I SA/Gd 282/15

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 13 kwietnia 2015 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 rok p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Ł. K. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. I SA/Gd 282/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił ww. zażalenie uznając, że pomimo skutecznie dokonanego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, zakreślony w nim termin upłynął bezskutecznie. Postanowieniem z dnia 2 października 2015 r. II FZ 692/15 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W dniu 19 października 2007 r. Ł. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku powtórzono argumentację zawartą w oddalonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zażaleniu, która ograniczała się do stwierdzenia, że skarżącej nie doręczono żadnego awizo. W konsekwencji przedmiotowe wezwanie było wadliwe, a strona została pozbawiona możliwości uzupełnienia wniesionego pisma i nadania sprawie biegu. Podkreślono, że strona bez swojej winy nie była w stanie dokonać czynności uzupełnienia braków formalnych złożonego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała ona czynności bez własnej winy, przy czym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy zainteresowani nie byli w stanie pokonać przeszkody (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 październik a 2011 r. sygn. akt I OZ 776/11, LEX nr 965949). W przedmiotowej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała na nieprawidłowe jej zdaniem doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, które uchybiało przepisowi art. 73 § 1 P.p.s.a. Skarżąca konsekwentnie utrzymuje przy tym, że nie otrzymała żądnego z wymaganych przepisami prawa zawiadomień o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru (karta 56- verte) wynika jednak, że doręczyciel podjął próbę bezpośredniego doręczenia przedmiotowego pisma. Wobec nie zastania adresata zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej zostało dwukrotnie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniach 21 i 29 kwietnia 2015 r. Przeciwne twierdzenia strony uznać natomiast należy za niewiarygodne, albowiem nie znajdują one jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy. Poza samym twierdzeniem strona skarżąca nie podjęła jakichkolwiek środków zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii, co z kolei mogłyby przyczynić się do uprawdopodobnienia braku winy. Na okoliczność tę w niniejszej sprawie zwracał już z resztą uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2015 r. II FZ 692/15 podkreślając, że dla uznania powyższej okoliczności za uprawdopodobnią konieczne byłoby przykładowo wykazanie przez skarżącą okoliczności przemawiających lub chociaż uprawdopodobniających twierdzenia o braku pozostawienia w miejscu jej zamieszkania pierwszego lub kolejnego zawiadomienia o pozostawieniu w placówce pocztowej przesyłki. Przyjęcie, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż łatwo może dojść do zagubienia awiza, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo, poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało jej pozostawione. Ponadto, jeżeli skarżąca jest przekonana, że awiza nie pozostawiono, to powinna wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy we właściwym urzędzie pocztowym. Takich czynności jednak skarżąca nie podjęła, poprzestając jedynie na oświadczeniu, że takiego awiza nie otrzymała. Sąd ten, podobnie jak Sąd rozpoznający niniejszy wniosek nie miał więc wątpliwości, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia zostało w sposób skuteczny doręczone skarżącej w trybie zastępczym. Gołosłowne twierdzenia strony nie mogą podważać udokumentowanego doręczenia pisma. Mając zatem na uwadze, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu Sąd na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.