I SA/Gd 254/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik"), wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej D. A. (dalej: "strona", "skarżąca") na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej, tytułu wykonawczego z dnia 18 czerwca 2015 r. obejmującego zaległość podatkową w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2010r. w kwocie 25.465 zł. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia z dnia 21 kwietnia 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono zobowiązanej, w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) - dalej: "k.p.a.", w dniu 27 kwietnia 2017 r. Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A. z dnia 21 kwietnia 2017 r. Jednocześnie na podstawie art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.", wniosła skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A., wnosząc o uchylenie ww. środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu zarzucono, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 80 § 1-3 u.p.e.a., które zostały nieprawidłowo zastosowane przez organ egzekucyjny. Zdaniem zobowiązanej, zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym podlegającym umorzeniu na skutek wniesionych przez nią zarzutów egzekucyjnych i wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 czerwca 2015 r. (który w ogóle nie został doręczony zobowiązanej). Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. Naczelnik uznał skargę na ww. czynność egzekucyjną za uzasadnioną. Powołując się na przepis art. 22 § 2 u.p.e.a., stwierdził, że na dzień 21 kwietnia 2017 r. tj. dzień wszczęcia egzekucji z rachunku bankowego, był organem niewłaściwym miejscowo do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zaskarżonym do Sądu w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 17 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącą. W uzasadnieniu podkreślił, że w myśl art. 54 § 5 u.p.e.a., w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. uznał za uzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w "A" S.A., dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 21 kwietnia 2017 r. Postanowienie to zawiera pouczenie o prawie do jego zaskarżenia. Z prawa tego skorzystała skarżąca, wnosząc zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie w przedmiotowym postanowieniu organ egzekucyjny pouczył stronę o prawie wniesienia zażalenia, jednakże nie oznacza to, że zobowiązanej taki środek zaskarżenia przysługuje. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować. Z treści przepisu art. 54 § 5 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o oddaleniu skargi. Tymczasem zaskarżone postanowienie skargę uwzględnia. Ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, organ stwierdził, że zażalenie może być niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (takich jak: brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych), bądź z przyczyn podmiotowych, tj. gdy zostało wniesione przez osobę niemającą do tego legitymacji. W konsekwencji, wskazana wyżej okoliczność stanowi przyczynę niedopuszczalności zażalenia, o której mowa w art. 134 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego, D. A. wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., - art. 54 § 1, § 5, § 5a w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a., - art. 125 § 1 w zw. z art. 40 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., - art. 22 § 1 u.p.e.a., - art. 7 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 26 § 1 i § 5 oraz art. 32 u.p.e.a., - art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 1 i § 5, art. 80 § 1 - § 3 i art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie zażalenie przysługiwało, ponieważ skarga nie została w całości uwzględniona, gdyż organ egzekucyjny nie uchylił zaskarżonego środka egzekucyjnego. W sprawie nie nastąpiło prawidłowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Ponadto organ nieprawidłowo uwzględnił skargę na czynność egzekucyjną jedynie ze względu na swoją rzekomą niewłaściwość miejscową, bezpodstawnie zakwalifikowaną jako niedopuszczalność egzekucji, wysnuwając mylny wniosek, że skarżąca nie zamieszkuje pod adresem podanym w tytule wykonawczym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżącą, na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r., którym Naczelnik uznał skargę na czynność egzekucyjną za uzasadnioną. Organ przedwcześnie przyjął, że wspomniane postanowienie organu egzekucyjnego jest postanowieniem uwzględniającym skargę na czynności egzekucyjne, a tym samym nie przysługuje na nie zażalenie. Stosownie do art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skargi postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Z zacytowanych regulacji wynika, że zaskarżalne zażaleniem jest tylko postanowienie o oddaleniu skargi, zaś - a contrario - na postanowienie uwzględniające skargę na