I SA/Gd 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Firma A sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia 12 listopada 2008 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2002 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 sierpnia 2008 r. nr [...] określającą A Spółce z o.o. podatek od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 9.037,30 zł. Powyższe rozstrzygnięcie - podjęto - w następującym stanie faktycznym: A Spółka z o.o. była posiadaczem zależnym nieruchomości gminnej - gruntu o powierzchni 615 m2 i budynku (baraku - pawilonu biurowego) o powierzchni użytkowej 515,05 m2. Jak wynika z akt sprawy barak ten położony w G., przy ulicy [...] 52 to pawilon typu "Skopia", postawiony na podmurówce z cegły i wyposażony w urządzenia sieci elektrycznej, cieplnej i linię telefoniczną, o konstrukcji drewnianej, ze ścianami zewnętrznymi murowanymi. Budynek ten Spółka dzierżawi na podstawie umowy z dnia 4 listopada 1993 roku. Spółka składając deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2002 pawilon ten wykazała w pozycji 2 deklaracji jako budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż rolnicza i leśna, obliczając od niego podatek w kwocie 8.668,30 zł. Natomiast w korekcie do tej deklaracji załączonej do pisma z dnia 21 marca 2005 r. pawilon ten wpisała w pozycji 6 deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2002 r. - jako budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza i leśna - określając zobowiązanie w tym tytule podatkowym na kwotę 790 zł. Zdaniem strony, przedstawionym w piśmie przewodnim do złożonej korekty przedmiotowy barak (pawilon) zgodnie z prawem budowlanym zawsze był i jest traktowany jako budowla a nie budynek. Tym samym złożona za tenże rok, jak i lata 2000 i 2001, korekta także jest w pełni uzasadniona i konieczna. Rozpoznając złożoną korektę deklaracji w podatku od nieruchomości za badany rok podatkowy Prezydent Miasta podjął w dniu 12 maja 2005 r. decyzję określającą podatnikowi podatek od nieruchomości w kwocie 9.037,30 zł, a więc nieuwzględniającej złożonej przez stronę korekty. Decyzję tę organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięciem z dnia 12 sierpnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejną decyzję organ pierwszej instancji podjął w dniu 26 października 2005 r. powielając poprzednie swoje rozstrzygnięcie. Ta decyzja również została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Po tych dwóch uchylonych rozstrzygnięciach Prezydent Miasta podjął w dniu 12 lipca 2006 r., decyzję, którą określił Spółce zobowiązanie w tym podatku - jak poprzednio - w kwocie 9.037,30 zł i to rozstrzygnięcie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzją z dnia 12 marca 2007 r., podzielając pogląd Prezydenta Miasta, że przedmiotowy barak jest budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek liczonych od jego powierzchni użytkowej, natomiast obiekt ten nie jest budowlą. Na skutek skargi podatnika Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2007 r. I SA/Gd 432/07 uchylił decyzje organów obu instancji. W wyroku tym Sąd nie rozstrzygnął sprawy co do jej meritum, a uchylił decyzje podatkowe ze względu na naruszenie prawa procesowego polegające na pominięciu w postępowaniu pełnomocnika podatnika. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta decyzją z dnia 6 sierpnia 2008 r. nr [...] po raz kolejny określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 9.037,30 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podatnik jest posiadaczem zależnym gruntów o pow. 615 m2 oraz budynku o pow. użytkowej 515,05 m2. Pawilon biurowy jest w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r., budynkiem bowiem jest obiektem budowlanym, umocowanym w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe (art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.). Zdaniem organu przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowy pawilon biurowy, który stanowi obiekt postawiony na podmurówce z cegły o konstrukcji drewnianej, ze ścianami zewnętrznymi murowanymi w omawianym okresie stanowił budynek. Podatnik nie zapłacił zadeklarowanego po terminie ustawowym podatku. Organ I instancji odniósł się też do podniesionego w toku postępowania zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazując, że zobowiązanie podatkowe za 2002 r. nie uległo przedawnieniu, bowiem bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Stosownie do art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) termin przedawnienia po przerwaniu biegnie na nowo. Organ I instancji wskazał również na obowiązek naliczenia i zapłacenia odsetek od zaległości podatkowych, spoczywający na podatniku. Od tej decyzji odwołał się podatnik, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów materialnych ustawy podatkowej polegającej na błędnym przyjęciu, że barak jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sytuacji, gdy nie jest to obiekt umocowany w ziemi. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania podatkowego polegające na zaniechaniu przeprowadzenia oględzin miejsca oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, związanych z kwestią zakwalifikowania obiektu jako budynku, naruszenie art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe za 2002 r. nie przedawniło się, wobec upływu terminu przedawnienia i nie wszczęcia egzekucji. W uzasadnieniu odwołania podatnik wskazał, że barak nie może być uznany za budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem nie jest umocowany w ziemi lub na ziemi, obiekt ten może być co najwyżej budowlą, która podlega opodatkowaniu według innych zasad, niż budynek. W ocenie podatnika doszło też do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2002 r., jako że nie doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej, bowiem wszystkie poprzednie decyzje podatkowe dotyczące tego zobowiązania zostały uchylone. Nie doszło zatem do przerwania biegu przedawnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2008 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2002 r. nie uległo przedawnieniu. Zgodnie z art. 70 § 1 oraz § 3-4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. wobec regulacji art. 20 § 2 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. - Nr 169 poz. 1387), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika, że podatnik w dniu 7 czerwca 2005 r. został powiadomiony o czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego dłużnika, z którego zostały wierzycielowi wypłacone należności na poczet zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. Czynność egzekucyjna doprowadziła do zakończenia postępowania egzekucyjnego. Przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło przed upływem terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Uchylenie decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz i nie unicestwia materialnego skutku (przerwanie biegu przedawnienia), wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2005 r. II FSK 351/05). Organ podatkowy I instancji nie naruszył też przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2002 i prawidłowo uznał, że pawilon dzierżawiony przez podatnika od Gminy Miasta jest budynkiem w rozumieniu tego przepisu i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, od podstawy opodatkowania - jego powierzchni użytkowej, - według stawek przewidzianych w uchwale podatkowej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Za budynek, w rozumieniu ustawy, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe (art. 3 ust. 4). Z tej definicji legalnej wynika, że aby dany obiekt budowlany stanowił w rozumieniu ustawy "budynek", to wystarczającym jest, by przykryte pokryciem dachowym ściany, słupy lub filary należące do tego obiektu posiadały umocowanie w ziemi lub na ziemi. Umocowanie takie w ziemi lub na ziemi należy rozumieć jako jakikolwiek kontakt obiektu budowlanego (jego ścian, słupów, filarów) z podłożem (przytwierdzenie, osadzenie), a nie wyłącznie poprzez fundament. Obiekt budowlany zlokalizowany na działce o nr [...] i [...] położonej w G. przy ul. [...] 52 stanowił w 2002 r. budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż posiadał cechy wymienione w przepisie art. 3 ust. 4 ustawy, albowiem jest postawiony na podmurówce z cegły i wyposażony w urządzenia sieci elektrycznej, cieplnej i linię telefoniczną, o konstrukcji drewnianej ze ścianami zewnętrznymi murowanymi. Jest to zatem obiekt umocowany na ziemi poprzez posadowienie go na podmurówce, posiada ściany i pokrycie dachowe. Te cechy obiektu przesądzają o tym, że jest to budynek w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej. Stwierdzając powyższe SKO przywołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2004 r., w którym Sąd wskazał, że na mocy art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych różnego rodzaju szopy, wiaty, przenośne garaże są zaliczane do kategorii budynków i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 137 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie, polegające na uznaniu radcy prawnego K. K. - K. za pełnomocnika skarżącego podatnika, pomimo braku wykazania jego umocowania, - naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 145 § 2 ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i naruszenie, polegające na nieprawidłowym doręczaniu - korespondencji w sprawie skarżącemu podatnikowi, - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2003 r., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wadliwą wykładnię, polegające na przyjęciu, iż barak dzierżawiony przez podatnika był budynkiem zgodnie z treścią w/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - naruszenie przepisów prawa materialnego, szczególności art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2003 r., poprzez jego wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż obiekt nie umocowany w ziemi lub na ziemi, jakim jest barak przy ul. [...] 