I SA/Gd 484/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) powoływanej dalej jako "k.p.a." i art. 18 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Z.B. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2016 r., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o., dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia 10 października 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienia zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Organ egzekucyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego (będący jednocześnie wierzycielem) prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 października 2016 r., obejmującego zaległości Z.B. w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł. Podstawą wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego jest decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2016 r. określająca Z.B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 r., w kwocie 106.400,- zł. Postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nadano ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny sporządził, w oparciu o ww. tytuł wykonawczy zawiadomienie z dnia 10 października 2016 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o., które pracodawca otrzymał w dniu 13 października 2016 r. Odpis przedmiotowego zajęcia doręczono zobowiązanemu w dniu 17 października 2016 r. W odpowiedzi na zajęcie "A" Sp. z o.o. poinformowała, że Z.B. jest zatrudniony w danej firmie na podstawie umowy o pracę na czas określony od 1 kwietnia 2016 do 31 maja 2018 r. Pismem z dnia 17 października 2016 r. Z.B. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie pismem z tego samego dnia zobowiązany złożył skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o., domagając się uchylenia zastosowanego środka egzekucyjnego oraz wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Zdaniem strony zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a., bowiem zawiadomienie nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach wykonawczych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również nie oznacza prawidłowo rodzaju i wysokości egzekwowanego obowiązku, co m.in. dotyczy odsetek za zwłokę. Skarżący wskazał również, że zajęcie egzekucyjne zostało dokonane w toku postępowania, które wszczęto nieprawidłowo i bezzasadnie, a wynik sprawy związany jest z rozstrzygnięciami w sprawach: - w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nr [...], - w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2016 r., nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nr [...] - oraz w postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2016 r. uznał za niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku, a za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy. W konsekwencji organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia zastosowanych środków egzekucyjnych. Powyższe rozstrzygnięcie, w związku z wniesionym zażaleniem zostało uchylone w całości postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2017 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o., dokonaną zawiadomieniem z dnia 10 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Dyrektor analizując dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem z dnia 10 października 2016 r. - u dłużnika zajętej wierzytelności tj. "A" Sp. z o.o. - nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem w jego ocenie organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych (art. 72 tejże ustawy). Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono w dniu 17 października 2016 r. zobowiązanemu odpis zawiadomienia z dnia 10 października 2016 r., wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 3 października 2016 r. będącego podstawą doręczonego zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny, wystawiając ww. zawiadomienie oraz przesyłając je do dłużnika wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu zobowiązanego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 § 1 - § 3 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona czynność egzekucyjna jest wadliwa, bowiem zawiadomienie nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach wykonawczych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również nie oznacza prawidłowo rodzaju i wysokości egzekwowanego obowiązku, co m.in. dotyczy odsetek za zwłokę – organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Podstawą zajęcia rachunku bankowego w drodze egzekucji administracyjnej jest wystawione przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, zawierające wszystkie elementy niezbędne dla tego typu dokumentu określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., a zarazem sporządzone według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Minister Finansów Rozporządzeniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1339) określił stosowny wzór zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę w załączniku nr 1 do ww. Rozporządzenia. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowe kwoty należności głównej oraz odsetek od zaległości wykazane w zawiadomieniu z dnia 10 października 2016 r. zostały obliczone zgodnie z danymi zawartymi w tytule wykonawczym z dnia 3 października 2016 r. Przy czym w postępowaniu skargowym nie może być badana kwestia wysokości egzekwowanego obowiązku. Odnosząc się do zagadnienia niezgodnego z prawem wszczęcia postępowania organ odwoławczy zauważył, że argumenty strony w tym zakresie wykraczają poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a., bowiem kwalifikują się one m.in. jako zarzuty z art. 33 § 1 ww. ustawy. Przy czym strona skorzystała z prawa do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc przy tym tożsame argumenty. W związku z powyższym w myśl zasady niekonkurencyjności aktów prawnych nie można było orzec w tym przedmiocie w niniejszym postanowieniu. Podsumowując organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzuty podnoszone przez skarżącą nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem w kwestionowanej czynności egzekucyjnej nie dopatrzono się nieprawidłowości. Tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Końcowo organ zauważył, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. określająca Z.B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. Natomiast postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r., którym nadano ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności zostało podtrzymane postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wnosząc o uchylenie w całości postanowień organów I i II instancji zarzucił organom naruszenie: I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, 2) art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, że czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo pod względem formalnym, przy czym zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym podlegającym umorzeniu jako bezzasadnie wszczęte i prowadzone, 3) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu, skarżący wskazywał na inne toczące się postępowania, które miały znacznie dla oceny zasadności wniesionej skargi, kwestionując w szczególności istnienie egzekwowanej należności z tytułu zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę dłużnika. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów u.p.e.a. w związku z przepisami k.p.a. Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Skarga ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. II GSK 1377/13). Nie jest zatem możliwe podnoszenie w postępowaniu skargowym zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13). Wskazać należy, że organ w toku postępowania wywołanego wniesieniem skargi nie był uprawniony do badania istnienia egzekwowanej należności podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Brak było także podstaw do oczekiwania przez organ rozpoznający skargę na wyniki innych toczących się postępowań - odwoławczego, dotyczącego decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nr [...], zażaleniowego dotyczącym postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2016 r., nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r. nr [...], postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowań dotyczących rozpatrzenia wniosków o zawieszenia postępowania podatkowego. Istnienie w obrocie prawnym podlegającej wykonaniu decyzji organu podatkowego, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego uzasadniało prowadzenie postępowania egzekucyjnego, w tym dokonanie kwestionowanej czynności zajęcia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę. Złożony tytuł wykonawczy spełniał wymogi art. 27 § 1 u.p.e.a. Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że w czasie dokonania zajęcia nie istniała podstawa do zwieszenia postępowania egzekucyjnego przewidziana w art. 35 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Wniesienie zarzutów nastąpiło bowiem już po dokonaniu czynności zajęcia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie z dnia 10 października 2016 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o. pracodawca otrzymał w dniu 13 października 2016 r. (odpis przedmiotowego zajęcia doręczono zobowiązanemu w dniu 17 października 2016 r.) Zgodnie z art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Skarżący wniósł zarzuty po dniu 13 października 2016 r., w dniu 17 października 2016 r. Organ egzekucyjny zastosował w toku postępowania egzekucję z wynagrodzenia za pracę, t. j. środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Zgodnie z art. 72 § 1 i § 4 ww. ustawy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. (art. 72 § 1). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób; 2) wzywa pracodawcę, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. (art. 72 § 4). Badana czynność egzekucyjna odpowiada prawu. Dokonane zajęcie odpowiadało wymogom przewidzianym w druku stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339), zostało ono podpisane przez pracownika organu egzekucyjnego i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz skarżącemu. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego odpowiada wymogom przepisów wykonawczych i precyzuje rodzaj i wysokość egzekwowanego obowiązku, w tym odsetek. Sąd uznał zatem za niezasadne zarzuty naruszenia art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. Na uwzględnienie nie zasługiwały także pozostałe podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Organ odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do treści wniesionej skargi i uzasadnił wydane rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymogom art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., zawiera ono wyjaśnienie zarówno podstawy faktycznej jak i prawnej rozstrzygnięcia oraz zasadnie utrzymał w mocy prawidłowe postanowienie organu I instancji. Reasumując, organy zasadnie uznały, że podjęta w ramach postępowania egzekucyjnego czynność zajęcia wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę była prawidłowa, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.