I SA/Gd 596/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Specjalista Beata Jarecka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi V. Sp. komandytowa z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 maja 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.154.2024.1.RST w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej 697( sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. W dniu 25 marca 2024 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor KIS") wniosek złożony przez V. Sp. k. z siedzibą w B. (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej sposobu dokumentowania transakcji wewnątrzwspólnotowej sprzedaży na odległość. 2. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, ma siedzibę na terytorium Polski. Zgodnie z wpisem do KRS, przedmiotem jej działalności jest m.in.: Produkcja Odzieży Roboczej, Produkcja Pozostałej Odzieży Wierzchniej, Produkcja Obuwia, Produkcja Sprzętu Sportowego, Produkcja Gier i Zabawek. Spółka ma zamiar skorzystać z procedury unijnej, o której mowa w rozdziale 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361, dalej "ustawa o VAT"), pn. "Procedura unijna dotycząca niektórych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług", znajdującym się w dziale XII pn. "Procedury szczególne" (dalej: "procedura unijna"), w ramach której rozliczałaby VAT należny państwom członkowskim konsumpcji z tytułu wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość (dalej: "WSTO") za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji Spółki, tj. Polski. Spółka w ramach procedury unijnej rozliczałaby jako WSTO transakcje polegające na sprzedaży online (tj. za pośrednictwem platform: [...]) artykułów sportowo-turystycznych oraz artykułów ogrodowych wysyłanych z Polski do państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Polska dla konsumentów (tj. podmiotów niebędących podatnikami podatku VAT). Konsument może dokonać wyboru sposobu przetransportowania kupowanego towaru do wybranego przez siebie miejsca. Transport zapewniają podmioty zewnętrzne względem Spółki. Udział Spółki w transporcie jest następujący: ma ona zawarte umowy z podmiotami transportującymi, które wystawiają na Spółkę faktury obciążające za zrealizowane usługi transportu, a następnie Spółka wystawia faktury na rzecz konsumentów, które obejmują zarówno cenę towaru, jak i usługi transportowej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Spółka korzystająca z procedury unijnej może udokumentować transakcje wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, opisane w zdarzeniu przyszłym, na fakturach VAT w taki sposób, że dostawa towarów i ich transport byłyby na dwóch odrębnych pozycjach faktury? Zdaniem Spółki, korzystając z procedury unijnej, może ona udokumentować transakcje wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, opisane w zdarzeniu przyszłym, na fakturach VAT, w taki sposób, że dostawa towarów i ich transport byłyby na dwóch odrębnych pozycjach faktury. Przytaczając treść art. 106a pkt 3, art. 106b ust. 4a, art. 130a pkt 2 i 2b ustawy o VAT, Spółka stwierdziła, że z regulacji tych wynika, że podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jednocześnie korzysta z procedury szczególnej o której mowa w dziale XII rozdziale 6a, może wystawiać fakturę VAT, do której stosować będzie on polskie przepisy dotyczące faktur. Zdaniem Spółki przepisy ustawy o VAT dotyczące fakturowania, w tym przepis art. 106e, nie stawiają zakazu uniemożliwiającego ujęcia na fakturze VAT w dwóch odrębnych pozycjach dostawy towaru i jego transportu w ramach dokonywanej wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość. Brak ww. wymogów dotyczących dokumentowania dostawy towaru i związanej z nim usługi, a co za tym idzie także dopuszczalność ujęcia ich na dwóch odrębnych pozycjach faktury potwierdza orzecznictwo polskich sądów administracyjnych, w tym wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 661/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Po 1048/21, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 708/20. Spółka uznała, że polskie przepisy regulujące obowiązki związane z wystawianiem faktur w żaden sposób nie ograniczają sposobu dokumentowania przez podatników dostaw towarów i usług transportowych im towarzyszących. Dotyczy to także wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która obejmuje zarówno dostawę towarów jak i ich wysyłkę (transport), w której bezpośrednio lub pośrednio uczestniczyć musi dostawca towarów. Zdaniem Spółki ujęcie poszczególnych świadczeń składających się na WSTO w różnych pozycjach faktury jest dopuszczalne. 