52 w G., stanowi budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - naruszenie przepisów prawa podatkowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym pominięcie w całości aspektu technicznego tj. braku powiązania baraku przy ul. [...] 52 w G. z gruntem, - naruszenie art. 70 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie nie przedawniło się, pomimo nie wszczęcia egzekucji wobec spółki oraz upływu terminów określonych w art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa, - brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania zaskarżonej decyzji, w tym brak przeprowadzenia wizji obiektu. Stawiając powyższe zarzuty reprezentujący Spółkę pełnomocnik wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości ze względu na naruszenia przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i zasądzenia kosztów postępowania. Odnośnie pierwszego z zarzutów podniesionych w skardze pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, iż był umocowany w poprzednim postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji uchylonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 431/07, z uwagi na jego pominięcie w tym postępowaniu. Natomiast w postępowaniu wszczętym 1 lipca 2008 r. organy uznały radcę prawnego K. K. - K. za pełnomocnika A w sytuacji gdy nie posiadał on umocowania do reprezentowania Spółki. Pełnomocnik podniósł, iż organy obu instancji bezpodstawnie uznały, iż pełnomocnictwo wcześniej udzielone wskazanemu radcy prawnemu dotyczy kolejnych spraw Spółki. Zdaniem pełnomocnika chybione jest twierdzenie organu podatkowego, iż na skutek zastosowanej czynności egzekucyjnej, o której zobowiązany został powiadomiony nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik zauważył, że skoro uchylono decyzję wymiarową, na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne, to tym samym uchylono skutecznie wszystkie czynności zdziałane na jej podstawie jako bezpodstawne i nieuzasadnione. Tak więc należy uznać je za nieistniejące. Odnośnie kwalifikacji spornego baraku pełnomocnik, powołując się na treść art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stwierdził, że barak ten jako niezwiązany czy umocowany na ziemi lub w ziemi, jest budowlą a nie budynkiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu braku umocowania dla radcy prawnego K. K. - K. organ odwoławczy wskazał, że w toku procesowego postępowania prowadzonego po wydaniu wyroku WSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 432/07. Spółka nie odwołała pełnomocnictwa udzielonego wskazanemu pełnomocnikowi, a on brał czynny udział w tymże postępowaniu, składając wyjaśnienie co do zebranego materiału dowodowego, czego dowodem jest pismo z dnia 14 lipca 2008 r. Tym samym nie było podstaw aby uznać, iż radca prawny nie jest pełnomocnikiem Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem wskazanego kryterium sąd uznał, że skargę należy oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga ustalenia czy spółka A, jako posiadacz zależny położonej przy ul. [...] w G., a należącej do Gminy Miasta G. zabudowanej nieruchomości, była w chwili wydania decyzji z dnia 6 sierpnia 2008 r. zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości za 2002 r. (zarzut przedawnienia), a jeżeli tak, to czy decyzja ta została skutecznie doręczona (zarzut doręczenia decyzji niewłaściwemu podmiotowi) oraz czy określała podatek w prawidłowej wysokości (zarzut zawyżenia podatku poprzez uznanie, że nieruchomość jest zabudowana budynkiem, a nie budowlą). Odnosząc się do najdalej idącego ze sformułowanych w skardze zarzutów tj. zarzutu przedawnienia, na wstępie wskazać należy, że wobec spółki A zostały kolejno wydane cztery decyzje organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r.: decyzja Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 2005 r. - uchylona przez Samorządowe kolegium Odwoławcze, decyzja Prezydenta Miasta z dnia 26 października 2005 r. - uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzja Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2006 r. - uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz decyzja Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2008 r. - utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2008 r. Pierwsza z wymienionych decyzji tj. decyzja Prezydenta Miasta z dnia 12 maja 2005 r. stała się podstawą prawną do wystawienia przez wierzyciela tytułów wykonawczych [...], [...], [...] oraz [...]