I SA/Gd 1994/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski, NSA Alicja Stępień /spr./, Protokolant Elżbieta Cymanowska, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 27 sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 1995-1999 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Nr [...] z dnia 19 czerwca 2001 r.; 2. zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 428,74 (słownie: czterysta dwadzieścia osiem złotych 74/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 1994/01 U z a s a d n i e n i e Wójt Gminy postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2001 roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości spółce z o.o. "A" R. za lata 1993 –1999. Następnie decyzją z dnia 19 czerwca 2001 r. określił spółce wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1995 – 1999 w kwocie 7.883,70 zł, oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 13.553,50 zł. Od decyzji strona wniosła odwołanie, wskazując w jego uzasadnieniu, m. in. na błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie użytkowania przez spółkę gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 sierpnia 2001 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że strona nie zapłaciła za wskazane lata zadeklarowanego podatku. Strona nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami dokonanymi przez organ odwoławczy. Wyjaśniła też, że nie prowadzi działalności gospodarczej na spornych nieruchomościach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę nie podzieliło argumentów strony i wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu strony, o nieprowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, stwierdziło, iż zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, którym niewątpliwie skarżąca jest. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na jej uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie tej, jak też w sprawach I SA/Gd 1119/01 i I SA/Gd 1654/01 istnieje spór przede wszystkim, co do stanu faktycznego i prawnego działek gruntu położonych w K. o numerach [...], [...] i [...]. Jego rozstrzygnięcie ma istotny wpływ na kwestie związane z określeniem wysokości zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości. Jak wynika z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), z pewnymi odrębnościami przepisu w poszczególnych latach podatkowych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, są użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części, są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu lub posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części albo obiekty budowlane nie złączone trwale z gruntem, stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych. Dla prowadzenia dalszych rozważań na temat ewentualnych stawek podatku, organy podatkowe muszą ustalić czy na stronie ciążył obowiązek podatkowy w spornych latach, czyli czy zaistniała któraś z przesłanek wymienionych w art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wynika z akt sprawy przeprowadzone postępowanie podatkowe nie wyjaśniło tych okoliczności. Dowodami na jakich oparły swoje rozstrzygnięcie organy podatkowe był protokół z kontroli nieruchomości z dnia 9 stycznia 2001 roku, w którym kontrolujący stwierdzili, że spółka "A" użytkuje działki [...], [...] i [...] (którego nota bene brak w aktach sprawy). Na poparcie tego stwierdzenia brak jednak jakichkolwiek innych dowodów. W protokole tym zawarto także wyjaśnienia strony według których, na powyższych działkach nie prowadzi działalności gospodarczej, od 1990 roku działka nr [...] nie została jej przekazana, a o istnieniu działki [...] skarżąca dowiedziała się w październiku 2000 roku. Pomimo powyższych zastrzeżeń, które były konsekwentnie podnoszone przez stronę, organy obu instancji w decyzjach swych nie ustosunkowały się do kwestii posiadania działek. Z akt tej sprawy, a także ze spraw I SA/Gd 1119/01 i I SA/Gd 1654/01 wynika natomiast, że według otrzymanej od Starostwa Powiatowego informacji z rejestru gruntów, właścicielem działki [...] jest Gmina a jej administratorem Urząd Gminy, właścicielem działki nr [...] jest Gmina a władającym Spółdzielnia Usług Rolniczych w K. natomiast właścicielem działki nr [...] jest Spółdzielnia Kółek Rolniczych C. W aktach sprawy znajduje się także Uchwała Nr [...] Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółdzielni Usług Rolniczych w K. z dnia 1 stycznia 1992 r. Wynika z niego, że SUR w K. przekazała majątek trwały spółce z o.o. "A" z siedzibą w R. Z załącznika do tej uchwały wynika, że przekazano między innymi grunt oznaczony numerem działki [...] w K. Jak można wywnioskować z treści pism strony działka ta została podzielona na działki [...] i [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem, że jedyną ze spornych działek, która pozostaje we władaniu skarżącego jest działka oznaczona w rejestrze gruntów pod nr [...]. Jej posiadanie wynika z uchwały Walnego Zgromadzenia SUR w K. Brak jest natomiast danych, czy skarżącemu przekazano również działkę o nr [...]. Powyższa uchwała nie wskazuje tego wyraźnie, a okoliczność ta powinna jednak jednoznacznie wynikać z przeprowadzonego postępowania podatkowego. Zupełnie niejasny w kontekście zebranego materiału dowodowego jest natomiast stan faktyczny istniejący na działce nr [...] będącej własnością Gminy. Dla udowodnienia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, konieczne jest udowodnienie posiadania przez stronę nieruchomości, choćby bez tytułu prawnego (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu strony, iż nie prowadzi ona na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że organ odwoławczy zasadnie wywiódł, iż okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie w świetle przepisu art. 5 ust. 3 w/w ustawy z 12 stycznia 1991 r. Wobec jednak nie wyjaśnienia wszystkich innych istotnych w/w wątpliwości mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe muszą udowodnić, że na stronie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na konkretnie wskazanych gruntach. W tym celu koniecznym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylono zaskarżoną decyzję. Ponadto Sąd orzekł w przedmiocie wykonalności decyzji w trybie art. 152 , a o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 w związku z art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. MK