I SA/Gd 1421/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień /spr./ Sędziowie: WSA Tomasz Kolanowski WSA Ewa Wojtynowska Protokolant – Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 1.610,50 (słownie: tysiąc sześćset dziesięć 50/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 1421/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 20 grudnia 2002 r., nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił spółce o.o. "A" z siedzibą w G. wysokość należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 122.319 zł, zaległości podatkowej w kwocie 23.191 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 3.667,70 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono bowiem, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów zaliczając w ich ciężar: - wydatki udokumentowane rachunkami wystawionymi przez firmę "B" K. K. na łączną kwotę 28.000 zł z tytułu usług polegających na naprawie i konserwacji sprzętu biurowego we wrześniu 2001 r. (rachunek z 2.10.2001 r. Nr 223/2001), sprzątaniu pomieszczeń biurowych, czyszczeniu tapicerki meblowej, myciu okien, pracach porządkowych w archiwum w okresie od stycznia do października 2001 r. (rachunek z 9.10.2001 r. Nr 229/2001) oraz sprzątaniu, przenoszeniu mebli i sprzętu z piwnicy, złożeniu skrzydeł okiennych, pracach porządkowych w celu przywrócenia wynajętego lokalu przy ul. [...] do stanu poprzedniego (rachunek z 29.10.2001 r. Nr 240/2001), - wydatki w kwocie 51.192,74 zł z tytułu wypłaconych prezesowi zarządu A. K. (będącemu udziałowcem spółki i członkiem jednoosobowego zarządu) wynagrodzeń oraz naliczonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne, - wydatki w kwocie 3.633,48 zł z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych odbytych na terenie kraju przez A. K. samochodem, będącym na stanie środków trwałych spółki. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia 31 października 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1, 2 i 3, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 38, art. 18, art. 19 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej updop, oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o obniżeniu zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. z kwoty 122.319 zł do kwoty 120.079 zł, zaległości podatkowej z kwoty 23.191 zł do kwoty 20.951 zł oraz odsetek za zwłokę z kwoty 3.667,70 zł do kwoty 3.313,40 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących warunków: wydatek nie został wymieniony w zawartym w art. 16 ust. 1 updop katalogu kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, został przez podatnika faktycznie poniesiony, podatnik wykaże związek pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem oraz przedstawi dowód, umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania wydatku faktycznie miały miejsce. Izba skarbowa powołując art. 9 ust. 1 updop oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591 ze zm.) podkreśliła, że na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego dokumentowania zdarzeń gospodarczych, a dowody księgowe powinny być rzetelne, kompletne oraz wolne od błędów rachunkowych. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Izba Skarbowa ustaliła, że spółka na podstawie zawartej z B. W. (reprezentowaną przez pełnomocnika C. P.) w dniu 1 grudnia 1998 r. umowy najmu wynajmowała od ww. lokal przy ul. [...] w [...]