. Jak wynika z akt sprawy spółka A została skutecznie zawiadomiona o dokonaniu pierwszej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego dłużnika. Poza sporem pozostaje, że czynność egzekucyjna doprowadziła do zakończenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ z zajętego rachunku wierzycielowi zostały wypłacone należności na poczet zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. Zgodnie z art. 70 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r. - mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie z mocy art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 169, poz. 1387) na skutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony bieg terminu został przerwany i zaczął biec na nowo od dnia następującego pod dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Tym samym, skoro zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, w przedmiotowej sprawie koniec terminu przedawnienia wyznacza dopiero koniec roku 2010. Reasumując, wszystkie wydane w przedmiotowej sprawie decyzje wymiarowe pierwszej instancji, w tym także decyzja z dnia 6 sierpnia 2008 r. zostały podjęte przed upływem terminu przedawnienia. Wbrew przekonaniu strony skarżącej fakt uchylenia decyzji wymiarowej, której wykonania dochodzono w postępowaniu egzekucyjnym, nie mógł mieć wpływu na bieg terminu przedawnienia. Podkreślenia wymaga, że podjęcie czynności egzekucyjnych miało miejsce w czasie, w którym egzekwowana decyzja pozostawała w obrocie prawnym i podlegała wykonaniu. Decyzja z dnia 12 maja 2005 r. została uchylona dopiero z dniem 12 sierpnia 2005 r., a więc już po wszczęciu i zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Kwestia skutków uchylenia decyzji wymiarowej po dokonaniu czynności egzekucyjnej - podjętej w celu przymusowego wykonania tej decyzji - była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II FSK 351/2005 (obubl. LexPolonica nr 401565). Powołany wyrok został oparty na stanowisku, że uchylenie decyzji deklaratoryjnej, na podstawie której wydano tytuł wykonawczy, nie działa wstecz i nie unicestwia materialnego skutku (przerwanie biegu przedawnienia), wywołanego dokonaną skutecznie czynnością egzekucyjną. Stanowisko to podziela także tutejszy sąd. Postępowanie egzekucyjne nie służy i nie może służyć weryfikacji decyzji wymiarowych. Organ egzekucyjny z urzędu bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie będąc uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W przedmiotowej sprawie wszczęcie egzekucji przez organ było więc zarówno uzasadnione jak i zgodne z prawem. Zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został skutecznie zawiadomiony jest natomiast zdarzeniem, którego jako obiektywnie zaistniałego faktu nie można cofnąć, czy też "zatrzeć", niezależnie od tego czy decyzja, która stała się podstawą prawną prowadzenia egzekucji, będzie w późniejszym czasie kwestionowana przez podatnika czy też nie. Przyjęcie stanowiska przeciwnego wiązałoby się z koniecznością zaakceptowania niedopuszczalnej wykładni contra legem art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej. Przerwanie biegu przedawnienia nie zostało bowiem obwarowane przez ustawodawcę jakimikolwiek dodatkowymi warunkami, w tym warunkiem rozwiązującym, który uzależniałby skuteczność przerwania biegu przedawnienia od trwałości decyzji, która podlegała wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do kolejnego zarzutu sąd stwierdza, że zarówno Prezydent Miasta przy wydaniu decyzji z dnia 6 sierpnia 2008 r., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy wydaniu decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. prawidłowo uznały K. K. - K. za pełnomocnika spółki A - co więcej - były one do tego zobowiązane, wobec wcześniej popełnionych uchybień, zauważonych w tym względzie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt l SA/Gd 431/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzją Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2006 r. oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2007 r. wydane wobec spółki A w przedmiocie podatku od nieruchomości. Powodem uchylenia decyzji były uchybienia natury procesowej. Sąd wskazał, że skoro spółka A ustanowiła w sprawie pełnomocnika w osobie radcy prawnego K. K. - K. , to organy podatkowe nie miały prawa dokonywać doręczeń przy jego pominięciu. Tym samym Sąd zobowiązał organy podatkowe aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustaliły adres pełnomocnika i prowadziły postępowanie z jego udziałem, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowości w doręczaniu pism, w tym decyzji. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."). Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organy podatkowe zastosowały się do wskazań sądu. Pomimo wezwania strona skarżąca nie udostępniła organom adresu pełnomocnika, również po zawiadomieniu jej, że termin załatwienia sprawy musi z tego powodu ulec znacznemu przedłużeniu. Ostatecznie jednak organy ustaliły adres pełnomocnika na podstawie wystosowanego przez niego pisma z dnia 14 lipca 2008 r., w którym K. K. - K. przed wydaniem decyzji z dnia 6 sierpnia 2008 r. wypowiedział się w imieniu spółki A w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zatem zarówno decyzja l i II instancji została prawidłowo doręczona na adres pełnomocnika radcy prawnego K.a K. - K.owskiego. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że spółka A pełnomocnictwem z dnia 29 września 2005 r. umocowała K. K. - K. do reprezentowania spółki "w postępowaniu podatkowym przed Sądami i Urzędami wszelkich instancji". Pełnomocnictwa to do dnia dzisiejszego nie zostało wypowiedziane przez żadną ze stron. Jednocześnie K. K. - K. faktycznie działał jako pełnomocnik spółki A, ustosunkowując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji z dnia 6 sierpnia 2008 r. W ocenie strony skarżącej K. K. - K. był jednak jej pełnomocnikiem jedynie do czasu uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA o sygn. akt l SA/Gd 431/07. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, co potwierdza przytoczona wyżej teść powołanego wyroku oraz fakt, że zarówno decyzje wydane przed, jak i po wydaniu wyroku przez WSA zostały wydane w jednej i tej samej sprawie. Sąd podkreśla, że z art. 145 w zw. z art. 153 p.p.s.a. wynika, że postępowanie podatkowe prowadzone przez organy w konsekwencji uchylenia decyzji przez sąd, nie stanowi nowego postępowania w odrębnej sprawie, ale kontynuację postępowania podatkowego toczącego się przed wydaniem wyroku. Przed i po wydaniu wyroku, przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy podatkowe jest bowiem wciąż ta sama sprawa administracyjna, która w rozpatrywanym przypadku dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 r. należnego od spółki A w związku z dzierżawioną przez tę spółkę od miasta nieruchomością położoną w G. przy [...]. W przedmiotowej sprawie nie było zatem potrzeby ponownego wszczynania postępowania. Na skutek uchylenia decyzji mocą wyroku sądowego na ukończenie wciąż bowiem oczekiwało postępowanie już wszczęte. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 1 lipca 2008 r. nie zostało wydane w przedmiocie wszczęcia postępowania, ale wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przeczy temu zarówno przytoczona w postanowieniu podstawa prawna (art. 123 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej) jak też jego treść. Działanie organu należy tym samym ocenić jako prawidłowe, ponieważ poprzez ponowne wszczęcie postępowania naruszyłby on art. 165 Ordynacji podatkowej. Sąd zauważa końcowe, że okoliczność doręczenia zaskarżonej decyzji na adres spółki A nie oznacza aby nie weszła ona do obrotu prawnego, ponieważ równolegle decyzja ta została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi spółki. Podnoszone przez stronę skarżącą w zakresie naruszenia prawa materialnego zarzuty są także nieuzasadnione. Poza sporem pozostaje, że w 2002 r. znajdujący się przy ul. [...] 52 w G. obiekt budowlany stanowił posiadający dach oraz ściany barak o konstrukcji drewnianej, posadowiony na podmurówce z cegły. Spór sprowadza się zatem do ustalenia, czy w świetle obowiązujących w 2002 r. przepisów obiekt ten należało zakwalifikować jako budowlę, czy też jako budynek. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84, dalej jako "u.p.o.l.") w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. za budynek, w rozumieniu ustawy, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca koncentruje się na wskazaniu, że skoro obiekt nie posiadał fundamentów, nie można uznać go za budynek. Dokonana przez stronę skarżącą wykładnia jest nieprawidłowa, ponieważ dla zakwalifikowania danego obiektu jako budynku, analizowany przepis nie wymagał, aby obiekt posiadał fundamenty, a jedynie by był "umocowany w ziemi lub na ziemi". Sąd podkreśla, że dopiero w późniejszym, bo obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., stanie prawnym ustawodawca ograniczył pojęcie budynku do obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, wydzielonych z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadających fundamenty i dach (art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) Pojęcie "umocowania w ziemi lub na ziemi" jest zatem pojęciem szerszym, obejmującym zarówno przypadki umocowania obiektów budowlanych na fundamentach (umocowanie w ziemi), jak i przypadki posadowienia obiektów budowlanych na podmurówkach (umocowanie na ziemi). Reasumując, ograny podatkowe w wyczerpujący sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy, tj. zebrały informacje dotyczące cech, jakimi charakteryzował się sporny obiekt, a w konsekwencji prawidłowo przyjęły, że spełniał on obowiązująca w 2002 r. definicję budynku, ponieważ posiadał ściany, dach oraz był umocowany na ziemi. W przedstawionym stanie prawnym okoliczność faktyczna, że obiekt ten nie był trwale związany z gruntem przy pomocy fundamentów, nie mogła zatem, jak wskazano wyżej, wpłynąć na zmianę wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 r., Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.