I SA/Gd 194/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Irena Wesołowska Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w z dnia 15 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez K.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 września 2011 r. określającej D.K. kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia kwoty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w postaci samochodu osobowego Toyota RAV4 o numerze nadwozia [...] sprowadzonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, objętego w dniu 2 sierpnia 2008 r. procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. Postępowanie wszczęto wobec osoby uprawnionej do skorzystania z tej procedury, to jest D.K. reprezentowanej przez K.K. Zgodnie z art. 562 lit. c tiret trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, termin zakończenia wyżej wymienionej procedury dla środków transportu drogowego używanych prywatnie określony jest na 6 miesięcy od daty objęcia procedurą, w związku z czym procedura odprawy czasowej przedmiotowego samochodu winna być zakończona do dnia 2 lutego 2011 r. Ze względu na to, że zobowiązana do uregulowania stanu prawnego towaru (samochodu osobowego Toyota RAV4) zgodnie z przepisami prawa celnego D.K., nie dokonała powrotnego wywozu towaru w terminie określonym przepisami prawa ani nie uregulowała jego stanu prawnego nadając towarowi inne przeznaczenie celne, w dniu 3 lutego 2011 r. powstał dług celny w przywozie (art. 204 Wspólnotowego Kodeksu Celnego) i jednocześnie obowiązek podatkowy (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Decyzją z dnia 6 maja 2011 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę długu celnego dla ww. towaru. W dniu 31 sierpnia 2011 r. organ pierwszej instancji wyznaczył D.K. reprezentowanej przez K.K. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie prowadzonego postępowania podatkowego. Pani D. K. nie skorzystała z prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 16 września 2011 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo adwokata T.K., pełnomocnika K.K., z załączoną kopią pełnomocnictwa udzielonego ww. adwokatowi przez pana K.K. W wyżej wymienionym piśmie adwokat T.K. wniósł o kierowanie wszelkiej korespondencji w sprawie na adres swojej kancelarii adwokackiej w G. Decyzją z dnia 28 września 2011 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego określił podatek od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego Toyota RAV4 w wysokości 22973,00 zł. W przedmiotowej decyzji organ podatkowy uznał, że jedynym podatnikiem w przedmiotowej sprawie, a tym samym jedyną stroną postępowania jest D. K., do której skierował decyzję na ręce jej pełnomocnika - K. K. W przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu Celnego dodatkowo odnotował, że nie jest możliwe zaakceptowanie kopii pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi T.K. przez K.K., gdyż pan K. nie jest stroną przedmiotowego postępowania, a jedynie pełnomocnikiem reprezentującym D.K. Z treści złożonego dokumentu jednoznacznie wynikało przy tym, że jego złożenie nie było próbą ustanowienia swoistego pełnomocnictwa substytucyjnego do reprezentowania D.K. (pełnomocnik miałby reprezentować K.K.). W dniu 26 października 2011 r. do Urzędu Celnego wpłynęło odwołanie od ww. decyzji, które wniesione zostało wyłącznie w imieniu K.K. przez jego pełnomocnika adwokata T.K. W przedmiotowym odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ze skargi wniesionej przez K.K. w sprawie celnej zaistniałej na tle tego samego stanu faktycznego, albo też uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego odwołania uznając, że zostało ono wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. W przedmiotowej sprawie postępowanie toczyło się w sprawie określenia podatku VAT z tytułu importu towaru. Obowiązek podatkowy powstał w tym wypadku jednocześnie z powstaniem długu celnego, o czym stanowi art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054. ze zm.). Samo zaś powstanie długu celnego zostało stwierdzone w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 6 maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towaru jest w tym wypadku każda osoba, na której ciąży obowiązek uiszczenia cła, czyli dłużnik celny (por. art. 4 pkt 12 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Jak wynika z przywołanej już wyżej decyzji celnej Naczelnika Urzędu Celnego, jedynym dłużnikiem celnym jest w tej sprawie D.K. Powyższe ustalenie nie może być kwestionowane w toku postępowania podatkowego. W konsekwencji K.K. nie może być uznany za podatnika podatku VAT, a tym samym za stronę postępowania uprawnioną do wniesienia odwołania od decyzji określającej tenże podatek. Podział majątku wspólnego małżonków K. i D.K., w ten sposób, że K.K. nabył wyłączne prawo do przedmiotowego pojazdu oraz wszelkie korzyści i ciężary związane z nabytymi aktem notarialnym Rep. A [...] prawami, które przeszły na niego, wskazywać mogą jedynie na jego interes faktyczny w uregulowaniu statusu celnego pojazdu, nie przesądzają natomiast o istnieniu po jego stronie interesu prawnego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, stwierdził niedopuszczalność odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł K.K. , domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Organom administracji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy poprzez nieuwzględnienie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę - aktu notarialnego i umowy o podział majątku wspólnego; - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie skarżącemu przymiotu strony, podczas gdy przedmiotowe postępowanie bezpośrednio dotyczyło jego interesu prawnego - zwolnienia od cła samochodu osobowego marki Toyota RAV4, który na skutek zawartej umowy o podział majątku wspólnego stał się jego osobistą własnością. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stwierdzeniem Naczelnika Urzędu Celnego, iż stroną postępowania związaną z procedurą odprawy czasowej wyżej wymienionego samochodu może być jedynie D.K. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie doszło do naruszenia jego interesu prawnego, tj. art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Zgodnie z art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynności organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Odpowiednie stosowanie tego przepisu oznacza, że za stronę postępowania celnego może być uznany podmiot, na który przepisy prawa celnego nakładają określone obowiązki lub przyznają konkretne uprawnienia. W ocenie skarżącego nieuwzględnienie jego oczywistego interesu prawnego poprzez nie uznanie go za stronę postępowania a co za tym idzie, stwierdzenie niedopuszczalności jego odwołania od decyzji z dnia 28 września 2011 roku oraz odmówienie mu wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia go od akcyzy w sposób rażący wpłynęło na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić, jakkolwiek z innych przyczyn, aniżeli podniesione w skardze. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszym rzędzie uznać za pomyłkę oparcie ich na przepisach k.p.a. – postępowanie podatkowe, mające na celu określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, prowadzone było bowiem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749). Istota sporu dotyczy tego, czy w postępowaniu tym K.K. przysługiwał status strony, który legitymowałby go jednocześnie do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 września 2011 r., nr [...], określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego Toyota RAV4 w wysokości 22.973,00 zł. W przedmiotowej decyzji organ podatkowy uznał, że jedynym podatnikiem w przedmiotowej sprawie, a tym samym jedyną stroną postępowania jest D.K., do której skierował decyzję. K.K. uznany został jedynie za pełnomocnika strony – D. K. Zgodnie z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. W przedmiotowej sprawie postępowanie toczyło się w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Obowiązek podatkowy powstał w tym wypadku jednocześnie z powstaniem długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego, o czym stanowi art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. nr 54, poz. 535), zwanej dalej ustawą o VAT. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towaru jest w tym wypadku każda osoba, na której ciąży obowiązek uiszczenia cła, czyli dłużnik celny (art. 4 pkt 12 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Inaczej mówiąc, o statusie strony postępowania podatkowego w omawianym przypadku przesądza wynik postępowania w przedmiocie długu celnego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 6 maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę długu celnego z tytułu importu towaru w postaci samochodu Toyota RAV 4 o wskazanym numerze nadwozia. W decyzji tej za dłużnika celnego uznana została D.K. K.K. przyznany został status jedynie pełnomocnika D.K. Należy zauważyć, że kwestia przysługiwania K.K. statusu strony postępowania celnego była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który rozpatrywał jego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez K.K. od wyżej opisanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 6 maja 2011 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. W wyroku z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 447/11, Sąd, jakkolwiek uchylił zaskarżone postanowienie, to jednak w uzasadnieniu przesądził, że skarżącemu K.K. nie przysługiwał status strony postępowania celnego. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku: "Status strony w tego rodzaju postępowaniu celnym wiąże się bowiem nierozerwalnie z materialnoprawnym pojęciem dłużnika celnego. Art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str.1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307 z późn. zm) zwanego dalej WKC, stanowi, że dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty. Według ustępu 3 omawianego artykułu dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą. Jak wynika z akt administracyjnych to D.K. była osobą zgłaszającą sprowadzony przez małżonków K. samochód do odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła – w ruchu podróżnych (k-81 akt adm.). Ona też była zobowiązana do wykonania obowiązków związanych z zastosowaną procedurą celną. Żaden przepis prawa celnego nie pozwala natomiast na wiązanie statusu strony postępowania celnego z prawem własności towaru będącego przedmiotem procedury celnej. Z faktu przysługiwania K.K. wyłącznego prawa własności samochodu, nie wynika bowiem żaden skutek prawny powodujący wejście przez niego w miejsce D.K. w sferę jej praw i obowiązków związanych ze stosowaniem prawa celnego. Ewentualne trudności związane z rejestracją samochodu i co za tym idzie jego eksploatacją na obszarze wspólnotowym stanowią jedynie element interesu faktycznego, który należy wyraźnie oddzielić od interesu prawnego, którego źródła musiałyby zostać odnalezione w niniejszej sprawie w przepisach prawa celnego. Przepisy prawa celnego nie pozwalają także na przyjęcie, że dłużnikami celnymi – a co za tym idzie stronami postępowania celnego stają się automatycznie oboje małżonkowie pozostający we wspólności majątkowej. Przeciwnie przepisy WKC wiążą status dłużnika celnego z konkretnymi działaniami lub zaniechaniami konkretnej osoby, i tak wg. art. 204 ust. 3 dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą. Art. 90 WKC przewiduje, że prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne, zostać