I SA/Gd 1612/16

Dnia 24 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2016 r., w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od przedmiotowego zarządzenia Spółka wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 23 maja 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi na wezwanie Spółka złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jak stanowi z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 23 maja 2017 r. została doręczona stronie w dniu 16 czerwca 2017 r. (vide k. 54). Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi upływał w dniu 23 czerwca 2017 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Sąd wskazuje przy tym, że na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie mógł mieć wpływu ponowny wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Kwestia zwolnienia Spółki od kosztów sądowych była już rozstrzygnięta prawomocnym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2017 r. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia NSA z 23 marca 2009 r., I FZ 60/09; z 11 stycznia 2008 r. II FZ 616/07; z 18 września 2007 r., II FZ 330/07; z 7 kwietnia 2016 r., II FZ 135/16 oraz postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r., I SA/Po 1403/15; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji należy przyjąć, że pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został uiszczony. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.