I SA/Gd 439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2008 oddala skargę. Decyzją z dnia 25 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie określenia "A" S.A. z siedzibą w W. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych. W dniu 15 stycznia 2008 r. "A" S.A. z siedzibą w W. złożyła deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2008 r., deklarując grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli w kwocie 6.402.200 zł. Z uwagi na różnicę wartości budowli, wykazaną w deklaracji na rok 2008 w stosunku do wartości budowli, wykazaną w deklaracji za rok 2007, Burmistrz Miasta zwrócił się do spółki pismem z dnia 21 stycznia 2008 r. o wyjaśnienie przyczyn zmniejszenia wartości budowli. Według wyjaśnienia spółki z dnia 11 lutego 2008r., złożona na rok 2008 deklaracja jest prawidłowa, a zmiana wartości zadeklarowanej na rok 2008 w stosunku do wartości zadeklarowanej na rok 2007 wynika z faktu, iż w roku 2008 wyłączono z podstawy opodatkowania obiekty, nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Spółka podkreśliła, iż w latach ubiegłych błędnie deklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Prowadząc postępowanie wyjaśniające, organ kierował do spółki wezwania do dostarczenia wypisów z ewidencji środków trwałych według na dzień 1 stycznia 2008 r. Pomimo wezwań dokumenty nie zostały dostarczone, ponieważ w ocenie spółki wypisy z ewidencji pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 30 czerwca 2010 r. określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 208.567 zł, przyjmując do opodatkowania wartość budowli zgodnie z deklaracją podatkową złożoną przez spółkę za rok 2007. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji linie telekomunikacyjne stanowią budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable, stanowiące część składową tej budowli. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. Pismem z dnia 20 września 2010 r. spółka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz sformułowała wniosek o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej, tj. ewidencji środków trwałych. W przekonaniu spółki jedynie przeprowadzenie tego dowodu pozwoli na dokonanie przez organ podatkowy ustalenia w sposób niewątpliwy wartości obiektów, które uznaje się za budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Decyzją z dnia 29 września 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając ją za zgodną z prawem. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na tę decyzję, żądając uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1093/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 29 września 2010 r. Sąd uznał, iż w sprawie doszło do uchybienia proceduralnego, a mianowicie organ odwoławczy nie odniósł się do wniosku spółki z dnia 20 września 2010 r., dotyczącego przeprowadzenia dowodu z księgi podatkowej, tj. ewidencji środków trwałych. Sąd wskazał, iż rzeczą organu, ponownie rozpatrującego sprawę, będzie uwzględnienie przedstawionej w wyroku oceny prawnej oraz rozważenie, czy zgłoszony przez spółkę wniosek o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej winien być przeprowadzony. W zależności od dokonanej oceny organ uzupełni postępowanie o taki dowód, który w istocie pozwoli na uniknięcie zarzutu błędnego ustalenia podstawy opodatkowania. Wnioskiem z dnia 15 października 2012 r. spółka zwróciła się do organu odwoławczego o przeprowadzenie dowodu z ewidencji gruntów i budynków wskazując, że dowód ten jest niezbędny w celu zweryfikowania, czy zadeklarowane przez spółkę podstawy opodatkowania od gruntów i budynków są zgodne za zapisami w tej ewidencji. Zdaniem strony istnieje duże prawdopodobieństwo niezgodności. Następnie postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodów żądnych przez stronę w piśmie z dnia 20 września 2010 r. oraz z dnia 15 października 2012 r. Decyzją z dnia 25 października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż respektując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zawarte w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Gd 1093/11, wydał postanowienie z dnia 25 października 2012 r., w którym odniósł się do zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych w pismach z dnia 20 września 2010 r. oraz 15 października 2012 r. Dokonując oceny zarzutów proceduralnych, Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji dokładnie zebrał materiał dowodowy dotyczący nieruchomości spółki, znajdujących na terenie jego działania i prawidłowo ocenił stan faktyczny. Zatem w ocenie organu nie doszło do wskazanych przez stronę naruszeń przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej jako "O.p." W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii, czy telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych są budowlami i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ zaznaczył, powoływane przez stronę rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz.1864) nie wprowadza istotnych zmian w stosunku do regulacji, dotyczącej podatku od nieruchomości, w szczególności z rozporządzenia tego nie można wyprowadzić wniosku, że odnośnie linii kablowych podziemnych - telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest wyłącznie linia kablowa ułożona w bezpośrednio w ziemi. Następnie organ wskazał, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że linie kablowe nie są ani budynkiem, ani obiektem małej architektury i w związku z tym decydujące ma znaczenie okoliczność, czy stanowią one budowlę lub jej część albo urządzenie budowlane. Przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej jako u.p.o.l. odsyłają do ustawy dnia 7 marca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zatem decydujące znaczenie mają definicje ujęte w art.3 ustawy Prawo budowlane. W tym przepisie jako budowle wymienione są sieci techniczne, a więc taką siecią są linie kablowe umieszczone pod ziemią, zarówno wtedy, gdy ułożone są bezpośrednio w ziemi, jak i wtedy gdy umieszczone są w kanalizacji kablowej - a w tym ostatnim przypadku składnikami tej sieci są zarówno linie kablowe, jak i kanalizacja, w których je ułożono. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., a wiążące w tym zakresie stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Gd 1093/11. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2012 r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art.122 w zw. z art.180 § 1, art.187 §1, art.188 oraz art.191 O.p. w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że : a) skarżąca jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za 2008 r., choć powinna była je zadeklarować, b) należące do spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; brak ustaleń opisanych w pkt a) i pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość spornych linii kablowych - która przy założeniu ich opodatkowania - powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy; brak ustalenia w tym zakresie oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania, - co jest następstwem nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych "A" S.A, do czego organ był zobowiązany na podstawie wyroku WSA w Gdańsku; 2. art.4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określoną w tym przepisie. Skarżąca podniosła, że organy w toku postępowania nie przedstawiły dowodów, z których wynikałoby, że wysokość zobowiązania zadeklarowana przez podatnika w podatku od nieruchomości za 2008 r. nie odzwierciedla rzeczywiście zaistniałego u niego podatkowego stanu faktycznego. Skoro zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za 2008 r., to organach podatkowych ciążył obowiązek wykazania, że jest ono niezasadne (co wynika z art. 122 oraz 187 §1 O.p. ). Organy nie wyjaśniły stanu faktycznego w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. W przekonaniu skarżącej należało ustalić, czy spółka istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l., a wymagało to ustalenia: 1. o jakie obiekty chodzi, 2. czy obiekty te spełniają cechy budowli w rozumieniu art.1 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., 3. jaka jest wartość tych obiektów w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. pod warunkiem jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności, opisanych w punktach 1 i 2. W ocenie strony skarżącej brak tych ustaleń jest efektem nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, o co wnioskowała strona. Strona skarżąca zaznaczyła, że ewidencja środków trwałych stanowi u przedsiębiorców podstawowe źródło informacji o przedmiocie i podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska powołała poglądy prezentowane w orzecznictwie. W niniejszej sprawie zachodziły niewątpliwie przesłanki do przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącą. Nieuwzględnienie wniosku strony uniemożliwiło ustalenie rzeczywistej podstawy opodatkowania w sytuacji, kiedy spółka konsekwentnie podnosiła, iż podstawa opodatkowania deklarowana w 2007 r. nie może pokrywać się z rzeczywistą podstawą opodatkowania za 2008 r., ponieważ pomiędzy tymi latami doszło do zmian w stanie środków trwałych oraz w latach poprzedzających rok 2007 r. podstawa opodatkowania była błędnie deklarowana. Co więcej, zdaniem strony skarżącej konieczność przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych wynikała również z prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1093/11. Nieuwzględnienie tych wytycznych stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Ponadto Kolegium nie wyjaśniło w zaskarżonej decyzji, jak zrealizowało wytyczne, wynikające z ww. wyroku, czym naruszyło art. 210 § 4 O.p. Organy nie przedstawiły żadnych dowodów, z których wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 2 oraz art.2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.,. W zakresie podstawy opodatkowania nie mogą być uznane za przesądzające dane pochodzące z deklaracji podatkowej za poprzedni rok rozliczeniowy, ponieważ dane ujęte w deklaracji nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. W odniesieniu do deklaracji nie ma odpowiednika art.193 §1 O.p. i w związku z tym deklaracje podatkowe nie stanowią dowodu tego, co z nich wynika. Zdaniem spółki deklaracji podatkowa nie ma mocy dokumentu urzędowego. Nawet gdyby przyjąć, że dane ujęte w deklaracji za rok 2007 r. są poprawne, to nie są aktualne w nowym roku podatkowym, ponieważ w stanie środków trwałych spółki następują ciągłe zmiany, polegające zarówno na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na wytworzeniu ich lub nabyciu. Zdaniem skarżącej, organy ograniczyły do przedstawienia przez uzasadnienia prawnego w kontekście przepisów, określających budowle na potrzeby podatku od nieruchomości, pomijając dokonanie ustaleń faktycznych co do stanu własności spółki w zakresie gruntów i budynków . W konsekwencji organy wadliwie zastosowały art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż wartość przyjęta przez organy nie jest