I SA/Gd 1964/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 16 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 18b § 1 w zw. z 18i oraz art. 18t ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia "A" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 12 czerwca 2019 r. o odmowie uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnej w podatku dochodowym od osób prawnych za 10/2011r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. 2. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny sprawy: 2.1. Pismem z dnia 8 marca 2019 r. Naczelnik US zawiadomił Skarżącą o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 10/2011 r. w wysokości 637,00 zł wraz z należnymi odsetkami, których wysokość na dzień wystawienia zawiadomienia wynosiła 447,00 zł. 2.2. Spółka w dniu 18 kwietnia 2019 r. wniosła sprzeciw w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze ww. należności podnosząc, że wskazana w zawiadomieniu należność uległa przedawnieniu. 2.3. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. Naczelnik US odmówił uwzględnienia sprzeciwu Spółki. 2.4 W zażaleniu wniesionym w dniu 9 lipca 2019 r. Skarżąca podniosła, że w sprawie bezpodstawnie przyjęto, że nie doszło do przedawnienia ww. należności. Wniosła o uchylenie postanowienia Naczelnika US i uwzględnienie sprzeciwu. Skarżąca wskazała, że organ I instancji nie wykazał, by doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia. Nie dowiedziono także, aby zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało skutecznie doręczone do rąk osoby uprawnionej do reprezentacji dłużnej spółki. 2.5. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że celem utworzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych jest udostępnienie zainteresowanym podmiotom informacji mających istotne znaczenie dla oceny wiarygodności płatniczej i stanu wypłacalności kontrahenta, ograniczonych jednakże do danych dotyczących zaległości pieniężnych o charakterze publicznoprawnym, takich jak zobowiązania podatkowe, kary administracyjne, należności celne, czy grzywny. Wpis do Rejestru Należności Publicznoprawnych pełni również funkcję dodatkowej sankcji skłaniającej zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dyrektor IAS przywołując treść art. 18b § 1 i § 2 u.p.e.a. wskazał, że Rejestr Należności Publicznoprawnych zawiera dane dotyczące, m.in. zobowiązanego będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, obejmujące firmę lub nazwę, NIP lub numer REGON, oznaczenie wierzyciela, wysokości należności pieniężnej i odsetek z tytułu niepłacenia jej w terminie, jeżeli pobiera się odsetki, wraz z rodzajem i podstawą prawną tej należności. Dyrektor IAS wskazał, że zgodnie z art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2 przywoływanej ustawy, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Natomiast zgodnie z art. 18i § 1 pkt 1 i § 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze, a prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie. W niniejszej sprawie Spółka kwestionuje istnienie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 10/2011 r. wskazując na jego przedawnienie. Dyrektor IAS przywołując art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej jako "O.p.") wskazał, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienie biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem Dyrektora IAS w związku z zastosowanymi w postępowaniu egzekucyjnym środkami egzekucyjnymi, bieg terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 10/2011 r. został przerwany w 2013 r., a następnie w 2018 r. I rozpoczął bieg na nowo kolejno: - od dnia następującego po dniu zajęcia wierzytelności rachunku bankowego Spółki w Banku Spółdzielczym, które nastąpiło w dniu 28 stycznia 2013 r. na podstawie zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 23 stycznia 2013 r., (doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 28 stycznia 2013 r. oraz zobowiązanej Spółce w dniu 5 lutego 2013 r.), - od dnia następującego po dniu, w którym zajęto prawo użytkowania wieczystego nieruchomości Spółki objętej księgą wieczystą [...], co miało miejsce w dniu 19 stycznia 2018 r. na podstawie zajęcia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 22 grudnia 2017 r. ( doręczone Spółce w dniu 19 stycznia 2018r. ). Odnosząc się do kwestionowanego przez pełnomocnika Spółki doręczenia zawiadomienia o zajęciu nieruchomości z dnia 22 grudnia 2017 r. Dyrektor IAS wskazał, że doręczenie pism osobom prawnym w trybie art. 45 k.p.a. następuje w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Dyrektor IAS podkreślił, że w utrwalonej linii orzecznictwa dotyczącej doręczenia przesyłek osobom prawnym (zarówno na podstawie art. 45 k.p.a., jak i art. 151 § 1 O.p.) panuje pogląd, że w sytuacji gdy pod adresem spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja to na spółce ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu oraz że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona. Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), gdyż to, kto jest osobą upoważnioną zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. Jeśli chodzi zatem o skuteczność doręczenia w trybie art. 151 O.p. czy art. 45 k.p.a. pisma do rąk osoby znajdującej się w siedzibie spółki, upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone także w sposób dorozumiany. Taką osobą może być osoba, która w siedzibie osoby prawnej - adresata korespondencji - posługując się pieczęcią firmową tego podmiotu i pieczęcią "pracownik" odbiera korespondencję skierowaną do tego podmiotu. W takiej sytuacji doręczyciel korespondencji nie ma obowiązku żądania od tej osoby upoważnienia do odbioru korespondencji, czy też sprawdzania w inny sposób, czy osoba ta rzeczywiście właściwe uprawnienie posiada. Dyrektor IAS wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości z dnia 22 grudnia 2017 r. zostało doręczone zobowiązanej Spółce w dniu 19 stycznia 2018 r. Na potwierdzeniu odbioru zawiadomienia, w pkt 1 wskazano, że pismo doręczono adresatowi. Potwierdza to podpis osoby odbierającej korespondencję opatrzony datą i pieczęcią Spółki. Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że organ prawidłowo uznał doręczenie za skuteczne. Dlatego podnoszony przez Skarżącą zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 10/2011 r. Dyrektor IAS uznał za niezasadny. Reasumując, Dyrektor IAS stwierdził, że Naczelnik US postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. zasadnie odmówił uwzględnienia sprzeciwu Spółki o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze należności publicznoprawnych bezspornej należności pieniężnej w kwocie 637,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę - niewpłaconych do organu podatkowego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. Skarżąca ponownie podniosła, że w sprawie bezpodstawnie przyjęto, że nie doszło do przedawnienia należności określonych w zaskarżonym postanowieniu oraz że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało skierowane do rąk osoby uprawnionej. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. 5.2. Inicjująca niniejsze postępowanie skarga wniesiona została na postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie uwzględnienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze należności publicznoprawnych należności pieniężnej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za październik 2011 r. Zdaniem Dyrektora IAS skoro istnieje nieuiszczona i nieprzedawniona należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za październik 2011 r. w kwocie 637,00 zł oraz odsetek w wysokości 447,00 zł organ pierwszej instancji zasadnie odmówił uwzględnienia sprzeciwu Spółki o zagrożeniu w ujawnieniu w rejestrze wskazanej należności publicznoprawnej. Natomiast w ocenie strony skarżącej wymieniona należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych jest przedawniona, bowiem organ nie wykazał, że doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia, w szczególności nie wykazano, że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało skutecznie doręczone osobie uprawnionej do reprezentacji spółki. W ocenie Sądu podniesione przez stronę zarzuty i przedstawiona argumentacja nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze treść powołanej regulacji przedawnienie należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za październik 2011r. nastąpiłoby co do zasady z końcem 2016 r., ( w sytuacji braku zaistnienia okoliczności powodujących przerwę lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wymienionych w art. 70 O.p. ). Natomiast według treści art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. - w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Naczelnika US z dnia 14 marca 2012 r. nr [...], którym objęto zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 10/2011 r., zastosował środki egzekucyjne skutecznie przerywające bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania w postaci: - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w Banku Spółdzielczym w [...], dokonanego na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 23 stycznia 2013 r., - zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], dokonanego na podstawie zajęcia nieruchomości z dnia 22 grudnia 2017 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przed upływem terminu przedawnienia doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia po raz pierwszy, poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w Banku Spółdzielczym w [...], zawiadomieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. obejmującym m.in. tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący należności za październik 2011 r. w kwocie 637,00 oraz należne odsetki, a które doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 28 stycznia 2013 r. oraz zobowiązanej Spółce w dniu 5 lutego 2013 r. Powyższe skutkowało, że z dniem 29 stycznia 2013 r. tj. od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny rozpoczął na nowo bieg pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za październik 2011 r. Przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia przypadającego zastosowano na podstawie wezwania z dnia 22 grudnia 2017 r., kolejny środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] obejmującego m.in. tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący należności za październik 2011 r. w kwocie 637,00 oraz należne odsetki. Zgodnie z art. 110c § 4 u.p.e.a. zajęcie nieruchomości następuje z chwilą doręczenia wezwania zobowiązanemu, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie przed upływem terminu przedawnienia, zobowiązanej Spółce doręczono w dniu 19 stycznia 2018 r., ww. zajęcie nieruchomości, obejmujące wezwanie do zapłaty z dnia 22 grudnia 2017 r., ( potwierdzenie odbioru przesyłki – w aktach sprawy ) co skutkowało, że zgodnie z art. 70 § 4 O.p., pięcioletni termin przedawnienia ponownie rozpoczął bieg na nowo od dnia 20 stycznia 2018 r. Skarżąca zarzucając przedawnienie zobowiązania podniosła, że nie wykazano, że zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało skutecznie doręczone do rąk osoby uprawnionej do reprezentacji dłużnej Spółki. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis ten zawiera zatem dwie przesłanki skuteczności doręczenia, jedną związaną z adresem i drugą, związaną z osobą odbierającą. Jeśli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej, siedzibą organu osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający ( art. 41 k.c. ). Druga przesłanka skuteczności doręczenia dotyczy osoby odbierającej. Skutek wywołuje jedynie doręczenie do rąk osoby uprawnionej do odbioru pisma. Natomiast co należy podkreślić, że przepis art. 45 k.p.a. wbrew twierdzeniu autora skargi nie zobowiązuje do doręczenia przesyłek osobom uprawnionym do reprezentacji jednostek organizacyjnych ( w tym spółek kapitałowych ), a jedynie osobom uprawnionym do odbioru pism. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona i to właśnie ta jednostka ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2952/14, postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2335/13, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). W postanowieniu z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania za każdym razem, czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. To kierujący jednostkami mają obowiązek podjęcia takich działań, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Sąd orzekający w sprawie podzielając prezentowane poglądy wskazuje, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ( znajdującego się w aktach sprawy) przesyłki zawierającej zajecie nieruchomości z dnia 22 grudnia 2017 r. o wskazanym numerze wynika, że przesyłka ta została wysłana na adres lokalu siedziby skarżącej spółki w T. przy ul. [...] ( zgodny z zapisem KRS ) oraz doręczona adresatowi w lokalu Spółki w dniu 19 stycznia 2018 r., co zostało potwierdzone zakreśleniem odpowiedniej rubryki, podpisem odbiorcy oraz pieczęcią firmową Spółki. Skoro w niniejszej sprawie prawidłowo zaadresowaną przesyłkę zawierającą zawiadomienie o zajęciu nieruchomości odebrała w lokalu Spółki osoba, dysponującą jej pieczęcią firmową i jej odbiór pokwitowała podpisem oznacza, że przesyłka ta została skutecznie doręczona osobie uprawnionej do odbioru pism. Jednocześnie Skarżąca zarówno w trakcie prowadzonego postępowania przed organami jak i w skardze nie obaliła domniemania, że przesyłka nie została odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji. W związku z powyższym organy prawidłowo przyjęły, że zobowiązanie Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za październik 2011 r. nie jest przedawnione. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 18a § 1 u.p.e.a. Rejestr Należności Publicznoprawnych, zwany dalej "rejestrem", jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia, inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz sprawność procesów wymiany informacji. Administratorem danych zgromadzonych w rejestrze jest organ prowadzący rejestr (18a § 2 i 3 u.p.e.a.). W myśl art. 18b § 1 ustawy w rejestrze gromadzi się informacje o należnościach pieniężnych, podlegających egzekucji administracyjnej, dla których wierzycielem jest naczelnik urzędu skarbowego albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli należności te wynikają: 1) z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1; 2) z decyzji, postanowienia lub innego orzeczenia, które jest ostateczne; 3) z prawomocnego wyroku, postanowienia lub mandatu karnego wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego lub Kodeksu karnego; 4) z mandatu karnego wydanego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia; 5) bezpośrednio z przepisu prawa. Stosownie do treści art. 18c § 1 u.p.e.a. przed wprowadzeniem do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, wierzyciel doręcza zobowiązanemu zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze. Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być doręczone wraz z upomnieniem, o którym mowa w art. 15 § 1. Dane, o których mowa w art. 18b § 2, mogą być wprowadzone do rejestru nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia, o którym mowa w § 1. Przepisy § 1-3 nie mają zastosowania, jeżeli wysokość należności pieniężnej, o której dane mają być wprowadzone do rejestru, wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie jest niższa niż czterokrotna wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. (art. 18c § 2-4). Zgodnie z art. 18d § 1 u.p.e.a. wierzyciel wprowadza do systemu teleinformatycznego, w którym jest prowadzony rejestr, dane, o których mowa w art. 18b § 2. Nie wprowadza się do rejestru danych, o których mowa w art. 18b § 2, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję, postanowienie lub inne orzeczenie, o którym mowa w art. 18b § 1 pkt 2, do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowoadministracyjnego (§ 2). Natomiast zgodnie z art. 18e ustawy organ prowadzący rejestr ujawnia w rejestrze dane, o których mowa w art. 18b § 2, gdy łączna kwota należności pieniężnych wraz odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi nie mniej niż 5000 zł. W Rejestrze Należności Publicznoprawnych można ujawnić informacje o należnościach pieniężnych, jeżeli łączna kwota należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi co najmniej 5000 zł. Warunek ten nie musi być spełniony w chwili wprowadzenia danych do rejestru. Ustawa nie określa minimalnej kwoty należności, które można wprowadzić do rejestru. Przeszkodą dla zawiadomienia zobowiązanego o zagrożeniu ujawnieniem w rejestrze nie jest stwierdzenie, że łączna kwota należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi nie mniej niż 5000 zł. Jeżeli bowiem w konkretnej sytuacji łączna kwota należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi mniej niż 5000 zł, to będzie dopuszczalne wprowadzenie danych do rejestru, ale bez ich ujawnienia. Stwierdzenie, że łączna kwota należności pieniężnych wraz odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie wynosi mniej, niż czterokrotna wysokość kosztów upomnienia zobowiązanego przez wierzyciela, nie stanowi przeszkody dla wprowadzenia danych do rejestru (patrz: Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji, wyd. VIII, Komentarz do art. 18c i 18e u.p.e.a., opublikowano: WK 2018, wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 89/19, CBOSA). Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że Skarżąca posiada zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za październik 2011 r. w kwocie 637,00 zł oraz należnych odsetek w kwocie 447,00 zł organ I instancji na mocy art. 18c § 1 u.p.e.a. zobowiązany był do zawiadomienia Spółki o zagrożeniu ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych informacji dotyczących należności pieniężnej zobowiązanego. 5.3. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. 6.4. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.