I SA/Gd 173/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić skargę. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 21 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi na to wezwanie strona złożyła wniosek z dnia 28 lutego 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego. W uzasadnieniem wniosku wskazano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty sądowej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu referendarza do usunięcia braku formalnego przedmiotowego wniosku, jakim było niezachowanie formularzowej formy wniosku o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 25 lipca 2017 r., skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 1 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W zastrzeżonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca złożyła natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, o identycznej treści, jak wniosek z dnia 28 lutego 2017 r. Wniosek ponownie nie został złożony na formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jak stanowi z kolei art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 1 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł i pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 25 lipca 2017 r. została doręczona stronie w dniu 24 sierpnia 2017 r. (vide k. 38). Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi upłynął w dniu 31 sierpnia 2017 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Skarżąca w terminie do uiszczenia wpisu złożyła kolejny wniosek o identycznej treści, jak wniosek z dnia 28 lutego 2017 r. Złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wywarł wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Kwestia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych została już bowiem rozstrzygnięta zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 16 maja 2017 r., utrzymanego w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2017 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (por. postanowienia NSA z 23 marca 2009 r. I FZ 60/09; z 11 stycznia 2008 r. II FZ 616/07; z 18 września 2007 r. II FZ 330/07; z 7 kwietnia 2016 r. II FZ 135/16 oraz postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r. I SA/Po 1403/15; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożenie przez skarżącą kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i ponowne niezachowanie przez nią wymaganej formy wniosku, który winien być złożony na formularzu (który doręczono skarżącej w dniu 5 kwietnia 2017 r.), prowadzi do sytuacji analogicznej jak poprzednio rozpatrywana. W sprawie należało zatem uznać, że złożony wniosek nie przerwał biegu terminu na uiszczenie wpisu sądowego. Pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis nie został w sprawie uiszczony. Mając na uwadze opisany stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniesionej skargi.