bowiem wartością określoną zgodnie z tym przepisem. W odpowiedzi na ww. skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej poparł zarzuty i wnioski skargi podnosząc, że organ odwoławczy błędnie zinterpretował art. 188 O.p., zaś przyjętego sposobu ustalania wartości budowli dla celów opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości nie można wyprowadzić z żadnego przepisu ustawy podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wskutek skargi "A" S.A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie I SA/Gd 1093/11 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należało zatem mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 p.p.s.a., wedle którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, że po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., bowiem po myśli art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeżeli zatem strona doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w tym wyroku i zawarte w nim wskazania są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1241/10, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe, ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że w prawomocnym wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt. I SA/Gd 1093/11 Sąd podzielił pogląd organów podatkowych, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Jeśli zaś chodzi o ustalenie wartości przedmiotu opodatkowania, Sąd zaaprobował stanowisko organów podatkowych, że w sytuacji gdy pomimo wezwań od właściwego organu podatnik nie dostarczył, będących tylko w jego posiadaniu dokumentów, organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez podatnika w deklaracji za 2007 r. z danymi wynikającymi z deklaracji za 2008 r., o ile dane te nie budziły wątpliwości organów i nie były kwestionowane przez podatnika. W ocenie Sądu, zgłoszenie przez spółkę wniosku z dnia 20 września 2010 r. o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych na etapie postępowania odwoławczego, pomimo wcześniejszej odmowy okazania na wezwanie organu pierwszej instancji jakichkolwiek dokumentów, obligowało organ odwoławczy co najmniej do odniesienia się do złożonego wniosku, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy nie odniósł się do złożonego wniosku poprzez wydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia dowodu, na przyczyny nieprzeprowadzenia dowodu nie wskazał także w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak stanowiska organu podatkowego w przedmiocie złożonego wniosku nie pozwolił Sądowi na kontrolę czy nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu stanowi naruszenie art. 180 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe rozważą czy zgłoszony przez skarżącą wniosek o przeprowadzenie dowodu z ksiąg winien być przeprowadzony i w zależności od dokonanej oceny uzupełnią postępowanie o taki dowód, który w istocie pozwoli na uniknięcie zarzutu błędnego ustalenia podstawy opodatkowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w niniejszym składzie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym orzeczeniu. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1093/11. Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ocena legalności zaskarżonego aktu prowadzi do wniosku, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało się w zaskarżonej decyzji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt. I SA/Gd 1093/11. Organ odwoławczy odniósł się bowiem do wniosku dowodowego skarżącej z dnia 20 września 2010 r. oraz kolejnego wniosku dowodowego z dnia 15 października 2012 r.. Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. Kolegium odmówiło bowiem ich przeprowadzenia. Skarżąca nie dostrzega, że w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. Sąd sformułował jedynie zalecenie odniesienia się do wniosku dowodowego strony, natomiast nie przesądzał, że organ jest zobowiązany do przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych podatnika. W tym zakresie Kolegium, oceniając wniosek dowodowy strony z dnia 20 września 2010 r., dostatecznie wyjaśniło, dlaczego nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia. Organ wskazał, że wartość budowli wynikała z porównania danych wykazanych w deklaracji za 2007 r. z danymi ujętymi w deklaracji za 2008 r., co podatnik potwierdził piśmie z dnia 11 lutego 2008 r., będącym odpowiedzią na pismo organu podatkowego. Dane zawarte w tej deklaracji nie budziły wątpliwości organu podatkowego, ani też organu odwoławczego, bowiem strona nie przedstawiła wraz żądaniem żadnych dowodów na istnienie innej wartości budowli. Organ wskazał, iż w świetle przepisów u.p.o.l. wartość budowli ma charakter stały, chyba że nastąpi zwiększenie lub zmniejszenie stanu nieruchomości. Jednakże z akt sprawy nie wynikało, aby podatnik w trakcie roku składał korekty deklaracji zmniejszających lub zwiększających wartość budowli, stąd podana wartość budowli w deklaracji za 2007 r. nie budziła także wątpliwości organu odwoławczego. Sąd zauważa, że uczestnicząc w postępowaniu na każdym jego etapie i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżąca nie kwestionowała ustaleń organów w zakresie wartości przedmiotu opodatkowania, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści i zbadanych złożonych przez nią deklaracji za 2007 r. Ponadto spółka kwestionując na kolejnych etapach postępowania przyjęte w sprawie ustalenia, nie wskazała, jaka była według niej, wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Nie