I SA/Gd 537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 5.576,00 zł utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu II instancji zapadła na tle następującego stanu faktycznego: Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2014 r. "A" S.A. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009- 2014 w łącznej wysokości 150.358,00 zł, w tym zakresie dotyczącym 2009r. w kwocie 5.576,00 zł. Według spółki, przyczyną nadpłaty za 2009r. było niesłuszne opodatkowanie obiektu o nazwie "Noclegownia" zlokalizowanego na terenie miasta [...], przy ul. [...], nr inwentarzowy: [...], o powierzchni użytkowej 516,33 m2 (dalej nazwanego jako Obiekt 3), opodatkowanego stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten powinien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych. W uzasadnienia wniosku podniesiono, że Obiekt 3 nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie spółka powołała się na brzmienie art. 5 ust.1 i art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej jako "u.p.o.l."). Zdaniem spółki, stan techniczny tego obiektu dokumentują protokoły stanu technicznego oraz dokumentacja fotograficzna. Wskazano, że zgodnie z treścią protokołów dotyczących stanu technicznego z lat 2009- 2013, obiekt ten nie nadawał się do eksploatacji. Ocena taka wynikała z wielu czynników: brak instalacji elektrycznej, naruszenie trwałości konstrukcji obiektu, brak możliwości bezpiecznego eksploatowania budynku. Ponadto spółka w odniesieniu do załączonych do wniosku trzech fotografii wyjaśniła, iż dotyczą one grożącej zapadnięciem kondygnacji, zniszczonej instalacji elektrycznej, zniszczonego poszycia dachowego. W ocenie spółki, uszkodzenia te uniemożliwiają bezpieczną eksploatację obiektu, co również potwierdza protokół stanu technicznego. We wniosku podniesiono także, że budynek jest niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych, co naraża majątek spółki na dewastację. Zdaniem spółki, prowadzenie działalności gospodarczej w takim środowisku nie jest możliwe. Strona podkreśliła, że niewykorzystywanie Obiektu 3 pozostaje w związku przyczynowo- skutkowym ze stanem technicznym nieruchomości. Nieruchomość nie jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej spółki od 2009r. Według spółki, konsekwencje powyższego znajdują przełożenie na stawkę podatkową w podatku od nieruchomości. Obiekt 3 nie jest i nie może być wykorzystywany przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, co uprawnia zakwalifikowanie go jako budynku pozostałego. W 2009r. podstawa opodatkowania wynosiła 516,33 m2, od której zapłacono podatek w wysokości 8643,36 zł (wg stawki 16,74 zł). Podatek należny (wg stawki 5,94 zł) stanowi kwotę 3.067,00 zł i w związku z tym kwota nadpłaconego podatku wynosi 5.576,00 zł. Spółka dodała, że wraz z wnioskiem w zakresie dotyczącym Obiektu 3 przekazano korekty deklaracji na podatek od nieruchomości oraz protokoły ze stanu technicznego ww. budynku. Decyzją z dnia 2 listopada 2015 r. organ I instancji odmówił stronie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie 5.576,00 zł. Organ I instancji stanął na stanowisku, że wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, którym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu lub też nigdy jej nie wykorzystywał w swojej działalności. Od ww. decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1.art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l, poprzez uznanie, że budynek zdefiniowany w złożonym przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 30 grudnia 2014r. jako "Obiekt 3", powinien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany przez spółkę do prowadzenia działalności ze względów technicznych i w konsekwencji powinien być opodatkowany stawką dla "budynków pozostałych", 2.art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. poz. 613), zwanej dalej "O.p.", poprzez niezasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 stycznia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budynek "Noclegowni", nazwany przez odwołującego jako "Obiekt 3" powinien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych, czy też powinien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem strony, obiekt ten powinien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych, co jest podyktowane istnieniem względów technicznych, które uniemożliwiały wykorzystanie