. Przedmiotowa umowa – zgodnie z zawartym do niej w dniu 2 stycznia 2001 r. aneksem – obowiązywała do dnia 31 stycznia 2001 r. Wydanie lokalu według zeznań pełnomocnika B. W. miało miejsce w lipcu 2001 r., zaś według wyjaśnień spółki – na przełomie sierpnia i września 2001 r. Izba Skarbowa, na podstawie zapisów w księgach odwołującej się, przyjęła, iż spółka wydała lokal z końcem sierpnia 2001r., za który to miesiąc zaewidencjonowano ostatni czynsz. Natomiast z treści wystawionych przez firmę "B" K. K. rachunków z dnia 2 i 29 października 2001 r. (a także częściowo z rachunku wystawionego w dniu 9 października 2001 r.) wynika, że wykonanie zakwestionowanych usług miało miejsce po dniu obowiązywania umowy najmu, jak również po faktycznym wydaniu zajmowanego przez spółkę na jej podstawie lokalu. Organ odwoławczy ustalił, iż przedłożone przez spółkę rachunki, poza określeniem przedmiotu wykonanej usługi oraz podaniem ogólnej jej wartości, nie zawierają innych informacji, które wskazywałyby na istnienie materialnych dowodów przebiegu realizacji tych usług i uznała je za nierzetelne. Ponadto, spółka nie posiada innych dowodów, które potwierdzałyby okoliczność wykonania opisanych w nich usług. Zdaniem Izby Skarbowej taka dokumentacja dowodowa nie pozwala organom na przyjęcie, że sporne usługi zostały rzeczywiście wykonane, jak i że pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem istniał związek przyczynowo-skutkowy. Jednocześnie za bezsporne przyjęto, że spółka zakwestionowane wydatki faktycznie poniosła w dniu 31 października 2001 r., co potwierdza raport kasowy. Argumentując odmowę zaliczenia w ciężar kosztów wydatku poniesionego na naprawę i konserwację sprzętu biurowego Izba Skarbowa – poza wskazaniem, iż wykonanie usługi datowane jest na okres, gdy spółka nie zajmowała lokalu przy ul. [...] w [...] – podniosła dodatkowo, że w naprawianym komputerze "Sony" (który spółka nabyła w grudniu 2000 r. i który winien być objęty gwarancją) wymieniono dysk, podatnik zaś nie jest w posiadaniu dysku niesprawnego, który został wymontowany. Natomiast naprawa podajnika papieru dotyczyła kombajnu "Panasonic", który stanowił własność spółki "C". Odwołująca się nie przedłożyła zaś umowy najmu wraz z ewidencją, która obejmuje obce składniki majątku znajdujące się u podatnika. Brak istnienia dowodów materialnej realizacji prac wymienionych w rachunku wystawionym w dniu 29 października 2001 r. był – poza wskazaniem, iż wykonanie usługi datowane jest na okres, gdy spółka nie zajmowała już lokalu – okolicznością uzasadniającą nieuznanie przez organy wydatku poniesionego na wykonanie tej usługi. Izba podkreśliła rozbieżności w złożonych przez C. P., K. K. oraz spółkę wyjaśnieniach. I tak, według C. P. lokal odebrany został od najemcy w stanie ruiny, K. K. oświadczył, że po zakończeniu prac remontowych typowe meble przeniesione zostały z piwnicy do lokalu, natomiast spółka wyjaśniła, że sprzęt, który przenoszono stanowił jej własność, zostało odebrany w październiku 2001 r. i przewieziony został do [...]. Ponadto, spółka nie przedłożyła dowodów zakupu materiałów niezbędnych do przeprowadzenia prac, tj. farb, tapet, klejów, jak również ewidencji wyposażenia. Organ stwierdził, że wobec nieprzedstawienia przez podatnika dowodów umożliwiającego obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące przedmiotowych wydatków faktycznie miały miejsce, nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 1 updop. Natomiast uwzględniając charakter usług udokumentowanych rachunkiem z dnia 9 października 2001 r., przy których wykonaniu nie powstają materialne, trwałe ślady ich realizacji, oraz kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego izba skarbowa uznała za koszt uzyskania przychodów część wydatków poniesionych na wymienione w nim prace porządkowe określonych przez organ na kwotę 8.000 zł. Za koszt uznano wydatki na usługi wykonane w okresie od stycznia do sierpnia 2001 r. (osiem miesięcy), tj. w okresie, w którym spółka dysponowała lokalem i za który uiszczała czynsz. Mając na uwadze powyższe, izba skarbowa przyjęła, iż spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu zaliczając w ich ciężar kwotę 20.000 zł (nie zaś jak przyjął dyrektor urzędu kontroli skarbowej kwotę 28.000 zł) za usługi udokumentowane rachunkami wystawionymi przez firmę "B" K. K. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołania i – na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 updop – nie uznał za koszt uzyskania przychodów kwoty 47 521,76 zł z tytułu wypłaconych prezesowi zarządu A. K. (będącemu udziałowcem spółki i członkiem jednoosobowego zarządu) wynagrodzeń oraz naliczonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie poprzedzone zostały omówieniem elementu podporządkowania, jakim w świetle przepisów Kodeksu pracy charakteryzuje się stosunek pracy oraz prawidłową reprezentacją spółki w zakresie nawiązania umowy o pracę z członkiem zarządu. Izba skarbowa zwróciła przy tym uwagę, że w toku postępowania kontrolnego spółka nie przedłożyła umowy o pracę, dlatego też organ pierwszej instancji stwierdził brak podstaw do przyjęcia, iż A. K. był pracownikiem spółki. Kopia protokołu ze zgromadzenia wspólników z dnia 6 grudnia 1998 r., na którym podjęto uchwałę o ustanowieniu pełnomocnika w osobie E. E. do zawarcia w imieniu spółki umowy o pracę z członkiem zarządu A. K. oraz zawartą w dniu 1 stycznia 1999 r. umowę o pracę przedstawiona została przez spółkę dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Dokonując jednak jej oceny izba skarbowa przyjęła, że pełnomocnik ustanowiony został z naruszeniem art. 235 k.h. Zdaniem organu podatkowego z brzmienia tego przepisu wynika, że wspólnicy spółki obowiązani są powstrzymać się od głosowania przy podejmowaniu uchwał dotyczących umów zawieranych między nimi a spółką. Za taką zaś uznać należy uchwałę o ustanowieniu pełnomocnika do zawarcia umowy z członkiem zarządu spółki, gdy wspólnik wchodzi równocześnie w skład zarządu spółki. Natomiast z treści przedstawionego protokołu ze zgromadzenia wspólników, na którym ustanowiony został pełnomocnik do zawarcia umowy o pracę z A. K., nie wynika, aby A. K. (wspólnik spółki) wstrzymał się od głosowania w tej kwestii. W tych okolicznościach, w ocenie Izby Skarbowej, nie doszło do skutecznego powołania pełnomocnika. Tym samym przedmiotową umowę o pracę uznano za zawartą z naruszeniem art. 203 w zw. z art. 235 k.h. i – na mocy art. 58 k.c. – za nieważną. W związku z powyższym stwierdzono brak podstaw do przyjęcia, iż A. K. był pracownikiem spółki. Ponieważ spółka w odwołaniu nie zakwestionowała odmowy uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych odbytych przez A. K., Izba Skarbowa nie wypowiedziała się w tej kwestii. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej z dnia 31 października 2003 r., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz procesowego. Zakwestionowała stanowisko organu, w świetle którego za koszty uzyskania przychodów można uznać tylko wydatki poniesione przez spółkę na wykonanie prac porządkowych w wynajmowanym lokalu, które wykonane zostały w okresie, za który spółka uiszczała czynsz, tj. od stycznia do sierpnia 2001 r. Zdaniem skarżącej za koszty uznać należy również wydatki, które podatnik poniósł do dnia wydania lokalu, które miało miejsce na przełomie sierpnia i września 2001 r. Za nieuzasadnione uznać również należy przyjęte przez Izbę Skarbową ustalenia w przedmiocie braku dowodów, które w sposób niebudzący wątpliwości i zgodny z obowiązującymi przepisami potwierdzałyby rzeczywiste wykonanie spornych usług przez firmę "B" K. K. Spółka przedstawiła bowiem rachunki wystawione przez ww. podmiot, które wraz ze złożonymi przez K. K. zeznaniami i wyjaśnieniami skarżącej są wystarczającym dowodem, iż zakwestionowane usługi zostały faktycznie wykonane. Nadto, brak jest podstaw do uznania, iż rachunki wystawione przez firmę "B" K. K. są nierzetelne. Strona skarżąca uważa także za błędne uznanie umowy o pracę zawartej przez spółkę z A. K. za nieważną w świetle przepisów Kodeksu handlowego, podnosząc, iż ważność wskazanej umowy podważona została bezpodstawnie, na skutek dokonanej przez izbę skarbową błędnej wykładni przepisów art. 203 i art. 235 k.h. W konsekwencji skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, iż wyłączając z kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na wypłacenie wynagrodzeń A. K. i naliczone kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, naruszyła przepisy art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części