I SA/Gd 424/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi ,,A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2008 r. nr [...]; [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę. Zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], którą to decyzją w sprawie towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 2 marca 2006 r. określono "A" Spółka z o. o.: - niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.337,- zł, - podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w/w zgłoszeniem w wys. 14.021,- zł. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2009 r. "A" Spółka z o. o., wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 111/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę w części dotyczącej określenia kwoty należności celnych, postanowienie to jest prawomocne od dnia 16 maja 2009 r. W świetle powyższego do rozpoznania przez Sąd pozostała skarga w części dotyczącej podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Dyrektor Izby Celnej uzasadniając decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów podniósł, że zmiana wartości celnej oraz klasyfikacji taryfowej importowanego towaru dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego, a w konsekwencji zmiana stawki cła (z 5% na 5,5%) ma wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przedmiotowa ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług definiują przepisy art. 5 ustawy o VAT. Na mocy niniejszego przepisu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. import towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3). Podmiotowy zakres opodatkowania w imporcie towarów definiuje zaś przepis art. 17 ust. 1 pkt 1) ustawy. Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 7 ww. ustawy, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. W myśl art. 29 § 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Dodatkowo art. 29 ust. 15 ww. ustawy rozszerza podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie o dodatkowe elementy, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone to jest: prowizje, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Zgodnie z postanowieniami art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Biorąc pod uwagę ww. przepisy należy stwierdzić, iż Naczelnik Urzędu Celnego w sposób prawidłowy określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 14.021,00 zł. Końcowo Dyrektor Izby Celnej odniósł się do wniosku strony zawartego w odwołaniu dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowego zakwalifikowania towaru pod właściwy kod PCN. W niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] określa niezaksięgowaną kwotę należności celnych oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów. Tak więc określenie podatku VAT już nastąpiło, a w związku z czym nie ma możliwości zawieszenia postępowania w sprawie jego określenia. Natomiast organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji dokonuje kontroli całości rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Tak więc w sytuacji, gdy decyzja dotyczy kilku odrębnych kwestii nie jest możliwe zawieszenie postępowania odwoławczego jedynie w części. Zawieszenie postępowania oznacza bowiem wstrzymanie jego przebiegu, co wiąże się ze wstrzymaniem wszystkich czynności procesowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie: 1. art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego oraz nierozważenie całego materiału dowodowego, 2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez prowadzenie postępowania celnego w sposób nie budzący zaufania podatnika, 3. art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego poprzez stwierdzenie, że okoliczność wskazana w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] została udowodniona, pomimo, iż decydujące dowody wskazują odmienny stan, co oznacza, że organ nie dokonał oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, 4. art. 14 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez badanie dokumentu w postaci faktury, a nie towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu, 5. art. 4 pkt 14 rozporządzeniu Rady (EWG) Ar 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niewykonanie przez organ celny obowiązków nałożonych na niego w tym przepisie, 6. art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny), poprzez niezweryfikowanie dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego, 7. § 28 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne, poprzez pominięcie dokumentacji złożonej do zgłoszenia celnego zgodnie z wymogami prawa - art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła argumenty zawarte już w odwołaniu, a dotyczące przede wszystkim kwestii klasyfikacji towaru objętego zgłoszeniem celnym i należności celnych. Spółka w szczególności wywodziła, że organy celne naruszyły przepisy dotyczące postępowania zawarte w Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja w części poddanej ocenie Sądu odpowiada prawu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju należy zgodnie z art. 5 ust. 1 punkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) do kategorii czynności stanowiących przedmiot opodatkowania. W myśl przepisu art. 19 ust. 7 powołanej ustawy, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje jednocześnie z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług podstawa, opodatkowania w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Zaś ust. 16 wyżej zacytowanego artykułu stanowi, że do podstawy opodatkowania dolicza się określone w odrębnych przepisach opłaty oraz inne należności, jeśli organy celne mają obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów. Zatem w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego (w niniejszej sprawie wobec odrzucenia skargi w części dot. należności celnych, decyzja Dyrektora Izby Celnej w tej części jest ostateczna), dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów, w tym podatku od towarów i usług. Wskazany powyżej związek między decyzją w przedmiocie należności celnych i podatkowych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym np. wrok WSA w Łodzi z dnia 23 września 2008 r., I SA/Łd 408/08, LEX 491488; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006 r., I FSK 182/06, wyrok WSA w Lublinie z 6 marca 2009 r. I SA/Lu 62/09, LEX 496182. Uwzględniając zatem wskazane konsekwencje prawne ostatecznej decyzji organu celnego w przedmiocie należności celnych, jej prawną relewantność dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w części należności w podatku od towarów i usług, skargę należało uznać za niezasadną. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszenia przez organ celny przepisów prawa materialnego i o postępowaniu, na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.