przeniesione kolejno na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury. Brak jest w materiałach dotyczących niniejszej sprawy jakichkolwiek danych pozwalających na przyjęcie, że organy celne kiedykolwiek określiły warunki przejścia na skarżącego K.K. obowiązków obciążających D.K. w zakresie dotyczącym sprowadzenia z USA samochodu Toyota RAV4. Przeniesienie takie nie było zresztą możliwe z uwagi na to, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania z procedury celnej odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła – jako osoba mając stałe miejsce zamieszkania na terenie kraju – potwierdzone zameldowaniem na pobyt stały w Polsce w dniu 16 lipca 2010r. – podczas gdy sprowadzony samochód objęto procedurą celną w dniu 2 sierpnia 2010r. Natomiast art. 558 ust. 1 lit a) i b) stanowi, że całkowite zwolnienie z należności przywozowych jest przyznawane środkom transportu drogowego... w przypadku gdy: a) są zarejestrowane poza obszarem celnym Wspólnoty na nazwisko osoby mającej siedzibę poza tym obszarem..., b) używane są przez osobę mająca swą siedzibę poza tym obszarem, bez uszczerbku dla przepisów art. 559, 560 i 561. Skoro K.K. w dacie objęcia samochodu procedurą celną miał stałe miejsce zamieszkania w Polsce, to nie mógł z procedury tej skorzystać. Nie mógł więc w żadnym przypadku nabyć praw i obowiązków D.K. związanych z tą procedurą na podstawie art. 90 WKC." Skoro zatem w postępowaniu w przedmiocie określenia długu celnego status strony przysługiwał wyłącznie D.K., uznanej za dłużnika celnego, to konsekwentnie, z uwagi na treść art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w postępowaniu podatkowym w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, status strony tego postępowania też przysługiwał tylko D.K. W rezultacie podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że K.K., nie będąc stroną postępowania podatkowego, nie był legitymowany do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 września 2011 r. określającej D.K. kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Niemniej jednak Sąd uznał za zasadne uchylić zaskarżone postanowienie, albowiem sprawa, której przedmiotem jest określenie D.K. długu celnego nie została jeszcze zakończona. Jak już bowiem wyżej wskazano, wyrokiem z dnia z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 447/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez K.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 6 maja 2011 r. w przedmiocie określenia D.K. kwoty długu celnego. Skutki tego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie celnej nie są obojętne dla oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej. Jest to oczywiste, gdy zważy się, że zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o VAT obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (z zastrzeżeniem ust. 8 i 9, które nie mają zastosowania w sprawie), zaś art. 29 ust. 13 tej ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W judykaturze podkreśla się, że w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków w tytułu importu towarów (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006r., sygn. akt I FSK 182/06). Z powyższego wynika wniosek, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja celna, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego, pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego. W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na zapadły w sprawie III SA/Gd 447/11 wyrok, kwestia powstania długu celnego nie została ostatecznie rozstrzygnięta, bowiem sprawa "powróciła" do etapu postępowania odwoławczego. Tym samym nie można rozstrzygać o obowiązku podatkowym z tytułu importu towarów i podstawie opodatkowania. W ocenie Sądu wskazanym byłoby także rozważyć, czy przedmiotowe odwołanie nie zostało wniesione przez K.K. jako pełnomocnika D.K., a więc w jej imieniu. Przepisy art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stanowią, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zaś organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Art. 122 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organy podatkowe, by w toku postępowania podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo udzielone K.K. przez jego żonę D. do reprezentowania jej we wszystkich postępowaniach celnych dotyczących samochodu Toyota RAV 4 oraz oczywistym było dla organów, że status strony w przedmiotowym postępowaniu przysługuje wyłącznie uprawnionej D.K., to mógł organ odwoławczy, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej, zwrócić się do składającego odwołanie adw. T.K. – powołującego się na pełnomocnictwo pochodzące od K.K. – o wyjaśnienie, czy odwołanie to składa w imieniu K.K. działającego osobiście, czy także jako pełnomocnika żony D. Fakt powierzenia przez K.K. prowadzenia sprawy celnej profesjonalnemu pełnomocnikowi nie wyłącza bynajmniej obciążającego organy celne obowiązku działania wobec obywatela w sposób budzący zaufanie do tych organów, a także nie może powodować przyznania niższego poziomu ochrony w stosunku do osoby pozbawionej profesjonalnej reprezentacji, której niewątpliwie organ administracji celnej byłby zobowiązany udzielić pełnej informacji co do statusu strony postępowania i rozważyć możliwość uznania, że odwołanie zostało wniesione na podstawie znajdującego się w aktach pełnomocnictwa - w imieniu osoby niewątpliwie będącej stroną postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe rozważania Sądu. Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą to sumę składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 100 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie adwokata - 240 zł ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348).