I SA/Gd 50/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 19 listopada 2012 r. Sygn. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi M. D. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie brutto 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym wszczętym na wniosek strony Burmistrz Gminy decyzją z dnia 5 kwietnia 2012 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 7 października 2010 r. określającej "A" Sp. z o. o. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły podnoszone przez Spółkę przesłanki wznowienia postępowania – brak udziału strony w postępowaniu podatkowym i wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał na istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej, tj. niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu i wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podniósł, że pierwotna decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona. Nie doręczono jej bowiem ani prezesowi zarządu Spółki – L. B., ani też jego synowi – R. B. Ze względu na tę okoliczność podatnik nie mógł skutecznie odwołać się od decyzji ustalającej. W decyzji tej ponadto niewłaściwie przyjęto, że sporne grunty i budynki podlegają podatkowi od nieruchomości, ponieważ nie mogą być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na zły stan techniczny, wykorzystywane są wyłącznie na cele mieszkaniowe, wpisane są indywidualnie do rejestru zabytków. Spółka nie prowadzi od 2003 r., z uwagi na nierentowność oraz zły stan techniczny nieruchomości, żadnej działalności gospodarczej, nie zatrudnia żadnego pracownika, nie jest w stanie także dokumentować stanu technicznego nieruchomości. Organ podatkowy dokonał oględzin nieruchomości dopiero w 2010 r. zatem nie mógł z całą pewnością stwierdzić jaki był ich stan we wcześniejszych latach. Ponadto Spółce nie przysługuje już od 22 października 2004 r. własność trzech zabudowanych działek gruntu nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1.220 m 2 gdyż w tej dacie zostały one zbyte na rzecz "B" Sp. z o. o. z siedzibą w R., na której co najmniej od stycznia 2005 r. ciąży obowiązek w podatku od tej nieruchomości, także wobec objęcia ich przez nabywcę w samoistne posiadanie. Decyzją z dnia 19 listopada 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że żądanie wznowienia postępowania z powodu braku udziału strony w postępowaniu musi być wniesione przez stronę w terminie jednego miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyjaśniając kwestię doręczenia decyzji organu I instancji, Kolegium wskazało, że wysłana ona została na adres Spółki i odebrana w dniu 13 października 2010 r. przez R. B. – syna prezesa zarządu "A" Sp. z o. o., co wynika z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru sporządzonego przez Pocztę Polską na skutek reklamacji organu podatkowego. Natomiast fakt złożenia odwołania od decyzji świadczył o tym, że Spółka posiadała wiedzę o wydanym w stosunku do niej rozstrzygnięciu. W ocenie organu niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli, czy też zła sytuacja finansowa nie mogą stanowić podstawy opodatkowania inną stawką niż za przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ istotny jest fakt posiadania tego przedmiotu przez przedsiębiorcę. Nową okolicznością w sprawie, zdaniem Kolegium, nie jest również zbycie przez Spółkę w 2004 r. prawa użytkowania wieczystego działek o numerach [...], [...] i [...] położonych w Ż. na rzecz "B" Sp. z o. o. bowiem organ podatkowy ustalił, że wpis w księdze wieczystej "B" Sp. z o. o. jako użytkownika wieczystego przedmiotowych działek nastąpił w dniu 8 marca 2011 r. Wniosek o wpis złożono natomiast w dniu 11 stycznia 2011 r. i z tym dniem ww. Spółka stała się użytkownikiem wieczystym tych działek. Odnośnie stanu technicznego budynków organ uznał, że nie zachodzi sytuacja, w której nie mogłyby być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Kolegium nie uznało okoliczności wykorzystywania części będących w posiadaniu podatnika budynków na cele mieszkaniowe za przesłankę zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji z uwagi na fakt, że z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe nie wynika, by budynki te miały funkcję mieszkalną. Na znalazł uzasadnienia również argument strony o wpisie posiadanych przez Spółkę budynków do rejestru zabytków, gdyż jak wynika z informacji zawartej w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 listopada 2010 r., na działkach nr [...], [...], [...], [...] położonych w Ż., działkach nr [...], [...] położonych w N. oraz działce nr [...] położonej w P. nie znajdują się nieruchomości, które byłyby wpisane indywidualnie do rejestru zabytków nieruchomych województwa pomorskiego. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów art. 144, art. 145, art. 151 i art. 152 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uzasadniając wadliwe doręczenie pierwotnej decyzji organu I instancji skarżący wskazał, że wszystkie pisma kierowane do podatnika odbiera wyłącznie L. B. (prezes zarządu) gdyż nigdy nie ustanowił w spółce pełnomocnika, także do odbioru korespondencji. W tym przypadku na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji znalazła się dziwna adnotacja nieznanego z personaliów doręczyciela pocztowego, że przesyłkę rzekomo wydał (nie wiadomo gdzie) R. B. – synowi L. B. w dniu 13 października 2010 r. jako rzekomemu właścicielowi nie wiadomo jakiej nieruchomości nie podając przy tym przyczyny braku podpisu osoby, której rzekomo wydał przesyłkę, co stanowi o wadliwości doręczenia. Odnośnie naruszenia prawa materialnego, skarżący powtórzył argumenty i okoliczności przedstawione w odwołaniu, a mianowicie wskazał, że ze względów technicznych na spornych nieruchomościach nie jest prowadzona działalność gospodarcza od 2003 r., nieruchomość zabudowana młynem i towarzyszącą mu infrastrukturą wpisana jest do rejestru zabytków, natomiast działki o nr [...], [...] i [...] zostały 22 października 2004 r. zbyte na rzecz "B" Sp. z o. o., która objęła je w posiadanie samoistne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. przedłożył pismo, w którym podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na jej treść oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma, pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie brała bez swojej winy udziału w postępowaniu, jednak z innych przyczyn niż wskazane w skardze, gdyż mandat Prezesa Zarządu wygasł w momencie podjęcia uchwały zgromadzenia jej wspólników, zatwierdzającą sprawozdanie finansowe za 2001 r. i udzielającą absolutorium Prezesowi Zarządu. W ocenie pełnomocnika powyższe wynika z faktu, że akt założycielski Spółki nie określał kadencji organu założycielskiego a jako, że rejestracja i zawiązanie Spółki miało miejsce w trakcie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. – Kodeks Handlowy, zastąpionego ustawą z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks Spółek Handlowych, której art. 615 stanowi, że mandat członka organu spółki kapitałowej rozpoczęty przed wejściem w życie nowej ustawy, a powołanego na nieoznaczoną kadencję, wygasa wraz z zatwierdzeniem przez zgromadzenie wspólników sprawozdania za pierwszy pełny rok obrotowy – mandat Prezesa Zarządu wygasł. W związku z powyższym Spółka co najmniej od 27 marca 2002 r. pozbawiona jest właściwie umocowanych organów reprezentacji. Na marginesie wskazano, że Spółka nie figuruje w KRS zatem stwierdzenie, że decyzja została wysłana na adres skarżącej podany w KRS jest błędna. Skarżący podniósł ponadto, że w badanym okresie skarżąca nie była wpisana w księdze wieczystej dotyczącej działek o nr [...], [...] i [...] jako ich użytkownik wieczysty. Wpis poprzedzający "B" Sp. z o. o. należy bowiem do L. B. – osoby fizycznej. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku nieruchomości – działek gruntu nr [...] i [...] położonych w N. i działki nr [...] położonej w P., których jako dzierżawcę wpisano B. K. W związku z powyższym organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zgodzie z obowiązującymi przepisami, rzetelnie, dogłębnie i dokładnie zbadać i wyjaśnić stan faktyczny sprawy. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie wyjaśniły również w sposób dostateczny kwestii względów technicznych przedmiotowych nieruchomości uniemożliwiających prowadzenie w nich działalności gospodarczej. Dodatkowo wskazano, że walor dowodowy oględzin nieruchomości przeprowadzonych w 2010 r. na potrzeby obowiązku podatkowego za lata 2005-2010 jest mocno ograniczony. Autor pisma procesowego wskazuje, że część budynków zamieszkana jest przez nieznane skarżącej osoby w związku z czym, Spółka jest tylko ich współposiadaczem zatem budynki te nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Z ostrożności procesowej skarżąca wskazała także, że z dołączonych do akt sprawy potwierdzeń odbioru korespondencji, potwierdzających wysyłanie i doręczenie korespondencji przez Urząd Gminy wynika pewna prawidłowość. Na wszystkich (oprócz jednego) potwierdzeniach odbioru dokonywano adnotacji jakie decyzje lub zawiadomienia zostały wysłane (zazwyczaj był to nr dokumentu). Natomiast na potwierdzeniu decyzji kończącej postępowanie nie ma takich adnotacji, dodatkowo nie ma tam podpisu L. B. Znajduję się tam jednakże wzmianka listonosza, o tym kto odebrał przesyłkę, bez podpisu tej osoby. Ponadto potwierdzenie jest duplikatem i nie wynika z niego jaka przesyłka była rzekomo odebrana i czy faktycznie była to decyzja w sprawie skarżącej. Końcowo pełnomocnik zakwestionował zasadność ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności, gdyż Spółka od 2003 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.) dalej powoływana jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność utrzymania w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzji organu I instancji odmawiającej, po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym, uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia 7 października 2010 r. określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości, wobec stwierdzenia braku wskazywanych przez skarżącą przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "O.p."). Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja (Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.) : podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jednakże jak stanowi ust. 3 ww. przepisu: jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Przepis ten stanowi swoistą normę kolizyjną rozstrzygającą, że w sytuacji gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym, przepis ten wyłącza zarówno możliwość powstania obowiązku podatkowego właściciela nieruchomości (który utracił samoistne posiadanie przedmiotowej nieruchomości), jak i jej użytkownika wieczystego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 52/04). Nie mogą być jednocześnie zobowiązanymi podatnikami co do tego samego przedmiotu opodatkowania właściciel (współwłaściciel) i posiadacz samoistny (współposiadacz). Istotą posiadania samoistnego jest władanie rzeczą jak właściciel, a więc tym samym wyłączenie z tego władania właściciela w zakresie władania (współwładania) rzeczą przez samoistnego posiadacza (współposiadacza) (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 993/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że w piśmie z dnia 11 stycznia 2012 r. strona skarżąca wskazała, że już od 22 października 2004 r. nie przysługuje jej własność trzech zabudowanych działek gruntu nr [...], nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 1.220 m2 gdyż w tej dacie zostały one zbyte na rzecz "B" Sp. z o. o. w R., na której co najmniej od stycznia 2005 r. ciąży obowiązek w podatku od tych nieruchomości. Na powyższą okoliczność Spółka wskazała również w odwołaniu z dnia 9 maja 2012 r. oraz skardze z dnia 24 grudnia 2012 r. podnosząc, że od daty sprzedaży ww. nieruchomości "B" Sp. z o. o. objęła je w samoistne posiadanie. Ponadto ustanowiony w sprawie z urzędu pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. przedłożył pismo, w którym wskazał, że w badanym okresie skarżąca nie była wpisana w księdze wieczystej dotyczącej działek o nr [...], [...] i [...] jako ich użytkownik wieczysty. Wpis poprzedzający "B" Sp. z o. o. należy bowiem do L. B. – osoby fizycznej. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku nieruchomości – działek gruntu nr [...] i [...] położonych w N. i działki nr [...] położonej w P., których jako dzierżawcę wpisano B. K. Na potwierdzenie powyższego strona skarżąca przedłożyła wydruki elektroniczne treści zupełnej księgi wieczystej. W tym miejscu wskazania wymaga, że wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej nakazuje, aby w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Reguła ta nie nakłada wprawdzie na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, mówi jedynie o niezbędnych działaniach, co oznacza, że organ jest obowiązany podjąć działania konieczne, istotne dla wyjaśnienia sprawy. W tym celu, stosownie do dyspozycji art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ jest zobowiązany zabrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej uwzględnić żądania strony dotyczące przeprowadzenie dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, które nie zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. W ocenie Sądu organy podatkowe w niniejszej sprawie naruszyły cytowane wyżej zasady postępowania a przedstawione wyżej okoliczności świadczą o tym, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny. Oznacza to konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako, że oparta została na niepełnym materiale dowodowym i przedwczesnych ustaleniach faktycznych. Wobec powoływania się na fakt, że działki o nr [...], [...] i [...] pozostawały w samoistnym posiadaniu "B" Sp. z o.o., okoliczność ta wymaga jednoznacznego ustalenia i rozważenia gdyż stanowi kluczową kwestię dla ustalenia czy Spółka w ogóle była podatnikiem podatku od nieruchomości co do ww. działek. Wyjaśnienia wymaga także kwestia tytułu prawnego i posiadania w przypadku nieruchomości – działek gruntu nr [...] i [...] położonych w N. i działki nr [...] położonej w P. oraz wpisu poprzedzającego wpis ww. Spółki "B" dotyczący poprzedniego właściciela działek o nr [...], [...] i [...]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje ponadto, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało przepis art. 240 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdy w tym akcie prawnym nie ma takiej jednostki redakcyjnej. Z treści uzasadnienia można się domyślać, że chodziło o przepis art. 241 § 2 pkt 1 dotyczący terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej w art. 240 § 1 pkt 4, co sugeruje oczywistą omyłkę pisarską, jednakże w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien zwrócić uwagę na powołanie w postawie prawnej właściwych przepisów. Reasumując, ponownie rozpoznając sprawę podatkową, organ II instancji winien dokonać wnikliwej analizy i ustalenia wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym związanych z podniesioną, wbrew twierdzeniu organu, już na etapie postępowania odwoławczego, kwestią nabycia i samoistnego posiadania przez "B" Sp. z o. o. działek o nr [...], [...] i [...], a także wskazaną w piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2013 r. kwestią tytułu prawnego i posiadania w przypadku nieruchomości – działek gruntu nr [...] i [...] położonych w N. i działki nr [...] położonej w P. oraz wpisu poprzedzającego wpis ww. Spółki "B" dotyczący poprzedniego właściciela działek o nr [...], [...] i [...]. Przed wydaniem decyzji organ wyznaczy stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, stosownie do art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 123 O.p. Po wypełnieniu wszystkich obowiązków procesowych organ rozważy, czy skarżąca w spornym okresie była podatnikiem podatku od nieruchomości co do ww. działek. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji z opisanych wyżej względów procesowych, przedwczesnym jest zajmowanie przez sąd stanowiska w pozostałych kwestiach spornych pomiędzy stronami. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Wobec uchylenia decyzji organu II instancji, na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono, że decyzja ta nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącej z tytułu poniesienia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 cyt. wyżej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 461.