I SA/Gd 565/08

Dnia 16 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z 25 marca 2008 r. , nr [...] 2.określa, że decyzje o których mowa w punkcie 1 wyroku, nie mogą być wykonane; 3.zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] ( [...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. I SA/Gd 565/08 UZASADNIENIE Decyzją z [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 8, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27, art. 27b ust. 1, art. 27d, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. 2000 Nr 14, poz. 176 ze zm. zwana dalej U.p.d.o.f.) oraz art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako O.p.) określił skarżącemu B. D. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 19.374,30 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż skarżący w zeznaniu podatkowym złożonym na formularzu PIT - 37 o wysokości dochodu osiągniętego w 2006 r. zadeklarował przychody ze stosunku pracy w wysokości 60.052,48 złotych oraz z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 860,80 złotych. W oparciu o zadeklarowaną wysokość przychodów, po uwzględnieniu odliczeń, skarżący obliczył następnie wysokość podatku dochodowego za 2006 r. w kwocie 6.371 złotych. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, iż skarżący w 2006 r. osiągnął dodatkowy przychód ze stosunku pracy w wysokości 39.026 złotych, którego nie zadeklarował w zeznaniu podatkowym za 2006 r. Powyższą kwotę skarżący otrzymał od pracodawcy tj. "A" sp. z o.o. w Ł. w której był zatrudniony na podstawie umowy o pracę, jako wyraz wdzięczności pracodawcy za dotychczasowy wkład pracy i przyczynienie się do sukcesu "A" sp. z o.o. nadto jako zachętę do angażowania się w proces integracji pracodawcy z firmą "B" S.A. oraz kontynuację sukcesu. W świetle powyższego ustalenia organ pierwszej instancji stwierdził, iż podatek dochodowy wynikający z zeznania złożonego przez skarżącego za 2006 r. nie jest podatkiem należnym i określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. na kwotę 19.374,30 złotych. Decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej podstawie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 8, art. 22 ust. 1 2 i ust. 9 pkt 4, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27, art. 27b ust. 1, art. 27d, art. 45 ust. 6 U.p.d.o.f. oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do argumentów odwołania, organ drugiej instancji uznał, że przychód w wysokości 39.026 złotych uzyskany przez skarżącego od "A" sp. z o.o. w której zatrudniony był na podstawie umowy o pracę, jest przychodem ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f., a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie to nie było darowizną uzyskaną przez skarżącego od członków S. S. i S. będących akcjonariuszami "C" - spółki będącej większościowym udziałowcem "B" w Ł., gdzie skarżący był zatrudniony. O tym że kwota 39.026 złotych przekazana skarżącemu nie była darowizną świadczy m.in. treść listu z 20 grudnia 2006 r. skierowanego m.in. do skarżącego przez akcjonariuszy "C": R. S. – S., K. R. S., G. S. i innych, w którym jako powód wypłaty wynagrodzenia podano dotychczasowy wkład pracy i przyczynienie się do sukcesu "B" sp. z o.o. w Ł., a także jako zachętę do angażowania się w proces integracji spółki z firmą "B" S.A. oraz kontynuację sukcesu. Zdaniem organu drugiej instancji, z powyższego wynika, że było to świadczenie ekwiwalentne, gdyż wypłacone w nagrodę za osobisty wkład pracy skarżącego w sukces "A" sp. z o.o., a nie świadczenie nieekwiwalentne charakteryzujące darowiznę. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, skarżący związany był z "A" sp. z o.o. umową o pracę, co w konsekwencji oznacza, że dokonana na rzecz skarżącego w 2006 r. wypłata miała swoje źródło w stosunku pracy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że uzyskane przez skarżącego w 2006 r. świadczenie w wysokości 39.026 złotych od "A" sp. z o.o. stanowiło przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust 1 U.p.d.o.f., a nie jak twierdzi skarżący darowiznę podlegającą opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną i dowolną interpretacje przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od spadków i darowizn, a w konsekwencji błędne uznanie, że kwota 39.026 złotych stanowiła przychód skarżącego, a nie darowiznę, wnosząc o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji z powodu wydania ich z rażącym naruszeniem praw. Skarżący zarzucił ponadto organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik, a w szczególności nieuwzględnienie wniosku skarżącego o opodatkowanie kwoty 39.026 złotych podatkiem od spadków i darowizn. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji błędnie wydał decyzję, w której określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 19.374,30 złotych, w sytuacji gdy zobowiązany był do zawieszenia postępowanie podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych do czasu rozstrzygnięcia jego wniosku o opodatkowanie kwoty 39.026 złotych podatkiem od spadków i darowizn. Skarżący podkreślił, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji stanowiło próbę ukrycia przewlekłości postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od spadku i darowizn prowadzonego z wniosku skarżącego. Dalej skarżący podał, że otrzymana przez niego kwota 39.026 złotych pochodziła od osób fizycznych a nie od pracodawcy i bez znaczenia pozostaje fakt że osoby te posiadają udziały w "C" gdyż i tak nie można było zakwalifikować tych osób jako pracodawców skarżącego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. II. 1/ Skarżący otrzymał 29 grudnia 2006r., przelewem na swe konto, kwotę 39.026 zł, stanowiącą równowartość 10.000 EURO, dokonanym przez pracodawcę "A" spółkę z o.o. z siedzibą w Ł. ze środków przekazanych przez "C" M.in. z protokołu kontroli u pracodawcy wynika, że w dniu 18 grudnia 2006r. zawarta została umowa o usługę agenta rozliczeniowego pomiędzy "C", jako zleceniodawcą a "A" spółka z o.o. z siedzibą w Ł., jako agentem rozliczeniowym, zgodnie z którą to umową agent zobowiązany był do odpłatnego przeprowadzenia wypłaty kwot darowizny od rodziny S. – S. i S. - dla wszystkich pracowników koncernu "A" zatrudnionych na terenie Polski, ze środków postawionych przez zleceniodawcę do dyspozycji agenta. Istotną jest okoliczność, iż obie strony tej umowy postanowiły, iż agent działa w imieniu i na rzecz zleceniodawcy. 2/ Z akt postępowania podatkowego wynika, że decyzję o wypłacie wszystkim pracownikom grupy kapitałowej "A", w tym "A" spółka z o.o. z siedzibą w Ł. podjęli udziałowcy grupy kapitałowej "C" Wypłatą zakwestionowanego świadczenia objęci zostali wszyscy pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy, pracownicy przebywający na urlopach macierzyńskich, zwolnieniach lekarskich, służbie wojskowej - w wysokości 10.000 EURO. Wypłatę proporcjonalną do wymiaru czasu pracy otrzymali pracownicy "A", spółka z o.o. zatrudnieni na część etatu, pracujący min. 15 godzin w tygodniu, zaś kwotę 1.000 EURO otrzymali stażyści, pracownicy zatrudnieni na część etatu, pracujący mniej niż 15 godzin w tygodniu, pracownicy zatrudnieni na czas określony o łącznym czasie zatrudnienia krótszym niż 12 miesięcy oraz pracownicy, którzy zawarli umowę o pracę po 1 lipca 2006r. Wypłacona kwota stanowiła (...) wyraz wdzięczności za dotychczasowy wkład pracy i przyczynienie się do sukcesu firmy "A" (...), zaś decyzję o wypłacie podjęli członkowie rodzin S. –S. i S. - udziałowcy większościowi niemieckiej firmy "C" miała to być jednorazowa okolicznościowa płatność z tytułu sprzedaży przez członków ww. rodzin większościowego pakietu udziałów na rzecz spółki belgijskiej; (...) kwota jest finansowana bezpośrednio i wyłącznie ze środków osób fizycznych, rodziny S.-S. i S. (. . .) z tytułu powyższych czynności o charakterze technicznym (tj. przyjęcie środków na płatność okolicznościową na własny rachunek bankowy oraz wypłata na rzecz osób uprawnionych w imieniu i na rzecz rodzin S. –S. i S.) spółka otrzymała ustalone w umowie wynagrodzenie (...) (por. pismo "A" sółka z o.o. z siedzibą w Ł. z 29 grudnia 2006r. skierowane do wszystkich jej pracowników). 3/ Zarówno "A" spółka z o.o. jak i skarżący zwrócili się do właściwych organów podatkowych o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - czy ww. kwota wypłacona pracownikowi przez podmiot trzeci za pośrednictwem pracodawcy będzie podlegać opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako dochód ze stosunku pracy, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f.. czy też stanowi darowiznę podlegającą ustawie z 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. Nr 142, poz. 1514 ze zm.). Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z 31 maja 2007r. stwierdził, iż stanowisko strony nie jest prawidłowe, bowiem wypłacona kwota nie stanowi darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego. Zdaniem organu wypłata jest nagrodą dla pracowników za ich wkład pracy w budowanie firmy i uzależniona była od faktu zatrudnienia w danej grupie kapitałowej; podkreślono ekwiwalentność dokonanej wypłaty. Postanowieniem z 11 grudnia 2006r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego udzielając pisemnej interpretacji na wniosek "A" spółka z o.o. stwierdził, iż dokonana wypłata nie jest przychodem ze stosunku pracy, zaś spółka nie jest zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy. III. Spór w tej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy kwota wypłacona przez "A" spółka z o.o. skarżącej stanowi dla skarżącego przychód ze stosunku pracy, w ramach dyspozycji art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f., czy też jest umową darowizny, z mocy art. 888 § 1 K.c., podlegającą podatkowi od spadków i darowizn na podstawie ustawy z 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn. Przy tak ustalonym stanie faktycznym i zakresie merytorycznym sprawy twierdzenie organów podatkowych obu instancji, iż w sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem ekwiwalentnym, jakim jest wynagrodzenie świadczone w związku ze stosunkiem pracy wynikającym z umowy o pracę, a nie darowizną, która jest świadczeniem nieekwiwalentnym - nie jest uzasadnione. a/ Zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. zalicza wobec tego do przychodów ze stosunku pracy wszelkie wypłaty i świadczenia (wartość pieniężną świadczeń w naturze), a niektóre z nich wymienia jedynie przykładowo - świadczy o tym użycie sformułowania (...) w szczególności (...), przy czym nie ma znaczenia źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Wykładnia tego przepisu, zarówno językowa jak i celowościowa, wskazuje na to, że za przychód ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartości pieniężne świadczeń w naturze bądź ekwiwalenty. Wobec tego, dla skutecznego prawnie zaliczenia danych świadczeń do przychodów o jakich mowa wart. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. staje się konieczność następujących ustaleń: po pierwsze - czy wypłacającego i otrzymującego wypłatę łączy umowa o pracę i czy dane świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu art. 12 ust. 4 U.p.d.o.f. w związku z art. 4 Kodeksu pracy; po drugie - czy istnieje związek prawny lub faktyczny świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy, przy czym należy również dokonać wykładni sformułowania zawartego wart. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. (...) bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń (...). Zadaniem Sądu art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. określa bliżej przychody ze źródeł niefundowanych, tj. z szeroko rozumianej pracy, których cechą charakterystyczną jest to, iż są one uzyskiwane przez podatnika z zatrudnień, w których zachodzi mniej lub bardziej sformalizowany stosunek zależności pracownika od pracodawcy. Jest kwestią wielokroć podkreślaną w orzecznictwie sądowym, że w związku z konstrukcją otwartego katalogu świadczeń zaliczonych do przychodów ze stosunku pracy każda ekwiwalentna wypłata, którą otrzymuje pracownik w związku ze stosunkiem pracy, stanowi jego przychody z tego źródła, z których dochód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, chyba że są to świadczenia co prawda związane ze stosunkiem pracy, ale zwolnione od podatku na mocy odrębnego przepisu (ta kwestia rozpoznawanej sprawy nie dotyczy). Tak więc przy ocenie czy dana wypłata stanowi przychód ze stosunku pracy nie decyduje wyłącznie fakt, że świadczenie otrzymuje pracownik w rozumieniu art. 4 Kodeksu pracy; innymi słowy okoliczność ta nie jest jedynym i wyłącznym argumentem przemawiającym za takim charakterem świadczenia. Ogólnie można określić, iż przychodami ze stosunku pracy lub stosunków pokrewnych są te wszystkie świadczenia, które pracownik otrzymuje ze środków pracodawcy w związku z pozostawaniem w stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. W rozpoznawanej sprawie należy jednak wskazać, co jest okolicznością wiodącą, że "A" spółka z o.o. pokrywała przedmiotową wypłatę nie ze środków własnych oraz fakt, że nie dokonywała tychże wypłat we własnym imieniu (w celu realizacji stosunku zobowiązaniowego wynikającego z zawartej umowy o pracę) i na własną rzecz. Sformułowanie zawarte wart. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. (...) bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń (...) obejmuje wszelkie wypłaty dokonane przez pracodawcę na rzecz pracownika, w ramach zawartych umów o pracę i na podstawie przyjętego systemu wynagradzania, w sytuacji gdy wypłata ta dokonywana jest w imieniu pracodawcy i ze środków, których jest wyłącznym dysponentem i właścicielem, przy czym z woli ustawodawcy samo źródło finansowania nie jest istotne - nie jest istotne czy dokonana wypłata pochodzi np. z funduszu nagród, czy funduszu premiowego (w zależności od przyjętego regulaminu wynagradzania pracowników firmy) - pod warunkiem, iż dane źródło finansowania przynależy pracodawcy. W tej sprawie powinno być poza sporem, że "A" spółka z o.o. nie działała - w ramach dokonywanych wypłat - jako pracodawca, ale wyłącznie jako pośrednik rozliczeniowy (można rzec - jak "okienko kasowe") - spółka otrzymała wynagrodzenie od firmy "C" a wykonanie czynności agenta w ramach których to czynności "C" przelała kwotę 4.936.793 zł, stanowiącą darowiznę niżej wymienionych osób, na konto "A" spółka z o.o. która to spółka, w ramach ww. umowy, jako pośrednik rozliczeniowy (a nie pracodawca), w imieniu darczyńców - dokonała wypłat oznaczonym osobom oznaczone kwoty pochodzące od osób fizycznych: R. S. –S., H. S. –S., P. S. –S., B. S. S. , K. S., G. S. –S. oraz S. S. (por. k. 6 i 7 akt postępowania podatkowego; cyt. § 1 umowy: (...) zlecający zleca agentowi odpłatne przeprowadzenie wypłaty kwot darowizny od rodziny S. –S. i S. dla wszystkich pracowników koncernu zatrudnionych na terytorium Polski, ze środków postawionych przez zlecającego w tym celu do dyspozycji agenta. Agent przyjmuje zlecenie i działa w imieniu i na rzecz zlecającego (...); § 2 cyt.: (...) kwota przekazanych środków jest depozytem zlecającego, z którego agent ma obowiązek wyliczenia się i zwrotu części środków nie rozdysponowanych (...). Trudno wobec powyższego zaakceptować stanowisko organów podatkowych w tej sprawie prezentowane, że skarżącego łączy z ww. osobami fizycznymi taki ekwiwalentny stosunek zobowiązaniowy, który charakteryzuje się podległością służbową. Przechodząc tym samym do analizy charakteru prawnego dokonanej wypłaty, skoro nie stanowi ona wypłaty wynikającej ze stosunku pracy - w sytuacji gdy zarówno decyzja w zakresie dokonania wypłaty pracownikom koncernu "A" dodatkowych świadczeń pieniężnych jak i środki finansujące tę wypłatę pochodziły od podmiotu trzeciego w stosunku do stron umowy o pracę ­uzasadnionym w przedstawionym stanie sprawy, jest twierdzenie, że dokonana na rzecz skarżącego wypłata stanowi darowiznę w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego - kosztem swego majątku, w tym przypadku kosztem majątku R. S. –S., H. S.S., P. S.-S., B. S.-S., K. S., G. S.-S. oraz S. S. Nie zmienia przeprowadzonej oceny charakteru prawnego wypłaty fakt, iż dokonano jej na rzecz pracownika agenta; w judykaturze przyjmuje się powszechnie, że o zakwalifikowaniu świadczenia jako przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 U.p.d.o.f. decyduje to, czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu art. 4 K.p., czy też inna osoba nie związana z tego rodzaju stosunkiem prawnym (por. m.in. wyrok NSA z 14 listopada 2003r. w sprawie SA/Łd 1493/02, wyrok NSA z 11 października 1995r. w sprawie III SA 107/95, wyrok NSA z 25 maja 1995r. w sprawie I SA/Łd 1950/94, wyrok NSA z 17 czerwca 1994r. w sprawie III SA 1469/93, wyrok WSA z 10 lutego 2005r. w sprawie I SA/Wr 1038/03), jednak obok powyższej przesłanki istotne jest ustalenie związku prawnego i faktycznego danego świadczenia z istniejącym stosunkiem pracy, czego w tej sprawie organy podatkowe - przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy ­nie wykazały; również nie wykazano, by z umowy o pracę czy z obowiązującego w "A" spółka z o.o. systemu wynagradzania pracowników, w tym z regulaminu wynagradzania, wynikała wypłata skarżącemu kwoty 10.0000 Euro, gdy nastąpi zmiana układu właścicielskiego w spółkach grupy kapitałowej i że dokonana wypłata pochodziła ze środków pracodawcy. Sąd natomiast nie podziela zarzutu strony skarżącej w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania poprzez nie uwzględnienie interpretacji podatkowej wydanej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. Wskazać między innymi należy, że z mocy art. 14k-14n Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna wydana wnioskodawcy w określonym stanie faktycznym wiąże jedynie właściwy dla podatnika organ podatkowy (i organ kontroli skarbowej); nie wiąże również sądu. W tym stanie rzeczy Sąd kierując się przedstawionymi wyżej względami na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę, jako uzasadnioną uwzględnił uchylając decyzje organu pierwszej i drugiej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy. Orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wydano na podstawie art. 152 powołanej ustawy.