czynności egzekucyjne zażalenie nie przysługuje. Zatem jedynie w sytuacji oddalenia skargi na czynności egzekucyjne stronie przysługuje zażalenie. Przepis art. 54 § 5 u.p.e.a. nie określa przyczyn oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, co oznacza, że w każdym przypadku uniemożliwiającym jej uwzględnienie skargę należy oddalić. Jednocześnie należy zaakcentować, że z art. 54 § 5a u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny uwzględniając skargę może podjąć tylko takie rozstrzygnięcie, które: a) uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub b) usuwa stwierdzone wady czynności. Organ egzekucyjny w niniejszej sprawie wydał postanowienie, którym uznał skargę na czynność egzekucyjną za uzasadnioną, stwierdzając, że na dzień 21 kwietnia 2017 r. tj. dzień wszczęcia egzekucji z rachunku bankowego, był organem niewłaściwym miejscowo do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu przedwcześnie zaakceptował stanowisko, że w sprawie doszło do uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną. Przypomnieć bowiem należy, że skargę na czynności egzekucyjne, stosownie do art. 54 § 4 u.p.e.a. wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by kwestia ta była przedmiotem oceny przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Ponadto, określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samodzielną instytucję postępowania egzekucyjnego o charakterze uzupełniającym, komplementarnym wobec innych środków prawnych w tym znaczeniu, że nie może mieć zastosowania w sytuacjach, dla których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenie), żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego czy skargę do sądu powszechnego (por. przykładowo sprawy sygn.: II FSK 778/13, II FSK 1688/13, III SA/Wa 3396/14, II GSK 1377/13, wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Zatem skarga unormowana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na czynności organu egzekucyjnego o charakterze wykonawczym, faktycznym, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia czy - w szerszym ujęciu - ochrony prawnej. W świetle powyższego skarga na czynności egzekucyjne możne być skutecznie wywiedziona wyłącznie z takich okoliczności, które nie dają zobowiązanemu prawa do wystąpienia z innym środkiem prawnym wynikającym z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz w przypadku, gdy zostanie wniesiona w terminie. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje ponadto okoliczność, iż wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 253/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 lutego 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 grudnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie, w której wniesiono skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A. z dnia 21 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podzielił stanowisko organów w kwestii ustalenia rzeczywistego miejsca zamieszkania skarżącej. Zdaniem Sądu, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty oraz przedstawione przez organy okoliczności bezsprzecznie dowodzą, że w latach 2015-2017 D. A. nie mieszkała pod adresem: G. ul. (...) [...], lecz pod adresem: G. ul. (...) [...]. A zatem, właściwym miejscowo organem egzekucyjnym był dla skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego. Sąd nie podzielił jednak stanowiska organów, że brak właściwości miejscowej już w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego uzasadniał tezę, iż egzekucja jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Co do zasady Sąd przyznał rację organom, że pojęcie niedopuszczalności egzekucji zawarte w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jest tożsame z pojęciem użytym w art. 29 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Sąd podzielił wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym unormowanie z art. 29 u.p.e.a nie wyłącza obowiązku badania dopuszczalności egzekucji już po jej wszczęciu, a umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić zarówno wtedy, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, jak też wówczas, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania, przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Sąd zauważył jednak, że przesłanka dopuszczalności egzekucji pojawia się także wśród zarzutów egzekucyjnych (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), obok odrębnego zarzutu niewłaściwości organu egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). W sytuacji uznania takiego zarzutu za uzasadniony organ umarza postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Odwołując się do judykatury Sąd zwrócił uwagę, że przesłanki prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy nie wymieniono wśród podstaw umorzenia egzekucji w art. 59 § 1 u.p.e.a., co oznacza, że w przypadku prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy