I SA/Gd 511/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędzia WSA Irena Wesołowska Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 16 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 października 2014 r. nr [...]odmawiającej uchylenie decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok. Rozstrzygnięcie to Dyrektor Izby Skarbowej podjął w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 9 maja 2014 r., uzupełnionym pismem dowodowym 21 lipca 2014 r., K.G. wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011. Jako podstawę prawną wniosku podatnik wskazał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "Ordynacja podatkowa, a nową okolicznością, o której stanowi powyższy przepis - był - zdaniem podatnika - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., w którym Sąd stwierdził, że korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych świadczenia mieszkaniowe wypłacone przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w latach 2010 i 2011. Podstawę zwolnienia stanowił art. 21 ust. 1 pkt 47c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej p.d.o.f.). Rozpoznając powyższy wniosek, po wznowieniu w sprawie postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym przesłanka wskazana przez stronę, a określona w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podał, że w katalogu przesłanek warunkujących wznowienie postępowania podatkowego zawartych w tymże przepisie nie wskazano okoliczności, na którą powołuje się strona tj. okoliczność wydania po zakończeniu postępowania i uprawomocnienia się decyzji organu podatkowego wyroku sądu administracyjnego, zawierającego tezy przeciwne do uzasadnienia rozstrzygnięcia organu podatkowego. Wyrok sądu - zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji - nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa i jest wiążący jedynie w sprawie, w której zapadł. Organ podkreślił, że tylko wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność przepisu prawa z Konstytucją może stanowić przesłankę wznowienia postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej. Tak więc wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Skoro w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej należało - myśl art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - odmówić uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 8 listopada 2012 r. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji odwołujący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że powołany przez niego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi, który wydał decyzję. Zdaniem odwołującego organ odmawiając uchylenia decyzji oraz stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok naruszył zasadę równości obywatela wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji. Ustawa zasadnicza nie przewiduje wg strony - żadnych odstępstw i wyjątków od powszechnej zasady równości. Zatem zaskarżoną decyzję należy uchylić, jako naruszającą prawo materialne. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia 16 stycznia 2015 r. - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 220 § 2 Ordynacji podatkowej - utrzymał w mocy skarżącą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej i może nastąpić tylko w przypadkach ściśle wymienionych w ustawie. Jest to instytucja procesowa stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte, co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyczerpująco wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-11 Ordynacji podatkowej. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej wymieniając kolejno 11 przesłanek wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i podkreślił, iż przesłanki te nie dotyczą merytorycznej strony wydanej decyzji, lecz wyłącznie wad postępowania - wad procesowych. Stwierdził też, że wznowienie postępowania na podstawie innych przesłanek nie wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej jest niedopuszczalne. Odnosząc się do wniosku strony organ odwoławczy podał, że zawierał on żądanie wzruszenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2012 r. w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., w którym Sąd wskazał, że korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych świadczenia mieszkaniowe wypłacone przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w latach 2010 i 2011. Dyrektor podkreślił, że okoliczność wydania przez Sąd orzeczenia z tezami przeciwnymi do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, nie stanowi przesłanki uzasadniającej uchylenie tej decyzji. Taką przesłankę stanowić może wyłącznie wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność danego przepisu prawa z Konstytucją (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Dlatego też powołany we wniosku wyrok NSA pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Orzeczenia sądów administracyjnych - podkreślił organ odwoławczy - nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej, po przeanalizowaniu okoliczności zaistniałych w sprawie nie dopatrzył się wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję). W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że - zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części i dlatego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierająca takowe rozstrzygnięcie odpowiada prawu i nie ma podstaw prawnych do jej uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej , iż wydając powyższą decyzję naruszył przepis: - art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. wydany w sprawie o sygn.. akt II FSK 2625/13 nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem nie zachodzi określona w tym przepisie przesłanka wznowienia postępowania, podczas gdy wyrok ten jest nową okolicznością faktyczną w przedmiotowej sprawie albowiem zmienia w sposób istotny poprzednią wadliwą wykładnię przepisów prawa, stanowiący podstawę wydania decyzji z dnia 8 listopada 2012 r. Pełnomocnik podkreślił, że nieuwzględnienie tej argumentacji bezpodstawnie różnicuje tożsamą sytuację prawną obywateli naruszając przepisy Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji RP - przepis art. 122, art. 124 a także art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 21 ust. 1 pkt 47c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 18 i 19 ustawy o finansach publicznych oraz art. 8 ust. 1 i 3 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak uchylenia wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i nieorzeczenie, co do istoty sprawy (brak stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010/2011 rok. Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik raz jeszcze podkreślił, iż wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r. stanowi nową okoliczność faktyczną, która w ocenie strony uzasadnia wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wyrok ten jest nową okolicznością albowiem zmienia w sposób istotny, poprzednią zastosowaną przez organ wadliwą wykładnię przepisów prawa, stanowiącą podstawę wydania decyzji z dnia 8 listopada 2012 r. Nieuwzględnienie tej argumentacji bezpodstawnie różnicuje tożsamą sytuację prawną obywateli. Zdaniem strony organy bezpodstawnie zastosowały zawężającą interpretację art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej naruszając w ten sposób przepis art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej oraz przepisy Konstytucji RP. Swoimi decyzjami organy orzekające w sprawie naruszyły zasadę równości obywatela wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej , wydana w trybie nadzwyczajnym, utrzymująca w mocy decyzję pierwszej instancji, odmawiającą uchylenia tejże decyzji ostatecznej z dnia 8 listopada 2012 r. z uwagi na brak zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organów orzekających w sprawie, tak sformułowana przesłanka nie zaistniała w badanej sprawie. Natomiast zdaniem strony skarżącej nową okoliczność w sprawie stanowi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn.. akt II FSK 2625/13, albowiem zmienia on w sposób istotny poprzednią, zastosowaną przez organ wadliwą wykładnię przepisów prawa stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej z dnia 8 listopada 2012 roku. Przechodząc do rozstrzygnięcia zaistniałego w sprawie sporu należy wskazać, że Ordynacja podatkowa w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania bądź o stwierdzenie nieważności wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją powyższego, w zależności od poczynionych ustaleń, jest wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie jednej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowione nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który stanowił podstawę wniosku o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymagają kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, w którym wskazuje się, iż nie jest nową okolicznością zmiana wykładni zawarta w wyroku lub w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie uchwały składu 5 sędziów NSA z 17 października 2001 r., FPK 9/01, LexPolonica nr 355566, ONSA 2002, Nr 2, poz. 64, oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; por. także wyroki NSA: z 20 marca 2003 r., I SA/Po 1471/01 i z 9 kwietnia 2003 r., III SA 1970/01, niepubl.). O ile bowiem nowe dowody i nowe okoliczności służą ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, o tyle wykładnia prawa ma znaczenie już na innym etapie rozstrzygania sprawy. Nie jest to etap ustalania faktów, lecz etap subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną. Podstawa wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 dotyczy tylko tego pierwszego etapu (vide: S. Biabiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie VI 2010 r. Warszawa, LexisNexis komentarz do art. 240, str. 911-913). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, w tym art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2 oraz art. 122, art. 124 i art. 187 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie, rozstrzygając o braku zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy dokonały prawidłowej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazując, iż wśród enumeratywnie wymienionych przesłanek wznowienia postępowania podatkowego nie występują orzeczenia sądów administracyjnych. Taką przesłankę stanowić może natomiast - zgodnie z pkt 8 analizowanego przepisu - orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją RP, ustawę lub ratyfikowaną umową międzynarodową, przepisu będącego podstawą wydania decyzji. To, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 2625/13 przedstawił odmienne stanowisko od zaprezentowanego przez organ podatkowy w decyzji z dnia 8 listopada 2012 r., stwierdzając, iż wypłacone w latach 2010 i 2011 świadczenia mieszkaniowe przez Wojskową Agencję Mieszkaniową korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie upoważniał organów do wznowienia postępowania z tej przyczyny. Trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że wznowienie postępowania na podstawie innych przesłanek aniżeli wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niedopuszczalne. Twierdzenie to nie stanowi - jak zarzuca strona skarżąca - zawężającej interpretacji tego przepisu, jakkolwiek istotnie aktualnie sytuacja skarżącego jest inna aniżeli tych podatników, których otrzymane w latach 2010 i 2011 świadczenia mieszkaniowe od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zwolniono z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Trzeba ponownie podkreślić, iż postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. I tu jedynie marginalnie trzeba zauważyć, iż skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia decyzji z dnia 8 listopada 2012 r., co mogło skutkować w efekcie podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia. Trzeba podkreślić, iż celem postępowania nadzorczego nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, w tym przypadku wynikających z treści art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f., lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem istnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji powyższego za niezasadne należało uznać również zarzuty naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności wskazanego w skardze przepisu art. 21 ust. 1 pkt 47c u.p.d.o.f.. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Przyjęty przez organ zakres rozstrzygnięcia wynikał bowiem z obowiązujących ówcześnie przepisów prawnych, z zasady trwałości decyzji i zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. To zaś czyni zadość wymogom demokratycznego państwa prawnego. Reasumując należy stwierdzić, że wyroku (uchwały) Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zakwalifikować, jako spełnienia przesłanki wznowienia wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie jest on ani nową okolicznością ani nowym dowodem, a także nie można go rozpatrywać w sferze ustaleń faktycznych. W sytuacji więc, gdy rozpatrywana sprawa nie wynika z wniesienia skargi na decyzję podatkową (a taką był decyzja z dnia 8 listopada 2012 r.), ale z wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym i nie stwierdzono zaistnienia w sprawie wskazanej przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, stosownie do treści art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Takiej też treści rozstrzygnięcia zapadły w tej sprawie. Nie znajdując zatem podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. DSz