I SA/Gd 535/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 rok postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 535/13. W skardze na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 rok, Ł. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II FZ 886/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie. Wnioskiem z dnia 15 listopada 2013 r. skarżący domagał się zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2013 r. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego ze względu na zmianę okoliczności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie odrębnym pismem z dnia 15 listopada 2013 r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione na podstawie postanowienia z dnia 22 października 2013 r., dotyczące opodatkowania dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, tj. czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że z uwagi na praktykę sądów administracyjnych związaną z zawieszaniem postępowań, dotyczących zastosowania art. 20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że jego wniosek o zawieszenie postępowania zostanie uwzględniony. W okresie zawieszenia postępowania, zdaniem strony skarżącej, decyzja nie powinna być wykonywana, zwłaszcza w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 oraz postanowienia NSA z dnia 22 października 2013 r., istnieje prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi. Ponadto skarżący argumentował, iż jego sytuacja majątkowa w porównaniu z dotychczasową uległa pogorszeniu. Podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygnięciami z dnia 14 października 2013 r. zaaprobował postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, zajętego na podstawie zawiadomień z dnia 12 kwietnia 2013 r. Za wstrzymaniem wykonania decyzji zdaniem skarżącego przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość zaległości podatkowej przekracza jego możliwości płatnicze, a wykonanie decyzji w postępowaniu egzekucyjnym doprowadzi do pozbawienia go środków utrzymania. Skarżący wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 kwietnia 2013 r. W toku tego postępowania zastosowano środek egzekucyjny, na podstawie zawiadomień z dnia 12 kwietnia 2013 r., w postaci zajęcia prawa majątkowych, stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych, których posiadaczem jest "A" w "B" S.A., a nie zobowiązany. W dalszej kolejności skarżący podniósł, iż mając zastrzeżenia do czynności egzekucyjnych wniósł zarzuty do Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które nie zostały uwzględnione. Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrując zażalenie na postanowienie ww. organu, również nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W związku z powyższym skarżący wniósł skargę sądu administracyjnego na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Ponadto skarżący podał, że wniósł również skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego, która została oddalona przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wniósł zażalenie, które do chwili obecnej nie zostało rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 4 postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wskazać należy, iż przepis ten stanowi samodzielną regulację prawną i nie ma do niego zastosowania art. 165 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt OZ 406/04 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. należy wyprowadzić wniosek, że warunkiem koniecznym do zmiany postanowienia, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy motywy wniosku skarżącego o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2013 r. w istocie sprowadzają się do powielenia argumentacji i okoliczności, podniesionych w zażaleniu na ww. postanowienie, odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem nie budzi wątpliwości, że argumentacja skarżącego, że w aktach sprawy znajdują się kserokopie dokumentów, które umożliwiają zbadanie jego sytuacji materialnej, była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym nie są to nowe okoliczności, o których stanowi przepis art. 61 § 4 p.p.s.a. Wypada również zauważyć, że dla rozstrzygnięcia zasadności wniosku o zmianę postanowienia w sprawie odmowy zastosowania ochrony tymczasowej nie ma znaczenia wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania, gdyż zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, a którego zmiany domaga się strona skarżąca. Również kwestia subiektywnego przeświadczenia skarżącego o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi zmiany okoliczności, która rzutuje na przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestia legalności zaskarżonego aktu będzie bowiem badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Wreszcie poza zakresem postępowania w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. jest zagadnienie prawidłowości prowadzonego względem skarżącego postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższego, w ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2013 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.