I SA/Gd 34/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 października 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. oddala skargę. I SA/Gd 34/07 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uchylająca decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] i orzekająca A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., obniżenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1.10.1999 r. – 31.12.2000 r. z kwoty 2.019.471,00 zł do kwoty 1.810.637,00 zł. Orzeczenia wyżej wymienione zapadły w następującym stanie faktycznym: Urząd Skarbowy po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, wydał w dniu [...] decyzję, w której określił A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wysokość należnego podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy obejmujący okres 1.10.1999 r. – 31.12.2000 r. w kwocie 1.810.637,00 zł, a więc w kwocie wyższej o 222.719.00 zł od wykazanej przez podatnika w zeznaniu CIT-8 za ten rok. Powodem dokonania innego rozliczenia, niż wykazał podatnik w zeznaniu CIT-8 było zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 655.056,90 zł, odpowiadającą wydatkom poniesionym przez spółkę w kontrolowanym roku z tytułu umowy o doradztwo zawartej w dniu 1.09.1996 r. z firmą "B." E. G. W odwołaniu od decyzji Urzędu, pełnomocnik spółki wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucił naruszenie przepisów art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 106, poz. 482 ze zm.). Organ odwoławczy stwierdził, iż w wynikającym z akt stanie faktycznym sprawy zaistniały – w stosunku do kwestionowanej przez podatnika decyzji – przesłanki wynikające z art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji w celu zmiany wydanej decyzji. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał nową decyzję, zmieniającą wcześniejszą decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...], w której określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1.10.1999 r. – 31.12.2000 r. w kwocie 2.019.471,00 zł, tj. w wysokości wyższej o 431.553.00 zł od wykazanej przez podatnika w zeznaniu CIT-8 za ten rok. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę 1.269.274,80 zł. Zawyżenie tych kosztów polegało na nieuzasadnionym ujęciu w ciężar kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych w związku z zawartymi umowami o doradztwo, z tego: - wydatków w kwocie 655.056,90 zł, poniesionych w związku z umową o doradztwo, zawartą z firmą "B." E. G., które to ustalenia objęte były decyzją zmienianą, - wydatków w kwocie 614.217,90 zł, poniesionych w związku z umową o doradztwo, zawartą z firmą D. K. "C.", które to wydatki nie były zakwestionowane przez organ pierwszej instancji we wcześniejszej decyzji z dnia [...]. Od nowej decyzji strona odwołała się pismem z dnia 9.01.2004 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji i decyzją z dnia [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pełnomocnik spółki, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o ich uchylenie. Zarzucił on przywołanym decyzjom naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 230 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ich zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał część zarzutów skargi i wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 176/04 uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...]decyzję, którą uchylił decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] (zmienioną decyzją z dnia [...]) i orzekł o obniżeniu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1.10.1999 r. – 31.12.2000 r. z kwoty 2.019.471,00 zł do kwoty 1.810.637,00 zł. Wydając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej kierował się treścią wyroku z dnia 28 marca 2006 r., w wyniku czego nadal nie uznał jako kosztu uzyskania przychodu wydatków spółki poniesionych z tytułu umowy zawartej z firmą "B." E. G. Uznał natomiast jako koszt uzyskania przychodu spółki wydatek w kwocie 614.217,90 zł, poniesiony w związku z umową o doradztwo, zawartą z firmą D. K. "C.". W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż uznał powyższy wydatek, gdyż z powodu śmierci D. K. nie było możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, mającego na celu wykazanie – tak jak nakazał Sąd w cytowanym wyroku - czy czynności określone umową o doradztwo zostały rzeczywiście wykonane. W skardze złożonej od tej decyzji pełnomocnik A. wniósł o stwierdzenie jej nieważności lub ewentualnie o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24a § 1 i art. 24b §2 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie ustalenia zgodnego zamiaru stron umów zawartych przez podatnika oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nadto naruszenie postanowienia art. 201 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej oraz błędne rozumienie treści art. 201 § 2 Kodeksu handlowego. Uzasadniając naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w związku art. 233 § 1 pkt 2 i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik stwierdził, że brak jest w przepisach prawa podstawy do wydani decyzji "uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i obniżającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych". Organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części i określić zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości. Zdaniem pełnomocnika, zaskarżona decyzja wykracza poza granice określone przepisami art. 233 w związku z art. 207 § 2 i 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a zatem rażąco narusza prawo. W odniesieniu do merytorycznego rozstrzygnięcia podniesiono zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 201 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej oraz błędne rozumienie treści art. 201 § 2 Kodeksu handlowego. Stwierdzono, iż organem zarządzającym A. był dwuosobowy Zarząd w skład, którego