I SA/Gd 1418/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 8 września 2016 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 28 sierpnia 2015 r. określającą "A" Spółce z o.o. w likwidacji z siedzibą w D. (dalej: Spółka, skarżąca) podatek od nieruchomości za 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym D. objętej księgą wieczystą [...] prowadzoną przez SR w S., na którą składają się działki gruntu nr ew. [...],[...] i [...] oznaczone w rejestrze gruntów i budynków symbolem B (tereny mieszkaniowe) oraz działki gruntu nr ew. [...],[...] i [...] oznaczone symbolem dr (drogi). Powierzchnia łączna tej nieruchomości wynosi 17.177 m2. Działka nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem niemieszkalnym. Spółka jest także właścicielem nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym D. objętej księgą wieczystą [...] prowadzoną przez SR w S., na którą składają się działki gruntu nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] oznaczone symbolem Ba (tereny przemysłowe), działki nr ew. [...],[...] i [...] oznaczone symbolem dr (drogi) oraz działki nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] (powstałe z podziału działki nr ew. [...]) w części oznaczone symbolem Ba, a w części symbolem Ps (grunty rolne, pastwiska trwałe) i Lzr (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Powierzchnia łączna tej nieruchomości wynosi 142.717 m2. Działki składające się na przedmiotową nieruchomość są zabudowane trzynastoma budynkami o funkcji niemieszkalnej, ośmioma budynkami o funkcji przemysłowej i jednym budynkiem biurowym. Z wypisów rejestrów gruntu nieruchomości objętych [...] i [...] wynika zatem, że przedmiotem zobowiązania podatnika w podatku od nieruchomości, obok budynków i budowli, jest powierzchnia gruntów wynosząca 159.894 m2. Powierzchnia ta po przekwalifikowaniu - decyzją Starosta z 23 kwietnia 2014 r. - gruntów działek nr ew. [...],[...],[...] i [...] (objętych [...]), w części obejmującej 20.770 m2, z gruntów stanowiących tereny przemysłowe (Ba) na grunty stanowiące pastwiska trwałe (Ps) i grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) zmniejszona została do 139.124 m2. Na podstawie umowy dzierżawy z 30 maja 2012 r. Spółka jest dzierżawcą działki gruntu nr ew. [...], na której prowadzi działalność w zakresie wydobywania kruszywa. Dla przedmiotowej nieruchomości Marszałek Województwa decyzją z 16 września 2013 r. udzielił Spółce koncesji na wydobywanie kopaliny - kruszywa naturalnego z ustanowionego na przedmiotowej nieruchomości obszaru górniczego "D" o powierzchni 38.398 m2. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 września 2014 r. organ podatkowy ustalił, że na działce nr [...] o powierzchni gruntu 16.134 m2 znajduje się hala nr 1 o powierzchni użytkowej 2.550,30 m2, na działce nr [...] o powierzchni gruntu 25.706 m2 znajduje się hala nr 9 o powierzchni użytkowej 1.473,70 m2, na działce nr [...] o powierzchni gruntu 2.032 m2 znajduje się budynek biurowy użytkowany w części o powierzchni użytkowej 120 m2, pozostała część nie jest użytkowana ze względów technicznych (brak ogrzewania, prądu i wody), działki niezabudowane nr [...],[...],[...],[...] to drogi o powierzchni 10.614 m2. Tartak na działce nr [...] o powierzchni 12.451 m2 został rozebrany. Na terenie działki nr [...], o powierzchni 2.326 m2, stoi budynek kotłowni z przeznaczeniem do rozbiórki (nie nadaje się do użytkowania, nie można wejść do niego ze względu na bardzo zły stan techniczny). Na terenie działki nr [...], o powierzchni 22.482 m2, znajdował się budynek stołówki pracowniczej, obecnie zdewastowany i zarośnięty krzewami, przeznaczony do rozbiórki. Na działkach niezabudowanych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...], [...] o łącznej powierzchni 27.648 m2, rosną trawy, krzaki samosiejki i drzewa. Na działkach gruntu nr [...],[...],[...], o powierzchni 19.731 m2, znajdują się, przeznaczone do rozbiórki, zrujnowane budynki warsztatu mechanicznego, magazynu i zbrojami, w których, z uwagi na zły stan techniczny, nie jest prowadzona działalność gospodarcza. W tak ustalonym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1-2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., na właścicielach nieruchomości, użytkownikach wieczystych i posiadaczach nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości - gruntów, budynków i budowli. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowi o tym przepis art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym (art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ustawy o podatku leśnym). Podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne. Przedmiotowa ewidencja jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. Wymierzając podatek organy podatkowe są związane zapisami tego dokumentu. Podstawą opodatkowania gruntów i budynków jest powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l.). Stawki podatku określane są corocznie przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ustawy. Ustawa reguluje jedynie górne granice stawek podatku. Zgodnie z art. 5 ust. 2 i ust. 3 u.p.o.l., rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystania gruntów przy czym stawki w najwyższej wysokości ustawa przewiduje dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści art. 1a pkt 3 u.p.o.l. wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z powołanych przepisów wynika, że sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skutkuje to uznaniem tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej czy nie. Przedsiębiorca musi wykazać do opodatkowania podatkiem od nieruchomości każdy grunt, budynek i budowlę, nawet te, które nie są mu przydatne ze względu np. na przedmiot, czy zakres prowadzonej działalności. Niewykorzystywanie danych przedmiotów opodatkowania w prowadzonej działalności gospodarczej, na skutek braku możliwości wykorzystania na cele związane z prowadzona działalnością gospodarczą z innych względów niż techniczna niemożliwość korzystania z tych przedmiotów, nie stanowi okoliczności wyłączającej spod opodatkowania budynków, budowli czy gruntów jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Różnego rodzaju przerwy bądź zawieszenia działalności przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie oznaczają, że przestał istnieć związek określony w przywołanym art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jedynie trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje zmianą przeznaczenia i klasyfikacji nieruchomości, a w konsekwencji zmianę stawki opodatkowania, ale też nie całkowitym wyłączeniem gruntu lub budynku z przedmiotu opodatkowania. SKO zauważyło także, że pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych. Również przejściowe (do czasu zakończenia prac budowlanych) niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od tej nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Budynek, mimo czasowego jego niewykorzystywania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Przez "względy techniczne" należy natomiast rozumieć uwarunkowania konstrukcyjne obiektu będącego w posiadaniu podatnika. "Względy techniczne" uniemożliwiające przedsiębiorcy wykorzystywanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej to takie okoliczności faktyczne (techniczne), które powodują, że dana nieruchomość trwale nie nadaje się do użytku zgodnego z celem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności (dany przedmiot opodatkowania nie nadaje się do użytku w prowadzonym przedsiębiorstwie), takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę. W tym stanie prawnym Kolegium stwierdziło, że przedmiotem zobowiązania "A" Spółka z o.o. w likwidacji w podatku od nieruchomości za 2014 rok są: - grunty związane z prowadzoną działalności gospodarczą o pow. 68.278 m2 w okresie ośmiu miesięcy i o pow. 54.486 m2 w okresie czterech miesięcy (po przekwalifikowania gruntów działek nr ew. [...],[...],[...] i [...] (objętych [...]) w części o powierzchni łącznej 20.770 m2 z "Ba" na "PS" i "Lzr", decyzją Starosty z 23 kwietnia 2014 r.) - grunty związane z prowadzoną działalności gospodarczą, stanowiące powierzchnię wydobywania kopaliny ze złoża "D", o pow. 38.398 m2 - grunty pozostałe o pow. 91.616 m2 w okresie ośmiu miesięcy i grunty pozostałe o pow. 84.638 m2 w okresie czterech miesięcy (po przekwalifikowania gruntów działek nr ew. [...],[...],[...] i [...] (objętych [...]) w części o powierzchni łącznej 20.770 m2 z "Ba" na "PS" i "Lzr", decyzją Starosty z 23 kwietnia 2014 r.) - budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 4.144,05 m2 - budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 390 m2 - wartość budowli wynosząca 994.177 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że żadna z działek gruntu będących w posiadaniu podatnika nie została oznaczona symbolem "N" przewidzianym, przez przepisy § 68 pkt 2 rozporządzenia MRiB z 21 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - dla nieużytków, a grunty oznaczone w ewidencji jako grunty rolne - pastwiska trwałe (Ps) i grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr) zostały wyłączone z przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnośnie naliczenia podatku od wszystkich gruntów i budynków, bez uwzględnienia zawartego z "A" porozumienia, Kolegium wskazało, że dla ustalenia wysokości zobowiązania Spółki w podatku od nieruchomości to porozumienie nie ma znaczenia bowiem nie przenosi ono obowiązku podatkowego. W kwestii naliczenia podatku od powierzchni wydobywania kopaliny ze złoża "D " Kolegium uznało, że działalność gospodarcza na części gruntu działki nr ew. [...] na wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego z ustanowionego na przedmiotowej nieruchomości obszaru górniczego "D", o powierzchni 38.398 m2, nadal odbywa się albowiem wskazuje na to informacja dotycząca wydobycia piasków i żwirów ze złoża "D". W tym zakresie Kolegium zauważyło, że położenie nieruchomości na złożach kopalin stanowi nieodłączną cechę tejże nieruchomości (...). Nieruchomość położona na złożach kopalin posiada tą cechę niezależnie od treści ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie. Ta cecha nieruchomości nie powstaje wraz ze zmianą planu miejscowego tj. wraz ze zmianą funkcji terenu. Przeznaczenie w nowym (zmienionym) planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości, oznaczonej w dotychczasowym planie np. jako tereny łąk, pastwisk, rowy, nieużytki, użytki rolne i leśne, pod eksploatację kruszywa, nie powoduje powstania nowej cechy nieruchomości - przedmiotowa nieruchomość była i jest położona na złożach kopalin. Złoże kopalin stanowiło i stanowi pewną "ekspektatywę", z której skorzystanie umożliwiła zmiana planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak nawet zmiana planu polegająca na przeznaczeniu nieruchomości pod eksploatację kruszywa nie oznacza pozwolenia na eksploatację kruszywa, albowiem kwestie udzielania koncesji na wydobywanie kopalin normuje ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 czerwca 2008 r. s. a. II SA/Gd 139/08). Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że podatek od wartości budowli został określony stosownie do wielkości deklarowanych przez samego podatnika w deklaracji z 31 stycznia 2014 r. Wyłączenie wskazanej w deklaracji pierwotnej wartości budowli w kolejnych korektach deklaracji nie zostało uzasadnione przez podatnika, a przy tym w korekcie deklaracji, sporządzonej 5 sierpnia 2014 r. podatnik ponownie wskazał na wartość budowli wynoszącą 994.177 zł. Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części dotyczącej: 1. Ustalenia przez organ podatkowy wymiaru zobowiązania podatkowego od obszaru górniczego "D " o powierzchni 38.398,00 m2, położonego na części działki nr [...] na kwotę 23.038,80 zł w wyniku przyjęcia, iż cały wskazany powyżej grunt jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. Opodatkowania gruntów – działek [...],[...],[...] według stawki określonej dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, a w konsekwencji ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego od rzeczonych działek na kwotę 17.139,14zł. 3. ustalenia wymiaru podatku od budowli na kwotę 19.883,54 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 nr 9 poz. 31) polegające na błędnej wykładni wspomnianego przepisu, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że będący w posiadaniu podatnika obszar górniczy "D." o powierzchni 38.398,00 m2, położony w D. na części działki nr [...], sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako lasy i nieużytki, podlega podatkowi od nieruchomości, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności: wypis z rejestru gruntów, informacja dotycząca wydobycia piasków i żwirów ze złoża "D." za pierwsze półrocze 2014 roku oraz informacja przekazana przez Spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości oraz podatek leśny za 2014 rok, potwierdzają fakt, że wyłącznie fragment przedmiotowego obszaru – 350 m2 zajęty był na prowadzenie działalności gospodarczej i z tego tytułu winien być wyłączony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podlegać opodatkowaniu podatkiem leśnym. 2. art. 1 a ust. 1 pkt. 3 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 nr 9 poz. 31) poprzez naliczenie podatku od nieruchomości za 2014 rok od gruntów i budynków, które to całkowicie i trwale nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. 3. art. 122 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.,) w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 121 § 1 i art. 124 tejże ustawy, sprowadzające się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy: - polegającego na błędnym przyjęciu, że wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego z ustanowionego na nieruchomości o nr ew. [...] obszaru górniczego "D.", o powierzchni 38.398,00 m2, przez cały rok 2014, odbywało się na całym obszarze przedmiotowego gruntu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z informacji dotyczącej wydobycia piasków i żwirów ze złoża "D." za pierwsze półrocze 2014 wynika, iż działalność wydobywcza prowadzona była wyłącznie na fragmencie tejże nieruchomości, mianowicie 350,00 m2, podczas gdy pozostała część obszaru nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym działalności wydobywczej. - poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy właściwych działań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących wielkości obszaru na jakim faktycznie odbywa się wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego przez skarżącą Spółkę, a w konsekwencji odmówienie waloru wiarygodności twierdzeniom podatnika, w myśl których zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej jest wyłącznie część przedmiotowego gruntu o powierzchni 350,00 m2, bez uprzedniego ustalenia spornych okoliczności i w konsekwencji ich potwierdzenia lub wykluczenia; - pominięcie wyników kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w dniu 4 września 2014 roku, wskazującej na katastrofalny stan budynków i gruntów, niezdatnych do użytkowania w zakresie prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej ze względów technicznych i które to z tego względu, zdaniem podatnika winny zostać wyłączone z przedmiotu opodatkowania; - przyjęcie, że przez cały 2014 rok wartość budowli wynosiła 994.177,00 zł, podczas gdy przez okres od września do grudnia 2014 roku wartość ta obniżyła się do kwoty 511.969,00 zł, o czym skarżąca spółka informowała organ podatkowy. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że w ocenie Sądu w żadnej mierze nie są uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej ( art. 122, 181 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej), który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej ocenie, mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, jest logiczna i pełna. Stan faktyczny został ustalony przez organy w sposób wyczerpujący i nie pozostawia on żadnych wątpliwości co do przedmiotów opodatkowania. Organy podatkowe prowadząc postępowanie nie naruszyły także zasady zaufania określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, ani wyjaśniania określonej w art. 124 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą ( z dwoma wyjątkami: budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), uważa się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zatem o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zagadnienie opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wypracował w tym zakresie bogaty dorobek orzeczniczy. Przykładowo, w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12, NSA uznał, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą". W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że "ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej". Podobne stanowisko zajął NSA w m.in. z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1626/12, z16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2222/12, z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2449/13, co daje podstawę do wniosku, że w odniesieniu do omawianego problemu wykształciła się jednolita linia orzecznicza. Sąd orzekający w niniejszym składzie, podziela w pełni przedstawione powyżej poglądy. Trwałe zaprzestanie wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych skutkuje zmianą stawki opodatkowania, ale nie całkowitym wyłączeniem gruntu lub budynku z przedmiotu opodatkowania. Prawidłowo zatem Burmistrz, w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, opodatkował grunty oraz budynki nie nadające się do użytku w prowadzonej działalności stawką, odpowiednio, jak dla "gruntów pozostałych" oraz dla "budynków pozostałych". Ustawa podatkowa nie przewiduje bowiem zwolnienia od opodatkowania nieruchomości, które ze względów technicznych nie mogą być użytkowane w prowadzonej działalności. Wyłącza jedynie możliwość uznania takich nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w konsekwencji na zastosowanie wobec nich stawki podatku jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za prawidłowe należy uznać także stanowisko organu w kwestii opodatkowania dzierżawionej przez skarżącą działki nr [...] o pow. 5.7855 ha. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca uzyskała koncesję na wydobycie kopaliny kruszywa naturalnego na części gruntu tej działki o pow. 38.398 m2 (tj. ustanowionego obszaru górniczego D.). W roku 2014 skarżąca złożyła informację dotyczącą wydobycia piasków i żwirów ze złoża "D.". Prawidłowo zatem przyjęły organy podatkowe, że dzierżawiony grunt o pow. 38.398 m2 jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Bez znaczenia dla sposobu opodatkowania pozostaje przy tym okoliczność czy skarżąca wydobywa kruszywo na części czy na całości gruntu stanowiącego obszar górniczy, objęty koncesją na wydobycie. Istniejące złoże kopalin oraz uzyskana koncesja na wydobycie tych kopalin na określonym obszarze stanowi bowiem o zajęciu tego obszaru na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodzić należy się także z organem odwoławczym, że do opodatkowania podatkiem od nieruchomości prawidłowo przyjęto wartość budowli w kwocie 994.177 zł. Taka wartość budowli została zadeklarowana przez skarżącą w deklaracji z 31 stycznia 2014 r. Zmniejszenie wartości budowli w kolejnych korektach deklaracji nie zostało przez skarżącą uzasadnione, zaś w korekcie deklaracji sporządzonej w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżąca ponownie wskazała na wartość budowli w kwocie 994.177 zł. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.