I SA/Gd 1458/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi "A" na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: Skarżąca) wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku złożonym [...] 2019 r. (uzupełnionym [...] 2019 r.) przedstawiono następujący stan faktyczny: W ramach prowadzonej działalności Skarżąca świadczy m. in. usługi w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach wraz z ich wynajmem (objęte zakresem podklasy 30.11.Z według PKD). Skarżąca dostarcza, montuje, wynajmuje oraz demontuje własne rusztowania w miejscu wskazanym przez kontrahenta. Montowanie rusztowań odbywa się przy statkach i służy wyłącznie wykonywaniu prac na statkach. Usługobiorca, na rzecz którego wykonywane są ww. usługi świadczy usługi remontu sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 33.15.10.0. oraz usługi przebudowy lub odbudowy sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 30.11.91.0. i jest ich głównym wykonawcą. Po zakończeniu prac na statku Skarżąca demontuje rusztowanie, odbiera je oraz przewozi do siedziby firmy lub na miejsce realizacji kolejnego zlecenia. Skarżąca jest podwykonawcą usługobiorcy, który wykonuje zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego. W ocenie Skarżącej usługi wynajmu rusztowań wraz z montażem i demontażem na statku winny zostać sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 30.11.9. jako "Usługi związane z przebudową i odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; Usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających". Skarżąca podała przy tym, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT oraz jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u. Podatnikiem, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT jest również usługobiorca. Skarżąca wskazała, że ustawą z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016, poz. 2024) ustawodawca wprowadził zmiany w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług w przypadku nabycia usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2018, poz. 2174 wraz z zm., dalej jako: u.p.t.u.), w tym dokonano zmiany art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz dodany został ust. 1h do art. 17. W wyniku nowelizacji Skarżąca jako podwykonawca usług, o których mowa w załączniku nr 14 do u.p.t.u., winna stosować mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia VAT na podatnika będącego usługobiorcą. W związku z wprowadzonymi zmianami w zakresie objęcia mechanizmem odwrotnego obciążenia znacznej części robót budowlanych wykonywanych przez podwykonawców na rzecz usługobiorców Skarżąca zadała pytanie, czy świadczone przez nią usługi jednoczesnego wynajmu, montażu i demontażu rusztowań wraz z ich obsługą na statkach winne być rozliczane na zasadach ogólnych przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej stawki VAT, bez stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h u.p.t.u.? Zdaniem Skarżącej rozliczenie usług wynajmu własnych rusztowań wraz z ich transportem, montażem, demontażem i obsługą na statkach, świadczonych na podstawie umowy zawartej pomiędzy Skarżącą a usługobiorcą nie podlega reżimowi określonemu w art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1h i 2 u.p.t.u., gdyż nie zostaną spełnione wszystkie warunki konieczne dla zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia. W ocenie Skarżącej przedmiotowe usługi nie mieszczą się bowiem w katalogu usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do u.p.t.u. Usług tych nie można klasyfikować jako usług wymienionych w poz. 42 załącznika – symbol 43.99.20.0. "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań" z tego względu, że są one związane z montażem i demontażem rusztowań na statkach i innych konstrukcjach pływających w związku z ich budową, przebudową, odbudową i remontem. Natomiast grupa 43.99.20.0. znajduje się w sekcji F, która obejmuje "Obiekty budowlane i roboty budowlane" i dotyczy wyłącznie budynków, budowli oraz obiektów budowlanych. W poz. 2-48 załącznika nr 14 do u.p.t.u. umieszczono usługi znajdujące się wyłącznie w sekcji F. W konsekwencji przedmiotowe usługi należy zaklasyfikować do usług grupowanych pod symbolem PKWiU 30.11.9., tj. usług związanych z przebudową odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; usług podwykonawców związanych z produkcją statków i konstrukcji pływających. Argumentując swoje stanowisko w tym zakresie Skarżąca odwołała się do definicji statku stosowanej w statystyce publicznej przedstawionych przez Główny Urząd Statystyczny i w internetowym wydaniu Słowniku Języka Polskiego PWN oraz definicji budynku, obiektu budowlanego i budowli zawartych w art. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) Skarżąca podkreśliła, że zakwalifikowanie określonej usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być również przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2017 r. I FSK 179/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu w Krakowie z 11 kwietnia 2017 r. I SA/Kr 71/17, publ. Lex nr 270289). Klasyfikacje statystyczne pozostające elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania winny podlegać ocenie i wykładni dokonywanej przez organy podatkowe w toku wydawania decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. 2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: Dyrektor KIS, organ interpretacyjny) interpretacją indywidulaną z [...] 2019 r. stwierdził, że stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku jest prawidłowe. Przed przystąpieniem do oceny stanowiska Skarżącej Dyrektor KIS wyjaśnił, że zgodnie z poz. 7.3 Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej jako: PKWiU), zaliczanie danego produktu do odpowiedniego grupowania jest obowiązkiem producenta (względnie usługodawcy). Tym samym do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem i zaklasyfikowaniem realizowanych świadczeń, zobowiązany jest podatnik. Przy czym w przypadku zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia podmiotem zobowiązanym do wskazania prawidłowej klasyfikacji świadczeń jest nabywca będący podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku. Organ interpretacyjny nie jest zatem uprawniony do przyporządkowywania towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, dalej jako: O.p.), który dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Mając na uwadze powyższe Dyrektor KIS uwzględnił grupowanie PKWiU wskazane przez Skarżącą we wniosku (PKWiU 30.11.9.). Zastrzegł przy tym, że w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego, w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności lub zmiany stanu prawnego, interpretacja traci swą aktualność. Dyrektor KIS wskazał, że skoro Skarżąca jako czynny zarejestrowany podatnik VAT, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u., świadczy usługi nie wymienione w załączniku nr 14 do u.p.t.u., na rzecz głównego wykonawcy – zarejestrowanego czynnego podatnika VAT oraz jednocześnie główny wykonawca, na rzecz którego Skarżąca świadczy opisane we wniosku usługi, wykonuje usługi na rzecz zamawiającego, sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 33.15.10.0. i PKWiU 30.11.91.0., to nie zostaną spełnione (kumulatywnie) przesłanki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 w związku z ust. 1h u.p.t.u. Żaden z podmiotów, tj. Skarżąca ani główny wykonawca nie wykonują usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do u.p.t.u. W konsekwencji usługi opisane w stanie faktycznym wykonywane przez Skarżącą na podstawie umowy na rzecz usługobiorcy w zakresie wynajmu rusztowań wraz z ich montażem i demontażem na statku, sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 30.11.9., podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych według stawki właściwej dla danej usługi. 3. Na powyższą interpretację indywidulaną Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Pełnomocnik wniósł także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika oraz art. 14b § 1 O.p., poprzez uznanie, iż organ interpretacyjny, w ramach wydania interpretacji indywidualnych, nie jest uprawniony do oceny prawidłowości przyporządkowania przez podatników towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Argumentując swoje stanowisko pełnomocnik wskazał, że aby dokonać ustalenia, czy świadczone przez Skarżącą usługi wynajmu, montażu i demontażu rusztowań wraz z ich obsługą na statkach winny być rozliczane na zasadach ogólnych, przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej stawki VAT bez stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia z art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h u.p.t.u., należy przede wszystkim dokonać klasyfikacji statystycznej przedmiotowych usług (PKWiU), która – w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym – jest elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania. Dyrektor KIS zobowiązany był zatem zweryfikować poprawność stanowiska Skarżącej w tym zakresie. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia – uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. W przeciwnym wypadku w postępowaniach wymiarowych organy podatkowe byłyby związane klasyfikacją statystyczną dokonaną przez producenta lub usługodawcę. Gdyby wskazanie symbolu PKWiU danej usługi było wiążące dla organu, to rolą organu udzielającego interpretację byłoby jedynie odczytanie treści załącznika nr 14 do u.p.t.u. Nie chroniłoby to wystarczająco interesów podatnika, gdyż organ podatkowy w późniejszym okresie, na przykład w toku wszczętego po pewnym czasie postępowania podatkowego, mógłby zarzucić podatnikowi błędne zaklasyfikowanie usługi. Odmowa analizy poprawności klasyfikacji podatnika na etapie interpretacji podatkowej, przy jednoczesnej możliwości takiej klasyfikacji przez organ podatkowy w trakcie postępowania podatkowego jest prowadzeniem postępowania z naruszeniem art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Dyrektor KIS wskazał, że organ interpretacyjny jest zobowiązany do przyjęcia wskazanej przez wnioskodawcę klasyfikacji statystycznej jako elementu przedstawionego stanu faktycznego. Stanowisko organu w tym zakresie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Krakowie z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1803/13, WSA w Poznaniu z 23 października 2014 r. I SA/Po 364-666/14 oraz NSA z 15 czerwca 2010 r I FSK 1021/09, z 9 lutego 2018r. I FSK 2286/15, z 6 sierpnia 2014 r. I FSK 1298/13, z 9 marca 2012 r. I FSK 750/11, z 7 marca 2016 r. I FSK 1031/14). Nadmienił przy tym, że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie dokonują samodzielnie klasyfikacji statystycznej towarów i usług, lecz w razie wątpliwości, co do klasyfikacji wskazanej przez podatnika, występują ze stosowym wnioskiem do organów statystycznych. Uzyskana w tym zakresie informacja statystyczna stanowi dowód w sprawie i podlega ocenie w toku postępowania podatkowego. Dyrektor KIS wskazał przy tym, że linia orzecznicza prezentowana w wyrokach powołanych w skardze nie jest utrwalona i budzi aktualnie wątpliwości. 5.1. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), bowiem Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wnioskiem z [...] 2019 r., nr [...] o podjęcie uchwały wyjaśniającej przedstawił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zagadnienie prawne, o następującej treści: "Czy w świetle art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: OP) wskazana przez składającego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element stanu faktycznego, a w konsekwencji czy organ interpretacyjny związany jest powołaną klasyfikacją statystyczną (PKWiU) i nie jest uprawniony do jej weryfikacji, czy też klasyfikacja statystyczna (PKWiU) stanowi element normy prawnej, w konsekwencji czego organ interpretacyjny zobowiązany jest w toku prowadzonego postępowania do zweryfikowania jej prawidłowości?". 5.2. Zawieszone postępowanie zostało podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z [...] 2020 r. 6.1. Skarżąca pismem z dnia z [...] 2020 r. wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. 6.2. Dyrektor KIS pismem z dnia [...] 2020 r. w nawiązaniu do pisma strony skarżącej wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 7.1. Skarga jest zasadna. 7.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325. ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. 7.3. Zaskarżona interpretacja została wydana przy założeniu, że Skarżąca poprawnie zakwalifikowała usługi będące przedmiotem wniosku do odpowiedniego grupowania PKWiU, bowiem organ wydający interpretację nie jest uprawniony, w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p., do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania usług do grupowania statystycznego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi stanowi jedynie element stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego wymagany we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. i organ nie jest uprawniony do jej weryfikacji, czy też jest elementem oceny prawnej i organ winien rozstrzygnąć co do prawidłowości zakwalifikowania usług dla celów podatkowych? Na wstępie należy zauważyć, że analogiczny problem prawny był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z 20 stycznia 2020 r., I FPS 3/19 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie powołanym postanowieniem NSA odmówił podjęcia uchwały wyjaśniającej, to jednak w jego uzasadnieniu wypowiedział się, kiedy klasyfikacje PKWiU są elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a w jakich sytuacjach pełnić będą rolę wymagającą przesądzenia prawnego co do prawidłowości tej klasyfikacji na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny, na gruncie wyroków wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny i powołanych we wniosku Rzecznika MŚP o wydanie uchwały, wyraził następujący pogląd: "(...) w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej to wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii się odnoszących. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest tylko elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a innym razem może być już ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy". Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne jest zatem prawidłowe ustalenie treści wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów podatku od towarów i usług. Zakres postępowania interpretacyjnego wyznacza bowiem zaprezentowany przez wnioskodawcę w sposób wyczerpujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), odnoszące się do niego pytania interpretacyjne oraz stanowisko prawne wnioskodawcy (art. 14 § 3 O.p.