ulega wątpliwości, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony, w szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępne w bazie CBOSA: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszym składzie obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają szczególnego znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, iż podatnik uchylał się od udostępnienia materiałów, które pozwalają na ustalenie podstawy opodatkowania, mimo zabiegów podejmowanych przez organ w tej kwestii (wezwania Burmistrza Miasta z dnia: 1 kwietnia 2008 r., 25 kwietnia 2008 r. oraz 11 czerwca 2008 r., zobowiązujące spółkę do przedłożenia wykazu środków trwałych i wskazania budowli według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r.) Skarżąca odmawiała zastosowania się do wezwań, co wyraźnie zostało wyartykułowane w jej piśmie z dnia 30 czerwca 2008 r., skierowanym do organu podatkowego. Co istotne, w piśmie tym pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, iż klasyfikacja składnika majątkowego na gruncie klasyfikacji środków trwałych jest całkowicie bez znaczenia z punktu widzenia przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości. W jego ocenie wezwanie do przedłożenia wykazu środków trwałych nie ma znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. W takiej sytuacji, wobec braku współpracy podatnika w określeniu prawidłowej podstawy opodatkowania nie można postawić organowi zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie, w toku całego postępowania podatkowego, skarżąca w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej, w ocenie spółki, wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wbrew twierdzeniom skargi deklaracja podatkowa jest dowodem w świetle art. 181 § 1 O.p. Przyjęcie przez organ podatkowy w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., danych w zakresie wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej, wskazanych w deklaracji pierwotnej, której rzetelności ani organ, ani podatnik nie podważał, było zatem na gruncie niniejszej sprawy uprawnione. Tym bardziej, jak sygnalizowano wyżej, pomimo trzech wezwań strona nie przedstawiła w powyższym zakresie żadnej dokumentacji, w tym ewidencji środków trwałych, z której wynikałoby, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej jest odmienna od przyjętej przez organy podatkowe i nie odpowiada podstawie obliczenia amortyzacji wykazanej we wcześniejszych deklaracjach. Strona skarżąca nie wskazała również, aby w ewidencji dokonywane były jakiekolwiek zmiany w zakresie ilości i wartości tychże linii kablowych względem wcześniej deklarowanych danych. Pogląd zbieżny z prezentowanym w niniejszej sprawie wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2050/09; z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1499/09; z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2017/10; z dnia 20 września 2011 r. sygn.akt II FSK 552/10; z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182,317 i 318/11; z 11 grudnia 2012 r. II FSK 1165/11, dostępne w bazie CBOSA: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Zdaniem Sądu również jako bezzasadny ocenić należy zarzut nieuwzględnienia zapisów w ewidencji gruntów i budynków, skoro z akt sprawy bezspornie wynika, iż organy dokonały weryfikacji podstawy opodatkowania gruntów i budynków. W postanowieniu z dnia 25 października 2012 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów Kolegium prawidłowo wskazało, iż w toku postępowania strona nie podniosła zastrzeżeń w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że w 2008 r. strona złożyła dwie deklaracje za 2008 r., bowiem odrębną deklarację złożyła jednostka organizacyjna w ramach struktury wewnętrznej pod nazwą "A" S.A. (...) w O. W związku z tym organ podatkowy dokonał weryfikacji gruntów i budynków na podstawie informacji z rejestru gruntów ze Starostwa Powiatowego w L. oraz informacji uzyskanej "A" (...) w O., Miejskiego Zarządu Gospodarki Komunalnej, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Zarząd Dróg Wojewódzkich, Rejonu Dróg, Zarządu Dróg Powiatowych. W tych okolicznościach zarzuty dotyczące naruszenia art.122 w zw. z art.180 § 1, art.187 §1, art.188 oraz art.191 O.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak już wcześniej wspomniano, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. związany był oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Gd 1093/11, a mianowicie, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zatem organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez spółkę z uwzględnieniem wartości wykazanych za poprzedni rok podatkowy (2007 r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno-techniczną) spółka skutecznie nie podważyła. Kwestionuje bowiem podstawę opodatkowania budowli, jednak nie uzasadnia w żaden sposób drastycznej zmiany, w stosunku do lat poprzednich wartości budowli, a powstała różnica wynika jedynie ze zmiany interpretacji przepisów. W ocenie Sądu, tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada standardom wynikającym z art. 210 § 4 O.p. zaś w postanowieniu z dnia 25 października 2012 r. organ wyczerpująco odniósł się do treści wniosków dowodowych podatnika oraz wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się, podejmując rozstrzygnięcie. Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Gd 1093/11. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Ponadto zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę.