I SA/Gd 481/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na skutek odwołania A.M., uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z dnia 26 stycznia 2015 roku w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2015 rok i ustaliło łączną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz od nieruchomości w kwocie 2.350,- zł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) wskazało, że A.M. w grudniu 2012 roku złożyła deklaracje podatkowe, w których do opodatkowania wykazała: - grunt letniskowy o pow. 2580 m2, - budynek rekreacyjny o pow. 283,15 m2, - grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym o łącznej pow. 2341 m2. W aktach podatkowych znajduje się potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia o zakończeniu budowy budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...]. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że A.M. jest właścicielką: - gruntu rolnego stanowiącego działkę nr [...] o pow. 1171 m2 (klasy RVI), - gruntu rolnego stanowiącego działkę nr [...] o pow. 1170 m2 (klasy RVI), - gruntu stanowiącego działki nr [...] o pow. łącznej 2580m2 (klasa Bi), - budynku oznaczonego w ewidencji jako posiadającego funkcję "pozostałe budynki niemieszkalne". Wójt Gminy D. decyzją z dnia 26 stycznia 2015 r. ustalił A.M. wysokość podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2015 rok. Budynek został opodatkowany zgodnie ze stawką jak za budynki letniskowe, grunt o pow. 2580 m2 - stawką jak za grunty pozostałe, grunt rolny o pow. 2341 m2 podatkiem rolnym. Odwołanie w dniu 27 lutego 2015 r. od w/w decyzji złożyła A.M. zarzucając nieprawidłowo opodatkowanie budynku. Wyjaśniono, że jest on wykorzystywany całorocznie na potrzeby mieszkaniowe, a zgodnie z orzeczeniem o sygn. akt I SA/Sz 278/10 budynek ten powinien zostać opodatkowany jako budynek mieszkalny. Wójt Gminy D. na zapytanie Kolegium wyjaśnił, że działki nr [...] nie są obecnie objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani decyzją o warunkach zabudowy. Kolegium decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Wójtowi Gminy D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1209/15, uchylił decyzję Kolegium. Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji braku wykazania podstaw do jej wydania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem, zważyło co następuje: Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. zwanej dalej u.p.o.I.) oraz uchwały Rady Gminy D. z dnia 14 listopada 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2015 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego, z 2014 r. poz. 4147). Przy czym SKO zacytowało przepis § 1 w/w uchwały wskazujący stawki podatku od gruntów oraz od budynków lub ich części. Dodatkowo SKO podniosło, że w przypadku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ewidencja gruntów i budynków jest podstawą do wymiaru tych podatków, a na konieczność ustalania charakteru gruntu i budynku na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów wskazują obowiązujące od 1 stycznia 2003 r. bezpośrednio art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 u.p.r.. Ponadto, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) przewiduje, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości ustalany jest zatem w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do ich kwalifikacji, którego dane są wiążące dla organu podatkowego. Kolegium wskazało, że w wyroku z 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów. W innym orzeczeniu NSA podkreślał, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do Sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2511/10 ). Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r., wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków" (uchwała składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r. sygn. akt IIFPS 4/11). W przedmiotowej sprawie, sporny budynek oznaczony został w ewidencji jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W ocenie Kolegium, opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych będzie możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek oznaczony zostanie jako posiadający funkcję "mieszkalny". Zauważyć należy, że sporny budynek został w ewidencji gruntów oznaczony jako posiadający funkcję "pozostałe budynki niemieszkalne". Jeżeli z ewidencji gruntów i budynków wynika istnienie budynku, którego funkcję określono jako "pozostałe budynki niemieszkalne", to budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., a więc nie można w stosunku do takiego budynku zastosować stawem podatkowych dla budynków mieszkalnych, o co wnosi podatnik. Podnieść należy, że prowadzenie w toku postępowania podatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy budynek jest wykorzystywany do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właścicieli - w świetle zaprezentowanych powyżej rozważań - byłoby niedopuszczalne. Tym samym uznać należy, że w 2015 roku budynek ten nie może zostać opodatkowany jako budynek mieszkalny, a powinien zostać opodatkowany według stawek dla budynków pozostałych. Wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, budynek ten nie powinien zostać opodatkowany stawkami jak dla budynków letniskowych, gdyż nie został on wybudowany na terenie dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zabudowę letniskową, a zatem wysokość podatku od nieruchomości za budynek za 2015 rok została wyliczona w zakwestionowanej decyzji w nieprawidłowej wysokości. W ocenie Kolegium, budynek ten powinien zostać opodatkowany stawkami właściwymi jak dla budynków pozostałych, czyli podatek od tego budynku wynosi 1.472,38 zł (283,15 m2 x 5,20 zł). Kolegium podniosło, iż będący przedmiotem opodatkowania grunt stanowiący działki nr [...] o pow. łącznej 2580 m2 (oznaczony w ewidencji symbolem Bi) powinien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Grunt oznaczony jako Bi podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunt ten nie został sklasyfikowany w ewidencji jako "letniskowy lub rekreacyjny" oraz nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc nie powinien zostać opodatkowany stawkami jak dla gruntów letniskowych. W ocenie Kolegium, grunt ten powinien zostać opodatkowany stawkami właściwymi jak dla, gruntów pozostałych, czyli podatek od tego gruntu wynosi 877,20 zł (2580 m2 x 0,34 zł).. Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A.M., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi A.M. podniosła, że nie SKO, a Wójt Gminy D. lub inne organy właściwe dla ustalania podatków powinny przeprowadzić szczegółowe postępowanie i analizę danej nieruchomości. Skarżąca wskazała również, że powoływanie się na wpis w ewidencji gruntów i budynków jako ostateczny wymiernik Decyzji SKO mogłoby mieć miejsce tylko i wyłącznie wtedy, kiedy do dyspozycji stoi plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. i wniesione w nim dane. Takiego planu w jej przypadku nie ma. Ponadto wpis w ewidencji należałoby przeanalizować pod względem zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Może ono zostać obalone w razie niezgodności ze stanem faktycznym i prawnym nieruchomości. Art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej pozwala na obalenie domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków w przypadku, gdy istnieje inny dokument, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji. Organy właściwe do ustalania podatków muszą wówczas przeprowadzić dla danej nieruchomości postępowanie mające na celu ustalenie, w jakim charakterze budynek był wykorzystywany w danym roku podatkowym. Natomiast pojęcie domów letniskowych budzi wiele wątpliwości interpretacyjnych, gdyż poszczególne przepisy różnie odnoszą się do tej kwestii. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późń. zm.) gminy przy uchwalaniu stawek podatku od nieruchomości są związane stawkami maksymalnymi, a te natomiast różnicują się ze względu na ich przeznaczenie. Przeznaczeniem budynku w jej sytuacji jest stałe zamieszkanie, zaspakajanie podstawowych potrzeb życiowych i wykonywanie czynności prowadzących do uzyskania przychodów zysku, a w ich następstwie dochód podatkowy dla Gminy. Podkreśliła skarżąca, że w sprawie opodatkowania domków letniskowych wypowiedziały się nie tylko Sądy administracyjne bardzo różnorodnie, w zależności od osobistej sytuacji podatnika, ale także Ministerstwo Finansów. W ocenie Ministerstwa Finansów, jeżeli domki letniskowe pełnią funkcję mieszkalną, czyli służą stałemu zamieszkiwaniu i zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych podatnika, mogą być opodatkowane według stawek jak dla budynków mieszkalnych. Dlatego też tak zwany "domek letniskowy" może być opodatkowany niższą stawką, zwłaszcza w sytuacji gdy nabyto nieruchomość rekreacyjną, a następnie przystosowano ją do stałego zamieszkiwania, realizując w nim funkcję mieszkalną. Wówczas nawet pomimo dokumentacji budowlanej można uznać taki budynek za mieszkalny. Kategorię "pozostałe budynki niemieszkalne" wyklucza fakt, że ze względu na centrum interesów życiowych w powyższym zamieszkałym budynku jest podatnikiem od dochodów w danej Gminie. Sama definicja "budynek niemieszkalny" wyklucza charakter i cel wykorzystywania danego budynku. Stałe zameldowanie w jej przypadku nie jest tylko pojęciem administracyjnym, ale faktycznym miejscem zamieszkania, bo tutaj znajduje się jej "ośrodek interesów życiowych". I tego faktu nie można ignorować i traktować jako nic nie wnoszący do "sprawy". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy podnieść, że we wskazanym przez SKO wyroku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn.. akt I SA/Gd 1209/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonywał oceny zasadności stanowiska SKO przedstawionego w uzasadnieniu badanej decyzji w kwestii sposobu opodatkowania stanowiącego własność A.M. budynku oraz gruntu. Podstawą uchylenia decyzji SKO z dnia 25 czerwca 2015 r., było naruszenie przepisu art. 233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy podnieść, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku. Podobnie w odniesieniu do gruntów maksymalne stawki podatku są zróżnicowane w zależności od rodzaju gruntu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Przy czym w myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Stan faktyczny w sprawie jest następujący: skarżąca, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, jest właścicielką gruntu rolnego stanowiącego działki nr [...] i [...] klasy "R VI" o wskazanej powierzchni oraz gruntu stanowiącego działki nr [...] klasy Bi" o wskazanej powierzchni, ponadto skarżąca jest właścicielką budynku oznaczonego w ewidencji jako "pozostałe budynki niemieszkalne" i posadowionego na działkach nr [...], a wybudowanego - zgodnie z potwierdzeniem przyjęcia zgłoszenia o zakończeniu budowy budynku letniskowego z dnia 4 sierpnia 2011 r. - jako budynek letniskowy. Przy czym działki nr [...] od 2010 roku nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy takim stanie faktycznym strona skarżąca twierdzi, że skoro budynek ten zaspokaja jej podstawowe potrzeby mieszkaniowe, jest tam zameldowana, to jest to budynek mieszkalny, albowiem decydujące znaczenie dla stawki podatku ma faktyczny sposób użytkowania budynku. Natomiast SKO w zaskarżonej decyzji stoi na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny) oraz gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, na gruncie ustawy o podatkach opłatach lokalnych stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organ zastosował w odniesieniu do spornego budynku oraz gruntu, na którym jest on posadowiony, stawkę podatku przewidzianą dla budynków "pozostałych budynków niemieszkalnych", dla gruntów również stawkę dla "pozostałych...", ze względu na zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz brak planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...]. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też może w ramach postępowania podatkowego dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tymże zapisom. W ocenie Sądu w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) nie sposób pominąć zapisów odnoszących się do budynku, ujawnionych w tejże ewidencji. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże - co oczywiste - zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej. Zbieżne z tą konkluzją ustalenia poczyniono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 111/11 (LEX nr 896590) stwierdzono, iż "Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów [...] Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych". Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1166/10 (LEX nr 747822) przyznano: "Chociaż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, należy przyjąć, że ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 O.p.". Według sądu, ewidencja ta "jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji". Skoro tak, to "Czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawiera stosownych danych". Rozważania te sąd zamknął spostrzeżeniem, iż "Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie". W tej sytuacji, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. To samo odnieść należy do opodatkowania gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, stawką podatku właściwą dla gruntów innych. W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżącej, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej. sprawy, skoro nie wykazała ona, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła na jej wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na mieszkalną. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. DSz