netto w kwocie [...] zł. Dodała ponadto, że konieczność przeznaczenia zysku Spółki na spłatę zobowiązania podatkowego, zamiast na bieżące koszty działalności, wiąże się z niebezpieczeństwem pogorszenia sytuacji finansowej oraz może spowodować utratę miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu zauważyć należy, że w początkowym okresie stosowania przepisów p.p.s.a. pojawiały się spory co przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 tej ustawy, jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji – ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 363/05 czy z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FZ 513/06, a także J.P.Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122 oraz B.Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu sądu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Wprawdzie Spółka wskazała, że osiągnięty w pierwszym półroczu zysk netto nie wystarcza na pokrycie całości zobowiązania podatkowego, niemniej jednak nie jest to w ocenie Sądu okoliczność, która wskazywałaby jednoznacznie na możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że wskazany przez Spółkę zysk jest zyskiem osiągniętym z półrocza prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest zatem wykluczone, że w kolejnym półroczu zysk Spółki przekroczył wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji. Okoliczności tej wnioskodawczyni jednak nie wykazała. Ponadto, sam fakt osiągnięcia zysku w wysokości niższej od kwoty zobowiązania podatkowego nie oznacza braku możliwości zapłaty zobowiązania. Nie jest bowiem wykluczone, że Spółka dysponuje majątkiem, z którego możliwe jest zaspokojenie należności publicznoprawnej. W ocenie Sądu, poza powołaniem się na okoliczność uzyskania niskiego zysku z prowadzonej działalności oraz wskazaniem, że obowiązek zapłaty podatku może wiązać się z niebezpieczeństwem pogorszenia sytuacji Spółki prowadząc do powstania znacznej szkody, wnioskodawczyni nie przywołała okoliczności mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. W szczególności Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Brak jest także danych o wysokości ponoszonych przez Spółkę wydatków. Dysponowanie takim danymi jest natomiast niezbędne, aby dokonać weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącej Spółki, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.