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że treść sformułowanego przez Skarżącą wniosku nakazuje przyjąć, że dokonując oceny prawnej stanowiska Skarżącej organ interpretacyjny zobowiązany był ustosunkować się również do kwestii prawidłowości kwalifikacji świadczonych przez nią usług wynajmu, transportu, montażu i demontażu rusztowań na statku w świetle PKWiU. Przypomnieć należy, że – zgodnie z wnioskiem – Skarżąca oczekiwała odpowiedzi na pytanie, czy będąc podwykonawcą usług szczegółowo opisanych we wniosku winna dokonać rozliczenia na zasadach ogólnych i przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej stawki VAT, czy też z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia z art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h u.p.t.u. Wskazała przy tym, że usługi wymienione w załączniku nr 14 do u.p.t.u. (do którego odwołuje się regulacja zawarta w art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u.) zostały wymienione przez ustawodawcę poprzez wskazanie ich symbolu PKWiU. Zastosowanie mechanizmu odwróconego obciążenia dotyczy więc wyłącznie usług wymienionych w załączniku nr 14 u.p.t.u. Z tego względu, aby dokonać ustalenia w tym zakresie należy przede wszystkim w sposób prawidłowy ustalić, czy świadczone przez Skarżącą usługi winny być zakwalifikowane do symboli PKWiU wskazanych w załączniku nr 14 do u.p.t.u. Podkreślić należy, że Skarżąca dokładnie opisała rodzaj świadczonych przez siebie usług i dokonała ich klasyfikacji statystycznej, jednocześnie argumentując, z jakich przyczyn – w jej ocenie – usługi te nie mieszczą się w zamkniętym katalogu usług wymienionych w załączniku nr 14 do u.p.t.u., a winny być klasyfikowane jako usługi objęte symbolem PKWiU 30.11.9. Wydając zaskarżoną interpretację organ zastrzegł, że nie rozstrzyga o prawidłowości klasyfikacji usług wskazanych przez Skarżącą w świetle PKWiU, Zdaniem organu to podatnik jest zobowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem i zaklasyfikowaniem realizowanych świadczeń. Dyrektor KIS podkreślił, że nie jest uprawniony do przyporządkowania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego, bowiem kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art.14b § 1 O.p. dotyczących wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W rezultacie organ w wydanej interpretacji indywidualnej nie zajął stanowiska co do prawidłowości zakwalifikowania usług dla celów podatkowych. W ocenie Sądu stanowisko organu przyjmujące, że kwestia oceny prawidłowości klasyfikacji statystycznej wskazanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co do zasady nie mieści się w ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, o którym mowa w art.14b § 1 O.p. jest nieprawidłowe. W świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz pytania i stanowiska strony, zasadnicze znaczenie ma prawidłowe zaklasyfikowanie wykonywanych przez Skarżącą usług ze względu na treść art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust.1h u.p.t.u., co też strona podkreśliła we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając szeroką argumentację prawną dotyczącą dokonanej przez nią klasyfikacji według PKWiU. Tym samym, uwzględniając prezentowane powyżej stanowisko NSA w powołanym postanowieniu z dnia 20 stycznia 2020 r. I FPS 3/19, na gruncie niniejszej sprawy należy przyjąć, że wnioskodawca wyraził wątpliwości prawne w tym zakresie, przypisując, że wskazana we wniosku klasyfikacja PKWiU nie dotyczy tylko okoliczności faktycznej, ale wymaga przesądzenia prawnego co do prawidłowości tej klasyfikacji ze względu na treść normy art. art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust.1h u.p.t.u. i wynikający z niej obowiązek zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia. W związku z powyższym organ wydając interpretację indywidualną i przyjmując, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie obejmuje ona oceny prawidłowości wskazanego grupowania PKWiU naruszył powołany przepis art. 14b § 1 O.p. Za trafny w tej sytuacji należało uznać również zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ interpretacyjny dokonując oceny prawnej stanowiska Skarżącej pominął jednocześnie ocenę istotnego elementu prezentowanego stanowiska strony, dotyczącego klasyfikacji PKWiU świadczonych przez nią usług. Uznać zatem trzeba, że wydając interpretację indywidualną nie dokonał pełnej oceny stanowiska strony pomimo przedstawionej we wniosku oceny prawnej dotyczącej klasyfikacji wykonywanych usług. 7.4. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ uwzględni powyższe stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku. 7.5. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).