I SA/Gd 481/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn.akt [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji podmiotowej pobranej w nadmiernej wysokości i pobranej niezgodnie z przeznaczeniem w 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 marca 2014 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości dotacji podmiotowej pobranej w nadmiernej wysokości i pobranej niezgodnie z przeznaczeniem w 2010 r. Jednocześnie S. S. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że prowadzi trzy przedszkola- dwa w G.i jedno w Ł., do których uczęszcza 250 dzieci a zatrudnionych jest 38 osób w oparciu o umowy o pracę i 6 osób na podstawie umów cywilnoprawnych. Według skarżącego, określona w zaskarżonej decyzji kwota dotacji, podlegającej zwrotowi, jest znaczna i nie jest w stanie z oszczędności oraz bieżących dochodów wygospodarować środków na jej pokrycie. Skarżący podkreślił, że ewentualna egzekucja kwoty dotacji, podlegającej zwrotowi, zmusi go do likwidacji bądź ograniczenia działalności przedszkola w Ł. lub wpłynie na ograniczenie działalności placówek w G., których wprawdzie zaskarżona decyzja nie dotyczy, ale których dotkną konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący stwierdził, iż nałożony na niego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak, w jego ocenie, skutków zapłaty należności nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości. Skarżący zaznaczył, że skutki ograniczenia prowadzonej działalności poprzez zmniejszenie zatrudnienia dotkną konkretne osoby, posiadające rodziny, tj. przede wszystkim pracowników nisko wykwalifikowanych i osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych. Zatem, zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji spowoduje na tyle trwałą zamianę, że powrót do stanu poprzedniego w razie uwzględnienia skargi byłby znacznie utrudniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r. II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Ustalając pojecie "znacznej szkody" w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., LEX nr 1432364). Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zatem twierdzenia skarżącego winny być poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania. Na tle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącego, w ocenie Sądu, powyższych wymogów nie spełnia, gdyż nie wykazał dostatecznie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Twierdzenia wniosku sprowadzały się jedynie do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Sądu, nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. egzekucja łącznej kwoty 91.174,75 zł wraz z odsetkami, spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku, tj. ograniczenie działalności poprzez zmniejszenie zatrudnienia lub likwidację niektórych placówek przedszkolnych, prowadzonych przez skarżącego. Wnioskowanie takie należy uznać za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd sytuacji finansowej. Jak już wskazano, do akt sprawy nie złożono żadnych dowodów, obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego oraz placówek prowadzonych przez niego, które uprawdopodabniały wskazywane okoliczności. Zatem negatywne następstwa, przed którymi- w przekonaniu skarżącego- ma uchronić orzeczenie Sądu w przedmiocie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, pozostają jedynie w sferze przypuszczeń. W orzecznictwie podkreśla się, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu jest skutkiem trudnym do odwrócenia i wysoce szkodliwym. Konieczne jednocześnie jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość ogłoszenia upadłości i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1243/08, zbiór LEX 575350, postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn.akt. II GZ 537/11- publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zaakcentować, co trafnie zauważył skarżący, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Konkludując, skarżący nie przedstawił spójnej argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich konkretnymi dowodami, która uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.