I SA/Gd 516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2014 r. utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 października 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować wskazane powyżej następstwa, gdyż poza stwierdzeniem, że wnosi "o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" strona nie podała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek. Przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów pozostaje bez znaczenia dla oceny wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Wniosek skarżącej Spółki odnosi się do orzeczenia wydanego na podstawie art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w przedmiocie przedłużenia terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie wydane na podstawie powyższego przepisu nie należy do grupy aktów nakazujących stronie wykonanie obowiązku lub dokonanie czynności. Jest aktem prawnym, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Nie nadaje się zatem do wykonania i nie korzysta z przymiotu wykonalności. Nie jest możliwe w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z tym, wniosek złożony przez skarżącą Spółkę uznać należy za bezzasadny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.