wchodzili Z. G. oraz D. K., obaj otrzymywali wynagrodzenie za pełnienie tej funkcji. Od zadań zarządu spółki wynikających z przepisów Kodeksu handlowego organy podatkowe nie odróżniły działalności polegającej na kierowaniu przedsiębiorstwem spółki, tj. organizowaniu pracy w przedsiębiorstwie, planowaniu działalności gospodarczej, zarządzaniu zasobami ludzkimi itp. oraz od prowadzenia rachunkowości i finansów przedsiębiorstwa, które nie należą do zadań członków zarządu w myśl przepisów Kodeksu handlowego. Nadto na podstawie umowy o doradztwo spółka zleciła E. G., prowadzącej na własne nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą "B." następujące usługi: doradztwo połączone zarządzaniem przedsiębiorstwem, doradztwo i bezpośrednia pomoc w działalności związanej z prowadzeniem interesów, planowania, organizacji pracy, organizowania obiegu dokumentów, doradztwo związane z organizowaniem handlu hurtowego, konsultacje w zakresie reklamy prowadzonej sprzedaży, pozyskiwania odbiorców, proponowania rozwiązań w zakresie rozliczeń pomiędzy pośrednikami, odbiorcami a dostawcami produktów. E. G. wykonywała usługi przy współudziale swojego męża Z. G., który zgodnie z obowiązującymi przepisami nie mógł przecież być zatrudnionym w przedsiębiorstwie małżonki na podstawie umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej. Zdaniem skarżącej można mieć wątpliwości co do zakresu współdziałania obojga małżonków przy wykonywaniu zlecenia, niemniej nie można uznać, że zlecenie nie zostało wykonane w całości zgodnie z treścią ustalonej przez strony umowy. Ponieważ organy podatkowe zaniechały ustalenia zgodnego zamiaru stron umowy o doradztwo, zdaniem strony skarżącej naruszyły w tym zakresie przepis art. 24a § 1 i art. 24b §2 Ordynacji podatkowej. Podniesiono też, iż na dowód wykonywania usług przez E. G. w umówionym przez strony zakresie spółka wskazała na opracowanie schematu organizacyjnego w przedsiębiorstwie, sprawnie działający obieg dokumentów niezbędny przy rozległej działalności przedsiębiorstwa oraz dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa skutkujący osiągnięciem wysokich obrotów, które nie byłyby możliwe bez rozbudowanego systemu zarządzania, doradztwa, planowania i dobrej organizacji pracy w przedsiębiorstwie, który wymagał wiedzy specjalistycznej, przy stanie osobowym personelu spółki. Skarżąca podniosła, że usługi zarządzania i fachowego doradztwa w zakresie organizacji przedsiębiorstwa i jego działalności miały niekwestionowany związek z działalnością gospodarczą podatnika i jego przychodami wpływającymi na dochód do opodatkowania. Zdaniem skarżącej, bez znaczenia dla oceny faktu wykonania usługi i poniesienia wydatku była okoliczność, że czynności faktyczne w ramach umowy wykonywał rzeczywiście Z. G., który jednocześnie był członkiem Zarządu spółki i za pełnienie tej funkcji pobierał wynagrodzenia, bowiem wynagrodzenie to nie obejmowało zadań wykonywanych w ramach umowy zarządzania przedsiębiorstwem spółki polegających na kierowaniem działalnością handlową i inwestycyjną prowadzoną przez przedsiębiorstwo. Stwierdzono też, że nie może być dowodem wykonania czy niewykonania usługi fakt, że E. G. nie zatrudniała w ramach wykonania tego zlecenia pracowników i nie ponosiła szczególnych kosztów związanych z tą usługą skoro usługi miały taki charakter, który nie wymagał ani nabywania towarów ani usług w celu ich wykonania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa organ odwoławczy przyznał, iż nie zastosował się ściśle do brzmienia przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej pomijając w zaskarżonej decyzji zakres uchylenia - w całości lub w części - jednakże nie świadczy to o rażącym naruszeniu prawa, gdyż poza tym precyzyjnie i wyczerpująco określony został obowiązek spółki. Organ odwoławczy stwierdził, iż skoro w sentencji zaskarżonej decyzji orzekł o obniżeniu zobowiązania podatkowego, to wynika z tego jednoznacznie, że przedmiotowe uchylenie jest tylko częściowe i dotyczy wyłącznie kwoty, o którą obniżono to zobowiązanie. W stosunku do zarzutów dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia dokonanego w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że kwestia nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją umowy z dnia 1.09.1996 r. zawartej pomiędzy skarżącą spółką a firmą "B." E. G. była przedmiotem oceny dokonanej przez organy podatkowe, a prawidłowość tego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. W związku z zarzutem dotyczącym naruszenia przez organy podatkowe art. 24a § 1 i art. 24b § 2 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że przepisy te zostały uznane za niekonstytucyjne, a następnie uchylone z dniem 1.09.2005 r. i nie był związany tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem. W wyniku takiej kontroli orzeczenie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej "P.p.s.a."). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim jednak należy mieć na względzie, iż sprawa opodatkowania spółki A. podatkiem dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 1.10.1999 r. – 31.12.2000 r., była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zatem rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zobowiązany jest uwzględnić treść art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05, publ. LEX nr 187499). Jak zauważono w cytowanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 P.p.s.a. powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji (bądź innego aktu czy czynności). Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem Sądu. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1997 r., sygn. akt I SA/Po 263/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/1999, publ. ONSA nr 1, poz. 2; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 434/00, publ. Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). W wyroku z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 176/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż skarga A. spółki z o.o. z siedzibą w G. zasługuje na uwzględnienie, albowiem część zarzutów w niej podniesionych jest słuszna. Uzasadniając wyrok Sąd uznał, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym brak było dostatecznych podstaw do zakwestionowania wydatków poniesionych przez spółkę A. z tytułu usług świadczonych przez D. K. i nie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Za stroną skarżącą, za dopuszczalną uznał Sąd sytuację, w której odmiennie uregulowano w spółce zasady wynagradzania za pełnienie funkcji członka zarządu i głównego księgowego lub kierownika zakładu. Dla oceny skutków podatkowych istotnym jest natomiast to, czy określone czynności faktycznie zostały rzeczywiście wykonane, a jednoznaczna ocena tego, czy umowa faktycznie została wykonana, a poniesione wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów wymagało, zdaniem Sądu, przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie. Sąd stwierdził, że wydane rozstrzygniecie stanowi kontynuację poglądu wyrażonego w sprawach I SA/Gd 31-32/04 oraz I SA/Gd 189/04 co do oceny zawartych przez podatnika umów. Natomiast za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut strony dotyczący zakwestionowania przez organy podatkowe prawa skarżącej spółki do zaliczenia jako kosztów uzyskania przychodu wydatków skarżącej wynikających z umowy o doradztwo zawartej z firmą "B." E. G. Zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie zakwestionowały prawo podatnika do zaliczenia jako kosztów uzyskania przychodu wydatków skarżącej wynikających z tej umowy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego ocena uprawniały organy podatkowe do stwierdzenia, że skoro podatniczka jednoznacznie i niewątpliwie nie wykazała, iż przedmiotowe usługi rzeczywiście zostały wykonane, to zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki poniesione na rzecz firmy "B." E. G.j nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu spółki A.. Za bezpodstawne uznał też Sąd zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 230 Ordynacji podatkowej oraz niewłaściwego określenia roku podatkowego przez organ odwoławczy. Konfrontując powyższy wyrok z zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], należy stwierdzić, że organ odwoławczy zastosował się do zaleceń wynikających z uzasadnia wyroku i związany oceną prawną dokonaną przez Sąd, zajął jednoznaczne stanowisko, zgodne z tą oceną. Ponieważ z powodu śmierci D. K., Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł przeprowadzić postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2006 r., to słusznie uznał wydatek w kwocie 614.217,90 zł poniesionych w związku z umową o doradztwo zawartą z firmą D. K. "C.", za koszt uzyskania przychodu spółki A. i w tym zakresie skorygował wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę rozstrzygnięcie to jest prawidłowe. Jak już wcześniej stwierdzono Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest związany oceną wyrażoną w poprzednim wyroku. Skoro strona nie zgadzała się z wyrażonym w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. poglądem dotyczącym nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz firmy "B." E. G., to winna skorzystać z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej. Jedyną możliwą drogą podnoszenia zarzutów w tym zakresie było zaskarżenie poprzedniego wyroku Sądu pierwszej instancji. Orzeczenie to bowiem, pomimo tego, że uchylało zaskarżoną decyzję, nie było w całości korzystne dla podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pewnym zakresie zaakceptował bowiem stanowisko organów podatkowych. Ponieważ decyzja miała charakter niepodzielny, bo dotyczyła podatku dochodowego za dany rok podatkowy, uchylił ją w całości. Na obecnym etapie podnoszenie argumentów o naruszeniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może przynieść pozytywnego dla strony skutku. Podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji nie może stanowic zarzut rażącego naruszenia prawa. W myśl przepisu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie strony skarżącej, w rozpoznawanej sprawie rażące naruszenie prawa stanowiło wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic zakreślonych przepisem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. W ocenie Sądu, wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji, w której uchylił decyzję organu pierwszej instancji i obniżył wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Istotne jest, iż zaskarżona decyzja określa w sposób prawidłowy wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych spółki A.. Takie rozstrzygnięcie nie stanowi zatem naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd podziela argument Dyrektora Izby Skarbowej, iż nie był on związany przepisami 24a § 1 i art. 24b § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż zostały uznane za niekonstytucyjne, a następnie uchylone z dniem 1.09.2005 r. Nadto trzeba wskazać, iż związanie organu podatkowego oceną wyrażoną w wyroku z dnia 28 marca 2006 r. uniemożliwiało mu badanie zgodnego zamiaru stron umowy o doradztwo zawartej pomiędzy skarżącą a firmą "B." E. G. Końcowo należy stwierdzi, iż Sąd nie może odnieść się do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz zarzutu błędnego rozumienia art. 201 § 2 Kodeksu handlowego, gdyż strona skarżąca nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych przepisów. Pierwszy z nich daje organowi podatkowemu możliwość zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast przepis art. 201 § 2 Kodeksu handlowego stanowił, że każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, przy czym wskazać należy, iż przepisy Kodeksu handlowego straciły moc z dniem 1 stycznia 2001 r. tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.