I SA/Gd 382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. z/s w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 5 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 marca 2012 r. określającą "A" Sp. z o. o. z/s w S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...] w wysokości 21.501,00 zł. Decyzja powyższa została wysłana w dniu 5 listopada 2012 r. do Strony i nie została podjęta pomimo dwukrotnej awizacji 7 i 15 listopada 2012 r., jednakże Urząd Pocztowy nie odczekał 14 dni, lecz już w trzynastym dniu tj. 20 listopada 2012 r. zwrócił przesyłkę. W dniu 13 listopada 2012 r. do organu odwoławczego wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez Prezesa Zarządu Spółki udzielone na rzecz W. W. zam. P. ul. M. [...]. W związku z powyższym przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję wysłano na adres zamieszkania pełnomocnika w dniu 23 listopada 2012 r. Pomimo dwukrotnego awizowania (26 listopada i 4 grudnia 2012 r.) przesyłka nie została odebrana i w dniu 12 grudnia 2012 r. została zwrócona do organu odwoławczego. W dniu 12 grudnia 2012 r. do Izby Celnej wpłynęło pismo skarżącej dotyczące odwołania pełnomocnictwa udzielonego W. W. "A" Sp. z o. o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję nadając przesyłkę listem poleconym w dniu 15 lutego 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 148 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 dalej jako "O.p.): § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. § 2. Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji; § 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Jak stanowi natomiast art. 150 ww. ustawy: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. § 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. § 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle powyższego zasadnie uznał organ odwoławczy, że przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję a wysłanej w dniu 5 listopada 2012 r. nie można było uznać za skutecznie doręczoną, gdyż Urząd Pocztowy nie zachował 14-dniowego terminu jej przechowania. Jednakże jak wynika z akt niniejszej sprawy zaskarżona decyzja wysłana została ponownie, tym razem na adres zamieszkania pełnomocnika Spółki w dniu 23 listopada 2012 r. Pomimo dwukrotnego awizowania (26 listopada i 4 grudnia 2012 r.) przesyłka nie została odebrana i w dniu 12 grudnia 2012 r. została zwrócona do organu odwoławczego. W związku z powyższym, zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 150 § 2 O.p. decyzję uznać należało za skutecznie doręczoną w dniu 10 grudnia 2012 r. tj. po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności jej doręczenia. Słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że odwołanie pełnomocnictwa, które wpłynęło do organu w dniu 12 grudnia 2012 r. pozostaje bez wpływu na uznanie decyzji za skutecznie doręczoną, gdyż odwołanie pełnomocnictwa i udzielenie kolejnego pełnomocnictwa innej osobie po wydaniu decyzji organu podatkowego i dokonaniu pierwszego awizowania jest okolicznością, na którą organ nie miał wpływu i której nie mógł uwzględnić w toku podejmowanych czynności procesowych. Działanie polegające na odwoływaniu udzielonych wcześniej pełnomocnictw i ustanawianiu kolejnych pełnomocników w okresie biegu terminu, o którym stanowi art. 150 Ordynacji podatkowej, czyniłoby ten przepis praktycznie niestosowalnym, co z całą pewnością podważałoby cel ustanowionej w nim konstrukcji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FSK 584/11 i wyrok z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 118/11). Na marginesie wskazać również należy, że odwołanie pełnomocnictwa datowane jest na dzień 10 grudnia 2012 r., zatem ustanowiony w sprawie pełnomocnik posiadał legitymację do odbioru awizowanej przesyłki aż do ostatniego dnia 14-dniowego terminu. Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, wobec uznania zaskarżonej decyzji za skutecznie doręczoną w dniu 10 grudnia 2012 r. termin do wniesienia skargi upłynął 9 stycznia 2013 r. Skarżąca nadając przesyłkę pocztową zawierającą skargę w dniu 15 lutego 2013 r. nie dochowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Tym samym skargę, jako wniesioną po upływie przewidzianego prawem terminu należało odrzucić. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.