I SA/Gd 526/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Asesor WSA Irena Wesołowska /spr./ Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 1996 r. oddala skargę. Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 21 grudnia 2001 r. wydał decyzję, w której określił "A" spółce z o.o. z siedzibą w G. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do listopada 1996 r. w wysokości odmiennej od zadeklarowanej w złożonych deklaracjach i w konsekwencji określił wysokość zaległości podatkowej za te miesiące oraz wysokość odsetek za zwłokę. U podstaw wydanej decyzji legły ustalenia kontroli, podczas której stwierdzono, że spółka stosowała zaniżone stawki podatku od towarów i usług do świadczonych usług remontowych oraz sprzedawanych towarów. I tak: 1) przy sprzedaży na metry węży zbrojonych z polichlorku winylu o różnych przekrojach spółka nadawała symbol SWW 082 i stosowała stawkę 0%, zaś zgodnie z zasadami metodycznymi Systematycznego Wykazu Wyrobów towarom tym nadano symbol 1361-41 i w związku z tym podlegały one stawce 22%, 2) przy wykonanych pracach modernizacyjno – remontowych w obiektach Zarządu Dróg i Zieleni, tj. budynku przy ul. [...] oraz budynku Palmiarni w [...] stosowała stawkę 7%, dokonując niewłaściwego przyporządkowania obiektów do zbioru KOB. Decyzją z dnia 14 lipca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu złożonego odwołania uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej września, października i listopada 1996 r. i określił za wrzesień i październik wysokość zobowiązania, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę w kwotach niższych od określonych przez organ pierwszej instancji, zaś za październik określił kwotę do przeniesienia na następny miesiąc. Natomiast w pozostałej części dotyczącej czerwca, lipca i sierpnia 1996 r. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej. Organ odwoławczy, odmiennie aniżeli organ pierwszej instancji uznał, że spółka stosował prawidłową 7 % stawkę podatku VAT do wykonywanych robót budowlanych w budynku Palmiarni w [...]. Natomiast w odniesieniu do pozostałych kwestii organ odwoławczy wskazał, że spółka zaniżyła podatek VAT przy świadczonych na rzecz Zarządu Dróg i Zieleni w G. robotach modernizacyjno – remontowych, które powinny podlegać 22 % stawce podatku, podczas gdy spółka "A" zastosowała stawkę w wysokości 7 %. Spółka dokonała bowiem adaptacji budynku gospodarczego w G. przy ul. [...] do celów biurowo – warsztatowych, który zaliczyła nieprawidłowo do kategorii budynków użytku publicznego, ujętych zgodnie z Klasyfikacją Obiektów Budowlanych w zbiorze KOB 18. W ocenie organu odwoławczego miarodajnym przy zakwalifikowaniu remontowanego budynku do właściwej kategorii były dokumenty z Urzędu Miejskiego, opinia Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 25 lipca 2003 r. i opinia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia 9 lutego 2004 r., z których wynika, że obiekt ten był budynkiem administracyjnym i powinien zostać zakwalifikowany do zbioru KOB 17. Przy czym organ odwoławczy pokreślił, ze zakwalifikowanie obiektu do odpowiedniego ugrupowania KOB, w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. przesądzało o możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT do wykonywanych robót budowlanych. Jednocześnie organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, który wywodził, że zmiana kwalifikacji budynku nastąpiła dopiero po zakończeniu remontu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej już samo wydanie przez UM w G. decyzji dot. pozwolenia na remont budynku gospodarczego i adaptację na budynek biurowo – warsztatowy wywołało skutek prawny w postaci zmiany sposobu użytkowania budynku. Za nietrafny organ odwoławczy uznał wniosek podatnika w kwestii uwzględnienia zabytkowego charakteru remontowanej nieruchomości z uwagi na objęcie jej ochroną konserwatorską. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej do wydawania opinii klasyfikacyjnych oraz udzielania pomocy w zakwalifikowaniu obiektów do odpowiedniego zbioru w KOB są wyłącznie organy statystyczne, które zakwalifikowały sporny obiekt, pomimo wpisu do rejestru zabytków, jako budynek administracyjny. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu pierwszej instancji, iż skarżąca dokonując sprzedaży na metry węży zbrojonych z polichlorku winylu o różnych przekrojach nadawała im nieprawidłowy symbol wskazany w Systematycznym Wykazie Wyrobów - SWW 0829 i stosowała stawkę podatku VAT 0% podczas gdy powinny nosić one symbol SWW 1361 i podlegać stawce podatku w wysokości 22 %. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że o zakwalifikowaniu przedmiotowych węży do podbranży SWW 0829 lub SWW 1361 decyduje okoliczność, czy są one sprzedawane jako części maszyn i urządzeń rolniczych czy też w każdej żądanej długości. Jako, że sprzedawane przez skarżącą węże były zakupione, a następnie sprzedawane w metrach bieżących w różnych długościach (zwojach), a nie w odcinkach jako części składowe dostosowane do konstrukcji maszyn i urządzeń rolniczych powinny nosić one symbol SWW 1361 i podlegać stawce podatku w wysokości 22 %. Jednocześnie organ podatkowy wskazał, że to do obowiązków podatnika należało ustalenie i stosowanie właściwych stawek podatkowych. Spółka "A" nie zgadzając się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, - art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, - art. 187 § 1 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, - poz. 76 pkt 6 załącznika nr 5 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, - art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, póz. 168 z późn. zm.) poprzez jego błędną interpretacje, - art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 z późn. zm.) w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że stawka podatku od towarów i usług była uzależniona od przyporządkowania przedmiotu danej usługi do odpowiedniej pozycji klasyfikacji statystycznej takiej jak np. KOB czy SWW. Tak więc skoro Miejski Konserwator Zabytków i Wojewódzki Oddział Służb Ochrony Zabytków potwierdziły zabytkowy charakter remontowanej przez skarżącą nieruchomości, a przed remontem spełniała ona funkcję budynku o charakterze socjalno – bytowym oraz pełniła funkcje archiwum była podstawa aby zaliczyć obiekt do kategorii KOB 18 i zastosować stawkę podatku VAT w wysokości 7 %. Zdaniem skarżącej organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów art. 120, 121 § l, 122, 180 § 1, 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, w szczególności nie dopuścił dowodu z opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków i Wojewódzkiego Oddziału Służb Ochrony Zabytków. Powołał się jedynie na niekorzystną dla skarżącej opinię Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, wydaną po rozpatrzeniu jej odwołania. W ocenie skarżącej opinia ta nie może być miarodajna, gdyż uwzględniała stan faktyczny budynku po zakończeniu adaptacji, kiedy budynek stał się obiektem biurowym, a nie w trakcie przeprowadzania remontu, gdy był on budynkiem użytku publicznego. Nadto opinii Prezesa GUS, zdaniem skarżącej należy odmówić wiarygodności, gdyż została zaskarżona skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organów skarbowych, iż wydanie przez UM w G. pozwolenia na remont budynku gospodarczego i adaptację na budynek biurowo – warsztatowy wywołało skutek prawny w postaci zmiany sposobu użytkowania tego budynku poprzez wyrażenie zgody oraz zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia ZDiZ na tę adaptację. Odnośnie stosowania 0 % stawki podatku VAT przy sprzedaży węży z tworzywa sztucznego skarżąca podkreśliła, że przedstawiła szereg dowodów w postaci opinii organów statystycznych kierowanych do innych podatników, potwierdzających prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 13 kwietnia 2006 r. skarżąca dodatkowo podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące od czerwca do listopada 1996 r., wskazując na zapłatę całości żądanego podatku w 1998 r., w wyniku egzekucji wszczętej w 1998 r. Natomiast pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej podniósł, że postępowanie egzekucyjne w tej sprawie zostało zakończone w dniu 29 marca 2001 r., a zatem termin przedawnienia upłynie dopiero z dniem 31 grudnia 2006 r., albowiem bieg terminu przedawnienia, po jego przerwaniu w wyniku wszczęcia egzekucji w 1998, zaczął biec na nowo po jej zakończeniu. W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2006 r. spółka "A" podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, a dodatkowo podniosła, że w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych w niniejszej sprawie zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, wobec braku w Ordynacji podatkowej przepisów intertemporalnych, umożliwiających stosowanie przepisów w niej zawartych. Skarżąca podkreśliła, że egzekucja należności objętych zaskarżoną decyzją wszczęta w 1998 r. dotyczyła zobowiązań powstałych pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a zatem przerwanie biegu terminu przedawnienia, zgodnie art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych spowodowało, że zaczął on biec od nowa, ale nie od daty zakończenia egzekucji jak przewiduje przepis art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, lecz od dnia jego przerwania. Upłynął zatem z dniem 31 grudnia 2003 r., a wydana w dniu 14 lipca 2004 r. decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia. Skarżąca wywiodła także, iż organ odwoławczy wydał decyzję reformatoryjną na niekorzyść podatnika określając wysokość należnych odsetek z pominięciem okoliczności, iż decyzja organu odwoławczego została wydana z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, co skutkować powinno przerwaniem naliczania odsetek. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2006 r. skarżąca podniosła kolejne argumenty mające na celu wykazanie, iż organy podatkowe w roku 1998 dysponowały kwotą wpłaconą przez skarżącą, która zaspokajała w całości wszystkie zaległości podatkowe za okres od czerwca do grudnia 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom nie narusza prawa. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Bezspornym pomiędzy stronami pozostaje fakt, iż zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 1996 r. nie uległo przedawnieniu na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.). Bieg terminu przedawnienia został bowiem przerwany wskutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego w roku 1998. Spór w tej kwestii sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia od kiedy bieg terminu przedawnienia zaczął biec na nowo. W tym miejscu podkreślić należy, że kwestię rozpoczęcia na nowo biegu terminu przedawnienia przepisy ustawy Ordynacja podatkowa regulują odmiennie niż przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia problemu stosowania prawa w czasie. Otóż, ustawa Ordynacja podatkowa nie zawiera przepisów intertemporalnych odnoszących się do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Przy czym zgodzić się należy z poglądem pełnomocnika skarżącej, powtórzonym za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż kwestie dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych mają charakter materialnoprawny, a zatem nie ma do nich zastosowania reguła określona w art. 324 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą każda sprawa w toku powinna być rozstrzygana, w wypadku braku przepisów intertemporalnych, na podstawie prawa nowego, reguła ta odnowi się bowiem do przepisów postępowania, a nie norm prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt FSK 1534/04 – publ. LEX nr 164803). Zauważyć jednak należy, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie doszło w roku 1998, a więc po wejściu w życie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Skutki prawne wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wobec braku przepisów intertemporalnym muszą być zatem oceniane na podstawie przepisów ustawy obowiązującej w czasie dokonania czynności, tj. ustawy Ordynacja podatkowa. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług miało bowiem miejsce pod rządami przepisów art. 70 ustawy Ordynacja podatkowa. Do takiej konstatacji doszedł także Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez pełnomocnika skarżącej wyroku z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt FSK 1534/04. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny czynności egzekucyjne powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia miały bowiem miejsce pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a zatem skutki tych czynności winny były być oceniane na podstawie przepisów tej ustawy. Podobne stanowisko zajął także Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1734/04 (publ. LEX nr 163830) Powracając do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 70 § 4 tej ustawy przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 1996 r. nastąpi z upływem pięciu lat od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, wszczęte w 1998 r., które spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Z dokumentów w postaci zawiadomienia Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 marca 2001 r. oraz tytułów wykonawczych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 1996 r., przedstawionych przez Dyrektora Izby Skarbowej przy piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2006 r. wynika, iż postępowanie egzekucyjne w rozpoznawanej sprawie zostało zakończone w dniu 29 marca 2001 r. Przy czym podkreślić należy, iż podnoszona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność zapłaty całego zobowiązania podatkowego w roku 1998 nie może wpłynąć, na tym etapie postępowania, na przyjęcie innej daty zakończenia postępowania egzekucyjnego. Fakt zapłaty, nie został bowiem podniesiony przez skarżącą na etapie postępowania egzekucyjnego. Tym samym, podnoszenie zarzutów co do prawidłowości tego postępowania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie wymiaru podatku należy uznać za bezprzedmiotowe. Na marginesie należy dodać, iż ewentualna zapłata całej należności w roku 1998, czy to wskutek dobrowolnej zapłaty, czy też wskutek przymusowego wyegzekwowania spowodowałaby wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, co skutkowałoby niemożnością ponownego wygaśnięcia zobowiązania wskutek przedawnienia. Pogląd ten można uznać za ugruntowany zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 21 maja 2002 r., sygn. akt III RN 76/01, OSNPUSiSP 2003/7/162, z dnia 10.06.2003 r., sygn. akt III RN 116/02), jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 6.10.2003 r., sygn. akt FPS 8/03, wyrok NSA z dnia 11.10.02 r., sygn. akt III S.A. 3514/00, ONA 2004/1/7, wyrok NSA z dnia 18.08.2004 r. sygn. akt FSK 364/04, LEX nr 158241). Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym, może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Nie może jedynie wydać decyzji na niekorzyść podatnika, tj. określającej podatek w kwocie wyższej od zapłaconej, bowiem w tym zakresie zobowiązanie przedawniło się, a nadto wydanie takiej decyzji stanowiłoby oczywiste naruszenie zakazu reformationis in peius wyrażonego w treści art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 193/04 – publ. M.Podat. 