I SA/Gd 1514/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. B., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2017 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2014 rok. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie po jego stronie oraz jego najbliższej rodziny szkody. Jego sytuacja majątkowa nie pozwala na uregulowanie zobowiązania podatkowego, które powstanie w wyniku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 4 lutego 2014 r., ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłaconego w formie karty podatkowej. Skarżący wyjaśnił także, że głównym źródłem jego utrzymania jest dochód z tytułu pracy, który wynosi 1873,10 zł, poza tym nie ma stałych dochodów. Skarżący dodał, że ma utrzymaniu małoletnie dzieci, a więc niemal całe wynagrodzenie jest przeznaczane na minimalne potrzeby jego dzieci. W związku z tym skarżący podniósł, że nie posiada środków finansowych na uregulowanie zobowiązania podatkowego, które powstałoby w wyniku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 4 lutego 2014 r., ustalającej wysokości zryczałtowanego podatku opłaconego w formie karty podatkowej. Zatem bezsprzecznie ewentualne wykonanie decyzji przekracza znacznie jego możliwości finansowe. Do wniosku załączono zaświadczenie o dochodach z dnia 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia więc wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak: Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188]. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem internetowym www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 805/04). W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na 2014 r. Decyzja ta nie nadaje się do wykonania, bowiem nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, ani też nie określa nakazów, czy zakazów określonego zachowania. Nie kreuje ona obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonana w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Stwierdza jedynie, że podatnik utracił prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 88/16). Wobec powyższego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy decyzji, która nie podlega wykonaniu. Na marginesie zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił spójnej argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich konkretnymi dowodami, która uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.