I SA/Gd 2046/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 54 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W. W. (dalej jako "Skarżący" lub ,,Zobowiązany’’) na postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia [...] 2019 r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Naczelnik US będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2016 r., obejmującego zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2010 r. Podstawę prawną dochodzonego obowiązku stanowiła ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. określająca zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osiągniętego w 2010 r. przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 46 098 zł. Egzekucja została wszczęta w wyniku zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego, zawiadomienie o zajęciu świadczenia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały zobowiązanemu doręczone w dniu [...] 2016 r. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o w/w tytuł wykonawczy organ egzekucyjny dokonał na podstawie zawiadomienia z dnia [...] 2019 r. zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości O., dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr KW [...]. Zawiadomienie o zajęciu doręczono zobowiązanemu w dniu [...] 2019 r. Pismem z dnia [...] 2019 r. Skarżący złożył na postawie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną – zajęcia nieruchomości, wnosząc o uchylenie czynności egzekucyjnej, albowiem została dokonana w sytuacji istnienia podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący wskazując na prowadzone postępowania; dyscyplinarne oraz cywilnoprawne wobec pełnomocnika strony ustanowionego z urzędu, a także przeciwko pośrednikowi sprzedaży nieruchomości, w sprawie przeciwko pełnomocnikowi o odszkodowanie z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania w postaci prowadzenia sprawy sądowej, a także w związku ze złożoną skargą kasacyjną do Sądu Najwyższego oraz ze względu na treść przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdził że zachodzi podstawa obligatoryjnego obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. 2.2. Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] 2019 r. wniesioną skargę na czynność egzekucyjną oddalił jako nieuzasadnioną. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że zajęcie nieruchomości stanowi środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit.a) u.p.e.a.. Zajęcia organ egzekucyjny dokonał zgodnie z art.110c u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, co nastąpiło w dniu [...] 2019 r. Organ egzekucyjny powołując art. 54 u.p.e.a. stwierdził, że skoro skarga została uznana za niezasadną, brak jest podstaw do uchylenia czynności i wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że w egzekucji administracyjnej nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, a podnoszona przez zobowiązanego kwestia nieistnienia obowiązku objętego egzekucją nie może być przedmiotem postępowania skargowego, a ewentualnie zarzutowego lub o umorzeniu egzekucji. 2.3. W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia [...] 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że Naczelnik US zastosował jeden ze środków, do którego stosowania upoważniła u.p.e.a.. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony został w art. 1a pkt 12 lit.a ww. ustawy tj. egzekucja z nieruchomości ( art. 110c ustawy). Zdaniem Dyrektora IAS organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art.110c § 1-6 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego brak jest również uchybień formalnych. Zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. min. nr tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu nie zapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. W ocenie organu nie ma zastosowanie w niniejszej sprawie wskazany w zażaleniu przepis art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor IAS stwierdził, że trafnie wskazał organ pierwszej instancji, że w toku egzekucji administracyjnej stosuje się przepisy u.p.e.a. Art. 18 tejże ustawy wyraźnie odsyła do stosowania odpowiednio przepisów k.p.a. i w związku z tym nie ma podstawy prawnej do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w niniejszej sprawie. Dyrektor IAS nie stwierdził podstaw do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego na obecnym etapie wskazanych postępowań sądowych. W zakresie sprawy, której przedmiotem jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika US, Dyrektor IAS wniósł skargę kasacyjną na orzeczenia WSA. Dopiero pozytywne rozstrzygnięcie sprawy dla Skarżącego będzie miało wpływ na obecne postępowanie egzekucyjne w postaci jego zawieszenia ze względu na brak prawomocności decyzji Naczelnika US z dnia [...] 2016 r. o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy zaznaczył również, że przedmiotem prowadzonego postępowania w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, w związku z czym w obecnym postępowaniu nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. W świetle powyższego, Dyrektor IAS uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 k.p.a., mającego odpowiednie zastosowanie w niniejszym postępowaniu na mocy art.18 u.p.e.a.- w myśl, którego organ odwoławczy wydaje decyzję ( postanowienie ), w której utrzymuje w mocy zaskarżona decyzję ( postanowienie). 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS i wstrzymanie egzekucji zarzucając: naruszenie art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi Skarżący powołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 2019 r. w sprawie o sygn. akt [...] i [...], uchylające wyroki WSA i przekazujące sprawy do ponownego rozpatrzenia, wskazał na toczące się postępowania sądowo-administracyjne w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US wymierzającej podatek za 2010 r. Zdaniem Skarżącego możliwość wniesienia odwołania od decyzji ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy Urząd Skarbowy miał podstawy, by ustalać podatek dochodowy za 2010 r., a tym samym czy zastosowana wobec niego egzekucja ma podstawy prawne. W ocenie strony skarżącej pomimo przedstawionej argumentacji organy skarbowe uznały je za niezwiązane z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, co jest niezgodne z rzeczywistością, gdyż czynności egzekucyjne prowadzone obecnie mają swoją bezpośrednią przyczynę w toczącym się postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego czynności egzekucyjne powinny zostać wstrzymane do czasu rozstrzygnięcia przez WSA spraw przekazanych do ponownego rozpatrzenia. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. W piśmie z dnia [...] 2020 r. pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu podtrzymał stanowisko strony prezentowane w skardze. Zdaniem pełnomocnika strony stanowisko organu, że przedmiotem postępowania w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego była wyłącznie prawidłowość kwestionowanej czynności egzekucyjnej, a nie rozważenia istnienia egzekwowanego obowiązku stoi w sprzeczności z treścią przepisów art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS. 6.3. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy prawidłowości rozstrzygnięcia Dyrektora IAS ze względu na uznanie braku podstaw do uwzględnienia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu nieruchomości. Zdaniem organów środek egzekucyjny w postaci zajęcia nieruchomości został zastosowany zgodnie z art. 110c u.p.e.a., ponadto brak jest podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego ze względu na wskazane przez Skarżącego postępowania sądowe. Natomiast zdaniem Skarżącego toczące się postępowania sądowo-administracyjne, których przedmiotem są rozstrzygnięcia organów w sprawie uchybienia oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US, stanowi podstawowe znaczenie dla oceny istnienia podstawy prawnej ustalenia zobowiązania podatkowego oraz dla prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co uzasadnia wstrzymanie w niniejszej sprawie egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu w tak zaistniałym sporze rację należy przyznać organom, które prawidłowo uznały, że skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu nieruchomości jest niezasadna. 6.4. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Instytucja ta służy zatem kontroli prawidłowości dokonywania czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to "wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny lub egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego". Oznacza to, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym - pod względem ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym - i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie jest zatem dopuszczalne w ramach skargi na czynności egzekucyjne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. Ustawodawca nie nadał bowiem regulacji z art. 54 § 1 u.p.e.a. charakteru materialnoprawnego; (por. wyroki WSA z: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2936/12, z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 727/12, z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, z 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03, oraz z 9 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/04, wyrok NSA z 10 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1588/10, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA ). Słusznie podkreślił organ nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym, że zastosowany środek egzekucyjny (egzekucja z nieruchomości) wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit a) u.p.e.a. Samej czynności dokonano z zastosowaniem wymogów określonych w art. 110c u.p.e.a. Zgodnie z art. 110c § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony ( § 2). Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów ( § 3). Organ egzekucyjny zawiadomił Skarżącego o zajęciu nieruchomości, doręczając mu w dniu [...] 2019 r. odpis wezwania z dnia [...] 2019 r. nr [...] o zajęciu nieruchomości. Zawiadomienie o zajęciu zawiera wszystkie niezbędne elementy, a więc min.; wskazanie organu egzekucyjnego, zobowiązanego, wierzyciela, nr tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj, stopę oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. W zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości zawarte jest wezwanie zobowiązanego do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, wymienionych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Natomiast tytuł wykonawczy z dnia [...] 2016 r. nr [...] został doręczony Skarżącemu wcześniej tj. w dniu [...] 2016 r. wraz z zastosowaniem innego środka egzekucyjnego – zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Również z wydruku elektronicznego księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] nr [...], zawartego w aktach sprawy wynika, że na wniosek Naczelnika US z dnia [...] 2019 r. wpisano do księgi wieczystej wzmiankę o wszczęciu egzekucji z nieruchomości na podstawie ww. zajęcia nieruchomości. W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że zajęcie nieruchomości dokonano zgodnie z zapisami art. 110c u.p.e.a. Zdaniem Sądu oceniając poprawność dokonanej czynności egzekucyjnej w granicach przewidzianych w art. 54 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, a następnie Dyrektor IAS zasadnie uznali, że skarga ta podlega oddaleniu. Natomiast zarzut strony związany z kwestionowaniem istnienia egzekwowanego obowiązku podnoszony jako główny argument w sprawie, może podlegać kontroli na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a więc w postępowaniu dotyczącym zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie stricte formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Innymi słowy, przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. Istotą skargi nie jest bowiem unicestwienie postępowania egzekucyjnego, podważenie zasadności jego wszczęcia, lecz skłonienie organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., o sygn. akt II FSK 708/19, dostępny CBOSA ). W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie stanowiska pełnomocnika strony dotyczące naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w niniejszym postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną. W związku z wnioskiem strony zawartym w skardze na czynność egzekucyjną o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 6 u.p.e.a. wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu organy uprawnione były w świetle art. 54 § 6 u.p.e.a. uznać brak podstaw do wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na niezasadność skargi na czynność egzekucyjną oraz niezakończone postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten dotyczy doręczenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania podatkowego i nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy prawidłowo wskazały, że w toku postępowania egzekucji administracyjnej stosuje się przepisy u.p.e.a. Natomiast art. 18 tej ustawy odsyła do stosowania odpowiednio przepisów k.p.a. i związku z tym nie ma podstawy prawnej do stosowania w niniejszym postępowaniu przepisów Ordynacji podatkowej. Natomiast zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie wskazuje się, że w postępowaniu egzekucyjnym nie jest dopuszczalne stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ( zawierający odpowiednią treść do regulacji zawartej w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.) dotyczącego zawieszenia postępowania ( por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r. II GSK 1110/14, publ. CBOSA, Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 56 ) Na marginesie należy wskazać, że na skutek wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 2019 r. o sygn. akt [...] i [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpatrzył przekazane sprawy i wyrokami; z dnia [...] 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz z dnia [...] 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddalił skargi. W ocenie Sądu toczące się postępowanie sądowoadministracyjne we wskazanych sprawach jak i opisane w skardze na czynność egzekucyjną toczące się postępowania sądowe w innych sprawach nie pozwalają na przyjęcie, wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, że stanowisko organów narusza art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przepis ten zawiera przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku braku wymagalności obowiązku, bądź gdy obowiązek został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Żadna z tych okoliczności, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS nie miała miejsca, w szczególności brak wymagalności obowiązku w sytuacji braku przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym. Tym samym zarzut naruszenia powołanego art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. 6.5. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. 6.6. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.