I SA/Gd 1629/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2014 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania W.K. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 25 kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy K. ustalił W.K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w kwocie 2.244 zł, w tym podatku rolnego w kwocie 404 zł i podatku od nieruchomości w kwocie 1840 zł. Wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji ustalił na podstawie informacji otrzymanej ze Starostwa Powiatowego o nabyciu przez podatnika aktem notarialnym z dnia 21 czerwca 2013 r. działek nr [...]oraz działki nr [...] o pow. 4600mkw. Ostatnia ze wskazanych działek została opodatkowana podatkiem od nieruchomości, w ewidencji gruntów została bowiem sklasyfikowana jako droga. Pozostałe działki opodatkowane zostały podatkiem rolnym. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie pkt 18 ust. 2 i 3 załącznika "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z § 68 ust. 6 powyższego rozporządzenia, co skutkowało uznaniem gruntów rolnych za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto odwołujący się zarzucił organowi pierwszej instancji poważne uchybienie formalne polegające na wskazaniu dwóch rozbieżnych dat wydania decyzji. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz Uchwały nr XXXIX/294/2013 Rady Gminy K. z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości za 2014 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Z 2013 r., poz. 4355), zwanej dalej Uchwałą. Powołując się na art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zwolnione są grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle, z wyjątkami niemającymi w sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, w tym dróg gminnych. W rozpatrywanej sprawie sporna działka gruntu – nr [...] – stanowi grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego, a więc nie należy do kategorii dróg publicznych, podlegających wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Końcowo Kolegium zauważyło, że organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w odwołaniu, nie prowadzi bowiem ewidencji gruntów i budynków. Organ był natomiast zobowiązany uwzględnić zapisy z tej ewidencji wynikające. Zdaniem Kolegium, wskazanie w decyzji daty 24.04.2014 r. stanowiło oczywistą omyłkę, a nie uchybienie formalne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie pkt 18 ust. 2 i 3 załącznika "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.) w zw. z § 68 ust. 6 powyższego rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie, co skutkowało uznaniem gruntów rolnych za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz naruszenie art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem za prawidłowe kwalifikacji gruntu objętego decyzja jako drogi, podczas gdy zgodnie z przepisami grunt powyższy powinien być opodatkowany jako grunt rolny. Skarżący podtrzymał też swój wcześniejszy zarzut dotyczący wskazania w decyzji dwóch dat jej wydania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy charakteru gruntu stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania w odniesieniu do działki nr [...] o powierzchni 4600 mkw. Skarżący uważa, że grunt ten, pomimo że oznaczony jest w ewidencji gruntów i budynków jako droga, jest gruntem zajętym pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego w rozumieniu pkt 18 ust. 2 i 3 załącznika "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.) w zw. z § 68 ust. 6 powyższego rozporządzenia i w związku z tym podlega opodatkowaniu jako grunt rolny. Natomiast w ocenie organów, skoro zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków sporny grunt oznaczony jest jako droga, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika jak i sposobu ich klasyfikacji. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Słusznie więc organy podatkowe przyjęły, że nie mogą do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowy grunt jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga (dr), co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków. Grunt ten nie może zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie jest użytkiem rolnym. Zgodnie bowiem z § 68 pkt 1 Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz. 454 ze zm.), użytki rolne dzielą się na: 1) grunty orne, oznaczone symbolem - R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem - W. Grunt sklasyfikowany jako droga (dr), zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a) w związku z § 67 pkt 3 ww. rozporządzenia, zaliczany jest do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Okoliczność ta powoduje, że grunt oznaczony jako droga (dr) jako niewymieniony w § 68 ust. 1 ww. rozporządzenia, a jednocześnie zaliczony do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Z kolei ust. 2 art. 2 u.p.o.l wskazuje, co nie podlega temu podatkowi. Podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), który wskazuje zakres przedmiotowy tego podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako droga (dr) powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy zauważyć, że zgodnie z załącznikiem Nr 6 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia o ewidencji, który wskazuje co zalicza się do użytku gruntowego o nazwie "drogi", grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Jak już jednak wskazano, organy podatkowe przy wymiarze podatku związane są sposobem kwalifikacji danego gruntu dokonanym w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero zatem dokonanie stosowanej zmiany w tej ewidencji w odniesieniu do klasyfikacji spornego gruntu będzie uprawniało organy podatkowe do opodatkowania tego gruntu podatkiem rolnym. Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że organ podatkowy powinien pominąć dane z ewidencji gruntów i budynków i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i tym samym opodatkować go podatkiem rolnym. W konsekwencji bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co, do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. (vide wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806). W kwestii zarzutu dotyczącego rozbieżności dat w decyzji I instancji Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że datą wydania decyzji jest dzień 25 kwietnia 2014 r., a wskazanie w wierszu 6 daty "2014.04.24" stanowi oczywistą omyłkę, a nie istotne uchybienie formalne. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.