dotyczącej odmowy uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą na wypłatę wynagrodzeń prezesowi zarządu i naliczonych od nich składek na ubezpieczenie społeczne oraz wydatków z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych. Zaskarżona decyzja ww. zakresie narusza bowiem przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 203 i 235 Kodeksu handlowego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów. Dla rozstrzygnięcia powyższych kwestii konieczne jest ustalenie czy w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawarcia umowy o pracę pomiędzy skarżącą spółką a członkiem jej zarządu, będącym zarazem jej wspólnikiem. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych wyrażone w tej kwestii nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić należy, że w sytuacji gdy pracodawcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną pojawia się problem jego reprezentacji w zakresie dotyczącym oświadczenia woli o nawiązaniu stosunku pracy. Regulacje w tej kwestii zawierają przepisy Kodeksu handlowego. I tak, w myśl art. 203 k.h. w umowach pomiędzy spółką a członkami zarządu reprezentuje spółkę rada nadzorcza lub pełnomocnicy, powołani uchwałą wspólników. Za nieuprawnione uznać należy stanowisko Izby Skarbowej, iż uchwała wspólników skarżącej spółki podjęta na zgromadzeniu wspólników w dniu 6 grudnia 1998 r. w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika w osobie E. E. do zawarcia umowy o pracę z prezesem jej zarządu – A. K. została podjęta z naruszeniem art. 235 k.h. Zgodnie z tym przepisem wspólnicy nie mogą głosować przy podejmowaniu uchwał dotyczących ich odpowiedzialności, przyznania im wynagrodzenia, umów i sporów pomiędzy nimi a spółką. Ponieważ powołany przepis ogranicza uprawnienia wspólników, dlatego też należy interpretować go ściśle. Nie można zatem – jak uczyniła to Izba Skarbowa w rozpoznawanej sprawie – obejmować przedmiotowym wyłączeń innych czynności niż wymienione w tym przepisie. Wyłączenie prawa wspólnika do głosowania przy podejmowaniu uchwały zgromadzenia wspólników nie obejmuje ustanowienia pełnomocnika spółki do zawierania umów ze wspólnikami – członkami zarządu. W przeciwnym razie art. 203 Kodeksu handlowego nie mógłby znaleźć zastosowania do zawierania umów ze wspólnikami – członkami zarządu spółki kilkuosobowej, a umowy musiałyby zawierać tylko rada nadzorcza, co w sytuacji gdy w spółce jej nie powołano, prowadziłoby do absurdalnej wykładni tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II UKN 636/99, publ. OSNP 2002/2/53). Za nietrafną uznać trzeba także argumentację Izby Skarbowej, iż członek zarządu skarżącej spółki nie może być uznany za jej pracownika w rozumieniu Kodeksu pracy z powodu braku elementu podporządkowania pracownika poleceniom pracodawcy. Z istoty członkostwa w zarządzie wynika brak takiej cechy stosunku pracy, jaką jest wykonywanie pracy podporządkowanej pod kierownictwem pracodawcy, a jednak przepisy prawa dopuszczają zawieranie umów o pracę z członkami zarządu. Podkreślić także należy, że brak podmiotów kompetentnych do wydawania poleceń jest typowy dla kierowników zakładów pracy w ogólności, a mimo to nie kwestionuje się możliwości ich zatrudniania w ramach stosunku pracy. Wobec czego brak cechy podporządkowania nie przesądza jeszcze o nieistnieniu stosunku pracy. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 grudnia 1998 r. sygn. akt II UKN 394/98 (publ. OSNP 2000/4/159). Zważyć również należy, że jeżeli spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poniosła wydatki związane z dokonywaniem świadczeń na rzecz udziałowca niebędącego jej pracownikiem, to dopiero stwierdzenie, że świadczenia te miały charakter jednostronny, upoważnia do niezaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 updop. Zatem do wyłączenia wydatków poniesionych na rzecz takich udziałowców nie jest wystarczające tylko ustalenie, że udziałowiec ten nie był pracownikiem, gdyż wiążąca