I SA/Gd 1533/17

Dnia 11 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania w decyzji oczywistej omyłki w decyzji postanawia odmówić M. M. dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, zawartej w decyzji tego organu, orzekającej o odpowiedzialności W. M., jako byłej wspólniczki spółki "L. i B." Spółka Jawna z siedzibą w (dalej w skrócie zwana Spółką) za jej zaległości podatkowe, solidarnie z pozostałymi wspólnikami i ze Spółką. W piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. M. M., były wspólnik Spółki, wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Przesłanką dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika jest stwierdzenie, że osoba taka legitymuje się interesem prawnym, pozostającym w związku z toczącym się postępowaniem. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., II OZ 783/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innymi słowy, interes prawny ma przysługiwać podmiotowi w jego "własnej" sprawie administracyjnej (uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96, ONSA 1997/3/102). Oznacza to, że nie można opierać interesu prawnego wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. post. NSA z 2 kwietnia 2008 r., II OZ 280/08, LEX nr 506870). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagając się dopuszczenia go do udziału w charakterze uczestnika, swojego interesu prawnego nie wywodzi z normy prawa materialnego, która legła u podstaw wydania zaskarżonego aktu lecz opiera swoje prawo do udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi na to, że podobnie jak skarżąca był wspólnikiem Spółki, za której zaległości podatkowe ponosi odpowiedzialność. Jakkolwiek zarówno wnioskodawca jak i skarżąca ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe tego samego podmiotu, to jednak związek ten nie stanowi o istnieniu interesu prawnego po stronie M. M., który uzasadniałby przyznanie mu statusu uczestnika postępowania. Należy mieć na uwadze, że zaskarżony akt administracyjny dotyczy sprostowania oczywistej omyłki zawartej w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, orzekającej o odpowiedzialności W. M., jako byłej wspólniczki Spółki. Nie jest to zatem rozstrzygnięcie, które w jakikolwiek sposób kształtuje sytuację prawną M. M., albowiem odnosi się wyłącznie do sytuacji prawnopodatkowej drugiego ze wspólników spółki jawnej. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Jeżeli akt stosowania normy prawa administracyjnego nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną danego podmiotu, wówczas nie można mówić o jego interesie prawnym (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99, LEX nr 47938). Co istotne, M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w decyzji tego organu, orzekającej o jego odpowiedzialności jako byłego wspólnika Spółki. W tym postępowaniu, prowadzonym pod sygn. akt I SA/Gd 1532/17, które dotyczy samego wnioskodawcy, M. M. będzie mógł domagać się ochrony swych praw a wynik tego postępowania będzie miał realny i bezpośredni wpływ na jego sytuację prawnopodatkową. W związku z powyższym wniosek M. M. nie podlegał uwzględnieniu, albowiem wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie dotyczy jego interesu prawnego, określonego w przepisie art. 33 § 2 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.