tego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nie podzielił prezentowanego przez stronę stanowiska. Odnosząc się do przedstawionej we wniosku argumentacji i dokumentacji fotograficznej, Kolegium stwierdziło, że ze zdjęć nie można w żadnym razie wywnioskować, że przedstawiają one rzeczywiście stan Noclegowni. Są to bowiem fotografie tylko niektórych fragmentów, prawdopodobnie jakiegoś budynku. Zdaniem organu, jeśli nawet zdjęcia przedstawiają stan Noclegowni, to nie wynika z nich, że dokumentują one stan omawianego budynku rzeczywiście istniejący już w 2009 r. Dalej organ II podniósł, że z opisu protokołów sporządzonych z okresowej (rocznej) kontroli obiektu budowlanego wynika, że nie ma w nich danych, że omawiany budynek miał np. uszkodzoną konstrukcję nośną, co podniesiono w odwołaniu. Nie wynika też z ich treści, że budynek jest niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych, co naraża majątek spółki na dewastację, ponieważ było wręcz odwrotnie- we wszystkich protokołach zawarto adnotacje, że obiekt jest zabezpieczony. Kolegium wskazało, że także z protokołu z dnia 6 listopada 2013r. Nr 56/5 kwalifikacyjnego ww. budynek do likwidacji nie wynika, że zniszczona była instalacja elektryczna, a wręcz przeciwnie, taka instalacja została ujęta w protokole. Ponadto w protokole wskazano, że więźba dachowa jest drewniana, kryta dachówką karpiówką. Z treści tego protokołu nie wynika jednak, czy osoby go sporządzające posiadały jakiekolwiek uprawnienia budowlane. Organ II instancji zauważył, że z treści wcześniej omawianych protokołów, sporządzonych przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wynika, że pokrycie dachowe jest z dachówki ceramicznej zakładkowej. Mając na uwadze wskazane sprzeczne ustalenia, dotyczące pokrycia dachu, organ II instancji uznał, że nie jest potrzebna wiedza w zakresie posiadania wiadomości specjalnych, aby stwierdzić, że dachówka ceramiczna zakładkowa należy do innego rodzaju niż dachówka karpiówka. Niezależnie od powyższego, organ II instancji wskazał, że w przekazanych aktach sprawy znajdują się innego rodzaju zdjęcia Noclegowni (7 fotografii) z przeprowadzonej wizji lokalnej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] (w roku 2014). W tym zakresie organ odnotował, że z przeprowadzonej wizji wynika, że budynek ten jest w dość dobrym stanie technicznym, nie jest przeznaczony do rozbiórki, a ponadto ma dobrą lokalizację do prowadzenia działalności usługowo – produkcyjno- handlowej z częścią biurowo – magazynową, co potwierdza uchwała nr LVIl/753/06 z dnia 31 maja 2006r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 106 poz. 2172 z dnia 19 października 2006r.). Organ II instancji zaznaczył również, że powszechnie znany jest fakt, iż spółka w niewielkiej odległości od ww. Noclegowni wydzierżawia różnym podmiotom szereg innych nieruchomości na różnego rodzaju działalność. Zatem w ocenie Kolegium, także ten budynek mógłby służyć prowadzeniu stosownej działalności, gdyby został przez spółkę wydzierżawiony. Ponadto z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 13 lutego 2015r. wynika, że ww. organ podejmie czynności mające na celu doprowadzenia omawianego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. W piśmie tym wskazano także, że spółka jest zobowiązana do utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym przedmiotowego obiektu budowlanego, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej tego obiektu. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że trudno dać wiarę twierdzeniom spółki, że budynek Noclegowni nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w 2009 roku. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, podnoszone w odwołaniu argumenty, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art.1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l oraz art. 72 § 1 O.p. są bezzasadne. Zatem żądanie wnioskodawcy dotyczące zwrotu nadpłaconego podatku w kwocie 5.576,00 zł jest niezasadne. Na marginesie, organ II instancji zauważył, że podatnik naliczał podatek od powierzchni związanej z działalnością gospodarczą o wielkości 516m2, co wynika z uprzednio składanych deklaracji w 2009r. na podatek oraz załączników do nich, a obecnie żąda, aby z tej samej nieruchomości wyłączyć powierzchnię większą, tj. 516,33m2. W skardze na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l, poprzez uznanie, że budynek zdefiniowany w złożonym przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 30 grudnia 2014r., jako "Obiekt 3", powinien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i w konsekwencji powinien być opodatkowany stawką dla "budynków pozostałych". Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o zobowiązanie organu podatkowego do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości za rok 2009, w terminie 30 dni od otrzymania akt sprawy. W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, według którego względy techniczne należy łączyć z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, takie stanowisko nie znajduje oparcia w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej jako "p.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Powyższy przepis formułuje definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że strona prowadzi działalność gospodarczą. Zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z tą działalnością. W orzecznictwie sądowym nie nasuwa większych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10,dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Należy wskazać, że nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy - Prawo budowlane. Wyjaśnić należy, że "względy techniczne" w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej. W sprawach dotyczących sporów na tle niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych zasadnicze znaczenie mają okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Istotna wskazówka co do kierunku interpretacji omawianego przepisu (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) zawarta jest jednak w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2188/11, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2128/09, dostępne CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, prawidłowo uznał organ odwoławczy, że sporna nieruchomość była w 2009r. związana z działalnością gospodarczą, a jej stan techniczny pozwalał na przyszłe wykorzystywanie obiektu dla celów działalności gospodarczej. Trafnie w tym zakresie organ II instancji argumentował, że faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, koniecznym bowiem jest, aby ta nieruchomość nie mogła być wykorzystana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, czego spółka nie udowodniła. Wbrew twierdzeniu spółki, pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika. Zatem nie można zaliczyć do takich względy ekonomiczne, finansowe czy też podejmowane przez podatnika decyzje gospodarcze np. wykonanie remontu lub modernizacji budynku. Podkreślić należy, że organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania, czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. I tak, w odniesieniu do dokumentacji fotograficznej zaoferowanej przez stronę, organ II instancji stwierdził, iż nie można z niej wywnioskować, że przedstawia rzeczywiście stan Noclegowni. Są to bowiem fotografie tylko niektórych fragmentów, prawdopodobnie jakiegoś budynku. Zdaniem organu, nawet jeśli zdjęcia przedstawiają stan Noclegowni, to nie wynika z nich, że przedstawiają one stan omawianego budynku istniejący już rzeczywiście w 2009 r. Zatem słuszny jest wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w tym stanie sprawy nie sposób przesądzić, że budynek ten faktycznie już w 2009 r. posiadał grożącą zapadnięciem kondygnację, zniszczoną instalację elektryczną, zniszczone poszycie dachowe, czy też miał uszkodzoną konstrukcję nośną, bądź brak było w nim instalacji sanitarnej. Ponadto analizując protokoły z 2008r., 2010 r., 2011 r. oraz 2012 r., sporządzone z okresowej (rocznej) kontroli omawianego obiektu budowlanego, organ II instancji odnotował, że sporządziła je ta sama osoba posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Organ stwierdził, że w protokołach nie ma danych, aby budynek miał np. uszkodzoną konstrukcję nośną. Nie wynika z nich, że budynek jest niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych i co tym samym naraża majątek spółki na dewastację, ponieważ było wręcz odwrotnie- we wszystkich protokołach stwierdzono, że obiekt jest zabezpieczony. Według organu odwoławczego, także z protokołu z dnia 6 listopada 2013r. Nr 56/5, kwalifikacyjnego budynek do likwidacji nie wynika, aby budynek miał zniszczoną instalację elektryczną, a wręcz przeciwnie, gdyż taka instalacja została ujęta w protokole. Ponadto w protokole wskazano, że więźba dachowa jest drewniana, kryta