I SA/Gd 167/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2025 r. sygn. akt SKO Gd/4889/24 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę W dniu 9 sierpnia 2024 r. nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej poprzez doręczenie K.D. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytułu wykonawczego. W dniu 21 sierpnia 2024 r. M. dokonał całkowitej realizacji zajęcia egzekucyjnego. Pismem z 2 września 2024 r. K.D. złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu, że tytuł wykonawczy nie precyzuje jednoznacznie czego on dotyczy. Postanowieniem z dnia 1 października 2024 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K.D.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpatrując sprawę, postanowieniem z 13 stycznia 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów prawa wskazał, że w niniejszej sprawie zobowiązanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania zostało wyegzekwowane w dniu 21 sierpnia 2024 r., a więc w tym dniu postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Stąd wniosek o umorzenie tego postępowania złożony w dniu 2 września 2024 r. nie mógł skutkować umorzeniem postępowania, gdyż uległo ono już zakończeniu. Na dzień wpływu wniosku o umorzenie postępowania Prezydent Miasta Gdańska nie prowadził żadnego postępowania egzekucyjnego wobec K.D., które mogłoby podlegać umorzeniu na żądanie zobowiązanej. Wyjaśniono, że sprawa egzekucyjna dotyczyła tylko jednej nieopłaconej opłaty dodatkowej i stąd w tytule wykonawczym w polu "rodzaj należności pieniężnej" nie wpisano daty nieuiszczenia opłaty za postój w SPP. Z tytułu wykonawczego wynika, że postoju pojazdu miał miejsce w dniu 12 lutego 2024 r. (Cześć D1. poz.5). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w składzie rozpoznającym zażalenie w całości więc podzieliło stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu Prezydenta Miasta Gdańska. Stwierdzono zatem , że zasadnie Prezydent Miasta Gdańska odmówił wszczęcia postępowania. Odnosząc się do zarzutów zażalenia K.D. stwierdzono, że nie są one zasadne. Wskazano, że tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanej w jednej przesyłce pocztowej wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Wbrew twierdzeniu K.D. tytuł wykonawczy nie został doręczony po wyegzekwowaniu należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt SKO Gd/4889/24, w którym Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 1 października 2024 r. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zarzucono: 1. Naruszenie art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, co skutkowało przyjęciem, że organ administracji publicznej mógł odmówić wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, mimo że tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 2. Naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie, mimo że istniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z wadliwością tytułu wykonawczego. 3. Naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., tj. zasad prawdy obiektywnej i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, poprzez nie wyjaśnienie, czy przedmiotowy tytuł wykonawczy precyzyjnie określał podstawę zobowiązania i czy spełniał wymogi formalne. 4. Naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez nieuwzględnienie, że zobowiązany ma prawo do skutecznej ochrony prawnej w sytuacji, gdy egzekucja została wszczęta na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego. 5. Brak wydania postanowienia o zakończeniu egzekucji, co powoduje formalne zamknięcie sprawy i pozbawia skarżącą możliwości jej zaskarżenia. 6. Nieprawidłowe doręczenie tytułu wykonawczego po wszczęciu egzekucji, co skutkuje naruszeniem praw skarżącej do obrony przed egzekucją. 7. Posiadanie ważnej opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w dniu objętym egzekucją, co oznacza, że egzekucja została wszczęta bezpodstawnie. 8. Bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które nie podjęło żadnych działań przez blisko trzy miesiące od momentu wpłynięcia sprawy w dniu 15 października 2024 r., co stanowi naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego określonej w art. 35 § 1 i 3 k.p.a., który wskazuje, że sprawy powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, a nie później niż w terminie miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. 9. Naruszenie art. 9 i 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o terminie posiedzenia w przedmiocie rozpoznania sprawy, co uniemożliwiło jej czynny udział w postępowaniu i naruszyło zasadę jawności i transparentności postępowania administracyjnego. 10. Rozpoznanie sprawy dopiero po wniesieniu skargi do Prezesa SKO. 11. Zaniechanie oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy, co skutkowało pominięciem istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik postępowania. 12. Brak wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, pomimo istnienia przesłanek do jego zakończenia, co narusza zasady prowadzenia postępowania egzekucyjnego i pozbawia skarżącą możliwości skutecznej ochrony swoich praw, pomimo wielokrotnych prób skarżącej uzyskania informacji o terminie jej rozpoznania. Skarżąca aktywnie zabiegała o ustalenie, kiedy sprawa zostanie rozpatrzona, co świadczy o rażącym naruszeniu zasady szybkości i sprawności postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) - dalej u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Rację w niniejszej sprawie ma organ wywodząc, iż wniosek o umorzenie postępowania zmierza lub powinien zmierzać do tego, by toczące się postępowanie umorzyć. Niewątpliwie także warunkiem, który umożliwia wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest to, aby postępowanie było prowadzone. Nie można bowiem umorzyć postępowania, które się nie toczy. W konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie polega na przyjęciu, iż postępowanie z uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, co skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Prawidłowo w niniejszej sprawie organ powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które Sąd w pełni podziela, w tym wyrok WSA w Warszawie z 24 września 2021 r., III SA/Wa 481/21, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2013 r., I SA/Bk 220/13, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2012 r., I SA/Lu 119/12), czy też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., I SA/Gd 435/13. Powyższe sprawia, że zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie zobowiązanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania zostało wyegzekwowane w dniu 21 sierpnia 2024 r., a więc w tym dniu postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. W takim przypadku, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie wydaje się żadnego formalnego rozstrzygnięcia o zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy wniosek o umorzenie tego postępowania został złożony w dniu 2 września 2024 r., a więc po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Wniosek nie mógł zatem skutkować umorzeniem postępowania, gdyż uległo ono już zakończeniu. Na dzień wpływu wniosku o umorzenie postępowania Prezydent Miasta Gdańska nie prowadził bowiem żadnego postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej, które mogłoby podlegać umorzeniu. W ocenie Sądu, brak jest także powodów do uznania, że tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.. Brak precyzyjności tytułu nie oznacza jego błędu. Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.. W opinii Sądu, tytuł wykonawczy zawierał wszystkie elementy konieczne dla stwierdzenia jego prawidłowości i skuteczności. Co do kolejnego zarzutu skargi, że opłata została naliczona bezpodstawnie, Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie bada się prawidłowości naliczenia opłaty za nieopłacony postój. Jest to możliwe jedynie w wyniku złożenia zarzutów egzekucyjnych. Wykraczało to więc poza niniejszą sprawę. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga - jako niezasadna - podlega na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.