2004/10/43). W tym miejscu zauważyć należy, iż podniesiony przez pełnomocnika skarżącej w piśmie procesowym 1 czerwca 2006 r. zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ ten zaskarżoną decyzją określił wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w wysokości niższej aniżeli uczynił to organ pierwszej instancji. Nie sposób zatem przyjąć, iż zaskarżona decyzja została wydana na niekorzyść podatnika. Przechodząc do rozważań dotyczących zakwestionowania przez organy podatkowe prawa skarżącej do stosowania preferencyjnych stawek podatku od towarów i usług przy wykonywaniu robót budowlanych na rzecz Zarządu Dróg i Zieleni w G. w budynku przy ul. [...] oraz przy sprzedaży węży z tworzyw sztucznych, stwierdzić należy, iż w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. decydujące znaczenie dla zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług miało zakwalifikowanie obiektu do właściwego grupowania Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, bądź zakwalifikowanie sprzedawanego towaru do właściwego grupowania Systematycznego Wykazu Wyrobów. Jak bowiem trafnie wywiódł Dyrektor Izby Skarbowej statystyczne normy techniczne zawarte zarówno w Systematycznym Wykazie Wyrobów, jak i w Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. stały się swoistymi normami prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a także wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze odwoływały się bowiem w zakresie stosowania preferencyjnych stawek opodatkowania wprost do klasyfikacji statystycznej. I tak na liście towarów i usług objętych stawką podatku w wysokości 0 %, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia wykonawczego do przepisów ustawy , w poz. 1 znalazły się maszyny, urządzenia i narzędzia rolnicze o symbolu SWW 082. Zaś w wykazie materiałów i usług (robót budowlanych) stanowiących załącznik nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług, w poz. 76 enumeratywnie wyliczono budynki należące do zbiorów KOB 12, KOB 13, KOB 14, KOB 15, KOB 16, KOB 18 i KOB 19, których budowa, remonty i bieżąca konserwacja objęta jest 7 % stawką podatku od towarów i usług. Dlatego też decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii ma klasyfikacja dokonana w rozpoznawanej sprawie przez organy statystyki publicznej. Zauważyć bowiem trzeba, iż opinia wydana przez organ statystyki publicznej ma specyficzne znaczenie dowodowe, odpowiadające rangą wymowie dowodu z opinii biegłego, gdyż organy statystyki są podmiotami wyspecjalizowanymi w klasyfikacji wyrobów i usług, i ich opiniom można z reguły przypisać walor czynnika przesadzającego w omawianej materii, o ile w danej sprawie nie występują inne opinie tych organów o istotnie odmiennej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt FSK 2121/04 cyt. w: "Informacji o działalności sądów administracyjnych w 2005 r." wyd. NSA W-wa 2006, str. 45). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż organy statystyki publicznej we wszystkich wydanych opiniach, łącznie z opinią Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia 9 lutego 2004 r. sklasyfikowały obiekt przy ul. [...] którego dotyczyły roboty budowlane do zbioru KOB 17 – budynki administracyjne. Roboty budowlane prowadzone przez skarżącą w tym budynku nie mogły zatem być objęte preferencyjną stawką podatku od towarów i usług, albowiem zbiór KOB 17 nie został wymieniony w załączniku do ustawy o podatku od towarów i usług jako objęty 7 % stawką podatku. Podkreślić przy tym należy, iż organy statystyczne wydając opinie dysponowały pełną dokumentacją związaną z budynkiem, w tym decyzją Urzędu Miejskiego w G. z dnia 12 stycznia 1996 r. dot. pozwolenia na adaptację budynku oraz pismem Biura Konserwatora Zabytków z dnia 25 listopada 2002 r. Wobec powyższego za całkowicie nieuprawniony należy uznać zarzut skarżącej, iż opinie te dotyczyły stanu zaistniałego po adaptacji. Jeśli zaś chodzi o sprzedaż węży z tworzyw sztucznych, to z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, iż skarżąca stosując preferencyjną stawkę podatku opierała się na opiniach uzyskanych od organów statystycznych przez innych podatników. Podkreślić w tym miejscu należy, iż podatnik stosując preferencję podatkowa powinien upewnić się, czy ma prawo do jej wykorzystania. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca uzyskała opinię organów statystycznych potwierdzającą prawidłowość stosowanej stawki w warunkach sprzedaży stosowanych przez skarżącą. Z opinii organów statystycznych uzyskanych przez organy podatkowe wynika zaś, że o zakwalifikowaniu węży z tworzyw sztucznych do odpowiedniej podbranży SWW decyduje okoliczność, czy węże te są sprzedawane w odcinkach z uzbrojonymi końcówkami o przekrojach i długościach wynikających z konstrukcji maszyn lub urządzeń, występujące w obrocie jako ich części, czy też sprzedawane są z metra w dowolnej długości. W pierwszym przypadku węże należy zakwalifikować do podbranży SWW 082, do której zastosowanie ma preferencyjna 0% stawka podatku, zaś w przypadku drugim, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie węże należy zakwalifikować do podbranży SWW 1361. W tym przypadku preferencyjna stawka podatku nie ma zastosowania. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Otóż stwierdzić należy, iż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, z czynnym udziałem pełnomocnika skarżącej zebrały pełen materiał dowodowy, dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu pozwolił na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a następnie na jego prawidłowa ocenę. Uznając, że zaskarżona decyzja w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec braku podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.