I SA/Gd 542/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego M.K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14.12.2017 r. nr [...], obejmującego zaległości podatkowe w podatku dochodowym w wysokości 19 % pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2006 rok w wysokości 1.178.767,00 zł. W dniu 3.01.2018 r. doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego wraz z odpisami zawiadomień z dnia 27.12.2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w "A" w S. oraz nr [...] w "B" S.A. Następnie zawiadomieniem z dnia 3.01.2018 r. nr [...] (doręczonym stronie w dniu 10.01.2018 r.) organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu kosztów postępowania zasądzonych wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 14.06.2016 r., 3.02.2015 r. oraz 19.10.2015 r. (uprzednio zajętych na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...]) u dłużnika zajętej wierzytelności - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Podstawę prawną dochodzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] obowiązku stanowi decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28.08.2017 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15.10.2012 r. nr [...] określającą M.K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 1.562.483,00 zł. W wyniku rozpoznania wniesionej przez stronę skargi na ww. decyzję organu drugiej instancji, WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 24.01.2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1518/17 skargę oddalił. Pismem z dnia 9.01.2018 r. M.K. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oparte na przesłankach: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego. Zobowiązany wskazał, że w sprawie wystąpiły okresy zawieszenia naliczania odsetek za zwłokę na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 Ordynacji podatkowej, czego organ nie uwzględnił, co z kolei oznacza, że tytuł wykonawczy obejmuje nieistniejący obowiązek. Pełnomocnik stwierdził również, że na mocy art. 239f § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa nastąpiło wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, w związku z wpisem hipoteki w księdze wieczystej nr [...] z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006. Postanowieniem z dnia 2.02.2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia i braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego. Kwestionując podjęte przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie, pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - dalej jako u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że tytuł wykonawczy nie obejmuje nieistniejącego obowiązku, obowiązku który nie jest wymagalny oraz że egzekucja jest dopuszczalna. W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej-postanowieniem z dnia 27.03.2018 r. nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 02.02.2018 r. nr [...] w części dotyczącej uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony i w tym zakresie orzekł o uznaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od dnia 29.01.2013 r. do dnia 24.02.2013 r. odsetek za uzasadniony oraz umorzył w części postępowanie egzekucyjne w tym zakresie, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 30.04.2018 r. M.K. reprezentowany przez doradcę podatkowego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Przedmiotowemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1257 z późn. zm.) - dalej jako K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów, 2) art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, 3) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że tytuł wykonawczy nie obejmuje nieistniejącego obowiązku, 4) art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie istnienia wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie strony skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w skarżonym postanowieniu nie dokonał należytej kontroli sprawności prowadzenia postępowania organu kontroli skarbowej stwierdzając, że z zestawienia czynności wykonanych w okresie trwającego postępowania kontrolnego wynika, że: - organ kontroli skarbowej w okresie od 12.08.2011 r. do 23.11.2011 r. nie podjął żadnej czynności, - w dniu 27.10.2010 r. pobrano dane wynikające z ksiąg prowadzonych przez Podatnika w formie elektronicznej, - w dniu 9.06.2011 r. sporządzono wynik kontroli w "C" A.G. i R.G. s.c. Tym samym można stwierdzić, że na ten dzień tj. 9.06.2011 r. organ kontroli skarbowej posiadał wszelkie dane umożliwiające sporządzenie protokołu kontroli. Tymczasem dokument taki został sporządzony dopiero w dniu 30.07.2012 r. Za prawidłowe zorganizowanie postępowania nie można również uznać - zdaniem strony -trwające rok licząc od daty 9.06.2011 r. ustalanie wysokości składek na ubezpieczenia społeczne, wysokości szkód komunikacyjnych, wystąpienie do urzędu skarbowego o wskazanie sposobu opodatkowania Podatnika, wystąpienie do organu celem ustalenia wysokości podatku od środków transportu, wystąpienie o ewidencję środków trwałych, inwentaryzację kasy oraz o informacje do operatorów wodociągów i energii. Zdaniem