w dalszej fazie postępowania egzekucyjnego brak jest normatywnych podstaw do stwierdzenia nieważności dotychczasowego postępowania, a także konieczności jego umorzenia (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2212/09, LEX nr 1080019). Sąd zaznaczył, że badając kwestię dopuszczalności egzekucji, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada istnienie przesłanek o charakterze podmiotowym (osoba zobowiązanego) oraz przedmiotowym (przedmiot i podstawa egzekucji). W ramach tej przesłanki nie może natomiast już uwzględnić niewłaściwości organu egzekucyjnego jako podstawy uzasadniającej umorzenie postępowania egzekucyjnego. A zatem, w przypadku, gdy organ egzekucyjny w trakcie czynności wstępnych stwierdzi brak właściwości do prowadzenia postępowania egzekucyjnego to powinien zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi. Jeżeli natomiast organ doszedł do takiego wniosku już po skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, to wówczas powinien przekazać sprawę organowi właściwemu. Treść przepisów art. 59 § 1 i art. 33 § 1 u.p.e.a. wskazuje, że ustawodawca rozróżnia pojęcia niedopuszczalności egzekucji i niewłaściwości organu egzekucyjnego, skoro w punkcie 9 art. 33 § 1 wskazuje się niewłaściwość organu jako osobną podstawę do zgłoszenia zarzutu. W przypadku stwierdzenia braku właściwości do prowadzenia egzekucji w danej sprawie organ egzekucyjny jest zobowiązany powstrzymać się od podejmowania dalszych działań (w tym od rozpatrzenia zarzutów) i przekazać sprawę organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 24 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 918/97, LEX nr 44827). Odwołując się do piśmiennictwa Sąd przyznał, że przepisy u.p.e.a. nie normują kwestii sposobu postępowania organu egzekucyjnego w razie stwierdzenia braku właściwości do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jednakże prowadzenie postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ nie zostało wskazane w art. 59 § 1 u.p.e.a. jako jedna z przesłanek umorzenia takiego postępowania. Zdaniem Sądu, gdyby nawet uznać za dopuszczalne umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na prowadzenie go przez niewłaściwy organ, pociągnęłoby to za sobą skutki trudne do zaakceptowania - po umorzeniu postępowania egzekucyjnego zostałyby uchylone wszystkie dokonane czynności egzekucyjne. W tego rodzaju sytuacjach nie powinny być stosowane przepisy k.p.a. dotyczące skutków wydania decyzji administracyjnej przez niewłaściwy organ administracji. Stoi temu na przeszkodzie odmienność funkcji spełnianych przez decyzje wydawane w postępowaniu uregulowanym przez k.p.a. oraz postanowienia organu egzekucyjnego. Decyzja administracyjna jest efektem końcowym postępowania, a wydanie decyzji, czyli rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony, jest celem prowadzenia postępowania. Rozstrzygnięcia zapadające w postępowaniu egzekucyjnym są elementami pewnego ciągu działań organu egzekucyjnego. Trudno powiedzieć, że ich podjęcie było celem prowadzenia egzekucji, bo takim celem jest doprowadzenie do realizacji pewnego stanu rzeczy, wynikającego z normy prawa (tak: P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, Wolters Kluwer 2018). Sąd podkreślił, że egzekucja administracyjna jest działaniem rzeczowym, podejmowanym w celu wykonania normy prawa i wywołuje skutki w sferze realnej. Skutki te mają niejednokrotnie nieodwracalny charakter i nie jest możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Podsumowując rozważania Sąd stanął na stanowisku, że stwierdzenie przez organ egzekucyjny swojej niewłaściwości powinno prowadzić do przekazania tytułu wykonawczego organowi właściwemu na podstawie art. 65 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ nie powinien w takiej sytuacji umarzać postępowania egzekucyjnego z uwagi na swoją niewłaściwość (tak: Z. Leoński [w:] R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2016, s. 230). W ocenie Sądu, za przyjęciem tej tezy przemawia również wzgląd na szybkość i efektywność postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje bowiem uchylenie wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych, a niektóre spośród nich są niepowtarzalne i nieodwracalne, w związku z czym nie jest możliwe powtórne ich dokonanie (tak: P. Ostojski, W. Piątek, Egzekucyjna administracyjna świadczeń pieniężnych, Wydawnictwo PRESSCOM, 2014, s. 242). W konsekwencji należało wyeliminować zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z obrotu prawnego, jako naruszające art. 54 § 5 u.p.e.a. i w konsekwencji art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do uwzględnienia wyrażonej przez sąd w niniejszym wyroku oceny prawnej. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 120 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a., zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej. [pic]