I SA/Gd 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 listopada 2016 r. nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P. Ś., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lipca 2016 r. określającą zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 28.201 zł z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. Ś. wniosła o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek wskazano, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wysokość podatku wynikającego z decyzji w odniesieniu do wysokości dochodów skarżącej oraz jej sytuacja majątkowa znana organom podatkowym z urzędu i wynikająca z akt niniejszej sprawy. Strona wskazała, że wykonanie decyzji w trybie egzekucji administracyjnej nie jest konieczne, gdyż wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Przywołane wyżej przepisy wskazują, że wstrzymanie wykonania aktu jest dopuszczalne, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można zakładać, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji, o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli bowiem podatnik twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze podatnika i doprowadzą np. do utraty możliwości zaspakajania potrzeb podatnika i jego rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że domagając się wstrzymania wykonania decyzji skarżący musi wskazać na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreśla się, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1263/12, LEX nr 1239144). Nie jest wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą (por. postanowienia NSA: z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, LEX nr 564208 i z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, LEX nr 948885). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, iż istotnie zaistniały okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. W złożonym wniosku P. Ś. wskazała, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia m.in. wysokość podatku wynikającego z decyzji w odniesieniu do wysokości jej dochodów oraz jej sytuacja majątkowa wynikająca z akt niniejszej sprawy. Stwierdzenie to nie zostało jednak w żaden sposób wykazane przez wnioskodawczynię. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących choćby uprawdopodobnić ich zaistnienie. Wbrew stanowisku skarżącej, również w aktach sprawy nie ma dokumentów, które obrazowałyby jej aktualną sytuację majątkową. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji, nawet opiewającej na znaczną kwotę, sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawczyni są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała. Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857). Skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został należycie uzasadniony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.