strony w księgach wieczystych nr [...] i nr [...] zabezpieczono zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W zakresie księgi wieczystej nr [...] w pierwszej kolejności dokonano wpisu dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej pdof) za 2005r. oraz podatku VAT za 12/2005, po roku zabezpieczono zobowiązanie z tytułu pdof za 2006r. Pomijając fakt, że wartość nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] zabezpiecza wszystkie zobowiązania urzędu skarbowego (pdof za 2005 r., VAT za 12/2005 r., pdof 2006 r.), a sprawa ustalenia wartości tej nieruchomości była przedmiotem wyroku WSA w Gdańsku z dnia 03.02.2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1437/14, to nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. zabezpieczone również na nieruchomości, dla której prowadzona jest KW nr [...] nie korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu z dnia 27.03.2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tak określonego w przepisie ustrojowym zakresu kontroli sądowej nad działalnością administracji publicznej jest brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Trzeba w tym miejscu wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W ocenie Sądu, skarga okazała się częściowo zasadna. Jednym z elementów sporu w niniejszym postępowaniu było stwierdzenie, czy organ podatkowy we wskazanych przez skarżącego czasookresach podejmował czynności, które uzasadniają uznanie, że opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przyczyny tego opóźnienia mają bowiem decydujący wpływ na to, czy odsetki za zwłokę powinny zostać naliczone, a co za tym idzie, czy część obowiązków egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych w ogóle istnieje. Należy wskazać, że określenie w tytule wykonawczym wysokości odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części. Innymi słowy, naliczenie w tytule wykonawczym odsetek za zwłokę za okres, w którym z mocy prawa odsetek takich nie nalicza się, oznacza żądanie wykonania nieistniejącego obowiązku. W konsekwencji okoliczności podnoszone przez skarżącego mogły stanowić podstawę zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, stosownie do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Jak stanowi zaś wskazany przepis, załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Jednakże w myśl art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Stosownie do art. 54 § 2 w/w ustawy, przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 54 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, odsetek za zwłokę nie nalicza się w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach. Stosownie zaś do treści art. 24 ust. 5 - mającej zastosowanie w niniejszej sprawie - ustawy o kontroli skarbowej, jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Przy czym, przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej). Zastosowanie wyłączenia naliczenia odsetek za zwłokę w myśl art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 8 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 24 ust. 5 i 6 ustawy o kontroli skarbowej zobowiązuje organ do ścisłego ustalenia okresu opóźnienia. Natomiast zastosowanie unormowania z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej wymaga ustalenia konkretnych przyczyn opóźnienia załatwienia sprawy, w szczególności ewentualnych okoliczności przyczynienia się strony do opóźnienia, czy też okoliczności przemawiających za wykluczeniem wpływu organu na powstanie przyczyn opóźnienia. Dokonując oceny czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów, a także terminowość podejmowanych czynności, prawidłowość zorganizowania postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w okolicznościach niniejszej sprawy, odsetki za zwłokę nie powinny być naliczane za okres od 29.01.2013 r. do 31.08.2017 r. W ocenie Sądu dostrzegalna jest także niczym nie uzasadniona bierność organu w okresie od 26.08.2011 r. do 23.11.2011 r. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ wskazuje na wpływ pisma w dniu 31.08.2011 r., jednakże fakt ten nie został ujęty w zaskarżonym postanowieniu, stąd wymagać będzie w ponownym postępowaniu potwierdzenia i oceny jego wpływu na wyliczenie kwoty odsetek. Nie ma żadnego potwierdzenia, że w okresie od 26.08.2011 r. czy 31.08.2011 r. do 23.11.2011 r. dokonywano analizy materiału, warunkującej podjęci kolejnych czynności, na co powołuje się organ w odpowiedzi na skargę. Ponownie rozpoznając sprawę w powyższym zakresie organ dokona rzetelnej analizy czynności podejmowanych w postępowaniu względem strony skarżącej. W szczególności organ weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. Uzasadniając ponownie wydane rozstrzygnięcie organ zbada szybkość postępowania biorąc w szczególności pod uwagę złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych. Organ odpowie na pytanie, czy czynności we wskazanym okresie zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na charakter sprawy. Obecnie ustalony stan faktyczny nie pozwala bowiem na uznanie, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się w zakreślonym okresie skarżący lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Sąd uznał, że pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Odnosząc się do nich Sąd podzielił stanowisko organu co do pozostałych okresów, za które skarżący powinien zapłacić odsetki. Strona skarżąca wskazuje na daty sporządzenia wyniku kontroli w "C" A.G. i R.G. s.c. (9.06.2011 r.) i protokołu kontroli (30.07.2012 r.), twierdząc, że protokół ten winien być sporządzony dużo wcześniej. Odpowiadając na powyższe należy podzielić pogląd organu, że strona nie dostrzega innych celowych działań podejmowanych przez organ w tym postępowaniu, na co wskazuje zestawienie czynności, treść decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15.10.2012 r. nr [...] oraz akta postępowania, w szczególności ilość i szczegółowość przeprowadzonych kontroli u innych powiązanych z podatnikiem podmiotów. W ocenie Sądu, mając na względzie ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz czas potrzebny do dokonania poszczególnych czynności, w zakresie niezakwestionowanym przez Sąd, stwierdzić należy, że uzasadniały one konieczność przedłużenia postępowania kontrolnego, a opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Zauważyć należy, że na stopień skomplikowania sprawy oraz szeroki zakres przeprowadzonego przez organ kontroli postępowania dowodowego zwrócił uwagę zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach z dnia 14.06.2016 r. sygn. akt II FSK 1023/15 oraz z dnia 24.01.2018 r. sygn. akt I SA. Gd 1518/17, które zapadły w sprawie podatnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. braku wymagalności obowiązku, należy zauważyć, że bezspornym w sprawie jest to, iż w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych na pierwszym miejscu w dziale IV - na podstawie wniosku, który wpłynął do Sądu w dniu 12.04.2011 r. - została wpisana hipoteka przymusowa na rzecz Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego zabezpieczająca wierzytelność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Natomiast na drugim miejscu, zgodnie z wnioskiem ww. wierzyciela - który wpłynął do sądu w dniu 20.12.2012 r. - wpisana została hipoteka przymusowa, celem zabezpieczenia wierzytelności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006. Wpisy są prawomocne, co wynika z akt sprawy. Dlatego, zdaniem Sądu, w odniesieniu do zaległości objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 14.12.2017 r. nie mają zastosowania przepisy art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zaś wartość przedmiotu hipoteki oraz fakt, iż wierzycielem hipotecznym jest ten sam podmiot, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Natomiast wskazany z skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 03.02.2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1437/14 dotyczył odrębnego od niniejszego postępowania zarzutowego, tj. postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu z dnia 7.06.2013 r. nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2005 r. Nadto należy przyznać, że nawet przyjęcie wskazanej przez stronę wartości szacunkowej nieruchomości (ok. 4.000.000 zł wg stanu na 2010 r.) nie daje pewności, że wierzytelność korzystająca z pierwszeństwa zaspokojenia (w tym przypadku wierzytelność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2005) zostanie w całości zaspokojona. Powyższe uwarunkowane jest bowiem przepisami u.p.e.a., regulującymi licytację z nieruchomości. W kwestii zaś zabezpieczenia przedmiotowej wierzytelności na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], Sąd zauważa, że Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych wpisał w dniu 10.01.2014 r. (7.01.2014 r. 11:32:31 - chwila wpływu wniosków) hipotekę przymusową na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oraz podatku od towarów i usług za 12/2005. Wpisy te są prawomocne. Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, prawa wpisane na podstawie wniosków złożonych równocześnie mają równe pierwszeństwo. Z treści art. 6266 § 2 K.p.c. wynika, że wnioski, które wpłynęły w tej samej chwili, będą uważane za złożone równocześnie. Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26.04.2017 r. sygn. I SA/Gd 205/17. Sąd stwierdził w tej sprawie, że literalna wykładnia art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece jest jednoznaczna i prowadzi do stwierdzenia, że skoro zabezpieczenia hipoteczne wierzytelności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. zostały wpisane w księgi wieczyste na podstawie wniosków złożonych równocześnie, to prawa te mają równe pierwszeństwo i nie skorzystają z pierwszeństwa zaspokojenia (w przypadku dojścia do egzekucji z obciążonych hipotekami nieruchomości). W konsekwencji Sąd stwierdził, że organ podatkowy prawidłowo uznał, iż skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonanie decyzji ostatecznej na mocy art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc to stanowisko do niniejszej sprawy, uznać należy zarzuty skargi w tej kwestii za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – w zakresie wskazanym w rozważaniach – orzekł w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a.