dachówką karpiówką. Co istotne, zdaniem organu, z treści tego protokołu nie wynika, czy osoby sporządzające go posiadały jakiekolwiek uprawnienia budowlane w przeciwieństwie do protokołów z okresowej kontroli tego obiektu budowalnego. Z protokołów tych wynika bowiem, że pokrycie dachowe jest z dachówki ceramicznej zakładkowej. W tym miejscu, nawiązując do zarzutów skargi, podnieść należy, iż ww. protokół nr 56/5 został sporządzony dopiero pod koniec 2013r. Tymczasem skarżąca twierdzi, że już kilka lat wcześniej, tj. w 2009 r. omawiany budynek przedstawiał stan wykazany w tym protokole. Sąd zauważa, że skarżąca, cytując jedynie część sformułowań wyrwanych z tekstu tego protokołu, w tym np. dotyczącego przebiegających przy budynku kabli średniego napięcia, próbuje w ten sposób uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne. Nieprawdą bowiem jest, że ujęcie w omawianym protokole wzmianki o posiadaniu przez budynek "instalacji elektrycznej" wynika jedynie z faktu uzbrojenia działki i świadczy o tym adnotacja na drugiej stronie tego protokołu, skoro także na pierwszej stronie protokołu w danych technicznych budynku wymieniono następujące instalacje: elektryczna, wodno-kanalizacyjna. Wskazać również należy, że organ odwoławczy dokonał analizy dokumentacji fotograficznej Noclegowni z przeprowadzonej wizji lokalnej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] w 2014 r. W tym zakresie organ II instancji podał, że z przeprowadzonej wizji wynika, że budynek ten jest w dość dobrym stanie technicznym. Pod zdjęciami, przedstawiającymi budynek z jego różnych stron, umieszczono informację, że budynek posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...] - oraz ma dobrą lokalizację do prowadzenia działalności usługowo-produkcyjno-handlowej z częścią biurowo-magazynową. Adres administracyjny budynku jest przyporządkowany do ul. [...]. Budynek nie jest przeznaczony do rozbiórki. Obiekt ten został ujęty w wykazie obiektów zabytkowych wyznaczonych przez Prezydenta Miasta [...] w porozumieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w Programie Opieki nad Zabytkami Miasta [...] na lata 2012-2015 (uchwała nr XXXV/490/13 z dnia 24 kwietnia 2013r.; Dz. Urz. Woj. Pom. poz. 3235 z dnia 2 września 2013r.), jako obiekt podlegający ochronie. W wykazie figuruje pod l.p. nr 686 przy ul. [...]. Wszelkie zamierzenia inwestycyjne związane z obiektem powinny mieć wydaną opinię i/lub wytyczne Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...]. Ponadto wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 13 lutego 2015r., skierowane do Prezydenta Miasta [...], w którym poinformowano, że organ ten podejmie czynności mające na celu doprowadzenia m.in. omawianego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. W piśmie tym wskazano także, że spółka jest zobowiązana do utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym przedmiotowego obiektu budowlanego, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej tego obiektu. W kontekście powyższych ustaleń stwierdzić należy, że strona skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie organu II instancji, w sposób wybiórczy traktuje ocenę budynku wykazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżąca celowo pomija przy tym istotne okoliczności, a mianowicie, że sporny obiekt posiada dostęp do drogi publicznej oraz ma dobrą lokalizację do prowadzenia działalności usługowo-produkcyjno-handlowej z częścią biurowo-magazynową, gdzie w niewielkiej od niego odległości spółka wydzierżawia kilku podmiotom szereg innych nieruchomości na różnego rodzaju działalność. Ponadto budynek nie jest przeznaczony do rozbiórki. Zdaniem Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie 5.576,00 zł. Zaakcentować należy, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Fakt, iż opodatkowany budynek wymaga remontu nie wpływa na możliwość jego przyszłego wykorzystywania. To w interesie podatnika leżało i leży zapewnienie takiego stanu technicznego budynku, aby mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności. W ocenie składu orzekającego, skarżąca bagatelizuje niekorzystne dla siebie ustalenia, nie bacząc, że stosownie do art. 191 O.p. organ bierze pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych (dowodów) i kieruje się zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Podsumowując, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a, oddalił skargę.