go ze spółką umowa o pracę była nieważna. Do skutecznego ich wyłączenia może dojść tylko wówczas gdy zostanie stwierdzone i ustalone, że wydatki te miały zarazem charakter jednostronny (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 1720/04, niepubl.). W niniejszej sprawie organy podatkowe odmawiając uznania za koszt uzyskania przychodu wypłaconych A. K. świadczeń (wynagrodzeń) okoliczność tę pominęły. Natomiast nie ma znaczenia w sprawie podkreślana przez Izbę Skarbową okoliczność przedłożenia przez podatnika protokołu ze zgromadzenia wspólników z dnia 6 grudnia 1998 r. oraz zawartej w imieniu skarżącej przez pełnomocnika z A. K. w dniu 1 stycznia 1999 r. umowy o pracę dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Przypomnieć należy, że istotą dwuinstancyjnego postępowania jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Sąd – na podstawie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe naruszyły dyspozycję art. 15 ust.1 updop odmawiając spółce prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych odbytych przez A. K. Konsekwencją zajętego przez Sąd stanowiska w kwestii stwierdzenia, że umowa o pracę zawarta przez skarżącą spółkę z członkiem jej zarządu nie narusza przepisów prawa jest uznanie A. K. za pracownika spółki. Tym samym w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 czerwca 1998 r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 69, poz. 454 ze zm.). Kosztem uzyskania przychodów w niniejszej sprawie będą poniesione przez skarżącą wydatki z tytułu diet i zwrotu kosztów podróży służbowych jej pracownika na zasadach i w wysokości ustalonej na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia. Sąd podziela stanowisko Izby Skarbowej w części dotyczącej zawyżenia przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów, zaliczając w ich ciężar kwotę 20.000 zł za usługi polegające na konserwacji i naprawie sprzętu biurowego oraz wykonaniu prac porządkowych w wynajmowanym w okresie od 1 grudnia 1998 r. do sierpnia 2001 r. lokalu. Przedstawiona przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja, iż na podstawie jedynych przedłożonych przez skarżącą dowodów – rachunków z dnia 2 i 19 października 2001 r. wystawionych przez firmę "B" K. K. nie sposób przyjąć, że wymienione w nich usługi zostały w rzeczywistości wykonane. Izba Skarbowa, biorąc pod uwagę cały materiał dowodowy sprawy, podkreślając zaistniałe w nim rozbieżności (w tym w powoływanych przez skarżącą wyjaśnieniach złożonych przez spółkę oraz K. K.), zasadnie uznała ww. rachunki za nierzetelne. Abstrahując od powyższego Sąd – w odniesieniu zaś do wydatków z tytułu usługi polegającej na naprawie i konserwacji sprzętu biurowego – stwierdza, że bez znaczenia jest podnoszona przez organy okoliczność wykonania usługi po wydaniu przez spółkę lokalu. Istotnym bowiem jest, że rzekoma wymiana dysku miała miejsce w komputerze SONY, który spółka nabyła w dniu 5 grudnia 2000 r., co potwierdza faktura VAT nr 4/00. Doświadczenie życiowe wskazuje, iż naprawa winna zostać dokonana w ramach gwarancji. W sytuacji zaś, gdy gwarancja nie obejmowała wady, usterki skarżąca powinna posiadać dowody na tę okoliczność. Z akt sprawy nie wynika również, aby spółka zobowiązana była do przeprowadzania napraw w kombajnie "Panasonic", który stanowił, jak ustaliły organy, własność spółki "C". Skarżąca nie przedłożyła umowy, na podstawie której uprawniona była do korzystania z tego urządzenia oraz zobowiązana do dokonywania jej konserwacji i napraw. Zasadne jest również stanowisko Izby, iż wydatków poniesionych na prace remontowe w okresie po wydaniu przez spółkę lokalu właścicielowi, gdy podatnik nie dysponował już lokalem na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie sposób zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów. Mając powyższe na uwadze ze względów opisanych na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie przepisu art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.