I SA/Gd 276/13

Dnia 2 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.C. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 września 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 września 2012 r. nr [...] R.C. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 września 2012 r. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Wstrzymaniu wykonania nie stoi przy tym interes publiczny, albowiem skarżący czyni starania, aby po zweryfikowaniu prawidłowości zaskarżonej decyzji, kwota zaległości została zapłacona. Uzupełniając złożony wniosek strona wskazała na fakt zajęcia trzech rachunków bankowych skarżącego co skutkuje brakiem możliwości regulowania należności za zamówiony towar i usługi. Dokonane zajęcie może zdaniem strony spowodować utratę wiarygodności u kontrahentów oraz ryzykiem obciążenia go karami umownymi za niedotrzymanie kontraktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu zauważyć należy, że w początkowym okresie stosowania przepisów p.p.s.a. pojawiały się spory co przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 tej ustawy, jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji – ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 363/05 czy z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FZ 513/06, a także J.P.Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122 oraz B.Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu sądu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Wnioskodawca poza ogólnikowym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, nie przywołał w istocie żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania aktu organu pierwszej instancji. Sam fakt zajęcia rachunków bankowych nie oznacza jeszcze braku możliwości zaspokojenia należności fiskalnych. Nie jest bowiem wykluczone, że skarżący dysponuje innym majątkiem, który jest wystarczający do zapłaty określonego decyzją zobowiązania podatkowego, bez ryzyka wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla skarżącego, prowadząc do wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest zatem dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Dostarczenie tych informacji leży zatem w interesie strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Dodać również należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, choćby poprzez przedłożenie stosownych umów, iż zachodzą okoliczności, które mogą skutkować powstaniem obowiązku uiszczenia kar umownych. Strona nie tylko nie uprawdopodobniła ryzyka powstania zobowiązania z tego tytułu, ale również nie wskazała na wysokość takich kar. Tylko natomiast wiedza o wielkości takich kwot, w powiązaniu z danymi o stanie majątkowym podatnika, pozwoli w sposób prawidłowy dokonać oceny skutków wykonania decyzji dla sytuacji finansowej strony. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów, nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.