3. W dniu 24 maja 2024 r. Dyrektor KIS wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ interpretacyjny, przywołując treść art. 2 pkt 1 i 22, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 29a ust. 1 i 6, art. 106a pkt 3, art. 106b ust. 4a, art. 106e ust. 1 pkt 1-14, art. 130a pkt 2, 2a, 2b i 3 ustawy o VAT, wskazał, że z art. 29a ustawy o VAT wynika, że w przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej dostawy towarów. Zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest łączna wartość towarów oraz ich transport. Koszt transportu towarów, którym obciążani są konsumenci w związku ze sprzedażą towarów, zwiększa kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy towarów i podlega opodatkowaniu na zasadach właściwych dla tych czynności. Z ekonomicznego punktu widzenia dostawa towarów wraz z transportem nie powinny być dzielone dla celów podatkowych na poszczególne elementy, gdyż tworzą jedną złożoną czynność. Zatem całość zapłaty należnej z tytułu danego świadczenia złożonego powinna być udokumentowana wystawieniem faktury, w której w części zasadniczej przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dotycząca dostawy danego towaru. Sposób dokumentowania dostawy towarów ma wpływ na podstawę opodatkowania, jednakże w sytuacji kiedy do danej transakcji dostawy mają zastosowanie polskie przepisy w zakresie określenia podstawy opodatkowania. Spółka będzie korzystać z procedury unijnej (OSS), w ramach której będzie rozliczała podatek VAT należny państwom członkowskim konsumpcji z tytułu wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość (WSTO) za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji Spółki, tj. Polski. Oznacza to, że podstawę opodatkowania z tytułu WSTO rozliczanej w procedurze OSS określają przepisy kraju konsumpcji (inne niż Polska kraje członkowskie UE). Stosownie do ww. art. 106b ust. 4a ustawy o VAT, podatnik korzystający z procedury szczególnej OSS może wystawić fakturę dokumentującą czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3. Faktura taka powinna zawierać m.in. stawkę podatku od wartości dodanej (art. 106e ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT). A zatem Spółka korzystając z procedury OSS w ramach WSTO może wystawić fakturę, jednakże określając podstawę opodatkowania musi stosować przepisy obowiązujące w kraju konsumpcji, tj. innym niż Polska kraju członkowskim UE.  W związku z powyższym za nieprawidłowe organ uznał stanowisko Spółki, zgodnie z którym korzystając z procedury unijnej może udokumentować transakcje wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, na fakturach VAT, w taki sposób, że dostawa towarów i ich transport byłyby na dwóch odrębnych pozycjach faktury. Kwestie podstawy opodatkowania w przedstawionym zdarzeniu przyszłym regulują przepisy kraju konsumpcji. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1) art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "O.p.") poprzez wydanie przez Dyrektora KIS wadliwej interpretacji indywidualnej, zawierającej błędną ocenę prawidłowości stanowiska Podatnika, a także nieznajdujące oparcia w przepisach prawa twierdzenia organu oraz wadliwe uzasadnienie prawne; 2) art. 120 O.p. poprzez nieznajdujące oparcia w przepisach prawa uznanie, że Spółka nie ma prawa ująć w dwóch odrębnych pozycjach na fakturze dostawy towaru i transportu stanowiących łącznie wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, a zatem poprzez naruszenie zasady legalizmu; 3) art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie przez organ orzecznictwa sądów administracyjnych, a zatem prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego; 4) art. 121 § 1 O.p. poprzez nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący swojego stanowiska w zakresie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, a zatem prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego; 5) art. 106e ust. 1 pkt 1-24 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te uniemożliwiają ujęcie w dwóch odrębnych pozycjach na fakturze dostawy towaru i transportu stanowiących łącznie wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość; 6) art. 29a ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sposób dokumentowania transakcji na fakturze VAT ma wpływ na podstawę opodatkowania. 5.1. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5.2. Pismem z dnia 31 października 2024 r. Skarżąca wniosła replikę na odpowiedź organu na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p."). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi. Zarzuty te w niniejszej sprawie koncentrowały się na dopuszczeniu się przez organ błędnej wykładni art. 29a i art. 106e ust. 1 pkt 1-24 ustawy o VAT oraz naruszenia art. 14c § 1 i 2, art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w kontekście przedstawionego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego. Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. 6.3. W niniejszej sprawie kwestię sporną stanowiła odpowiedź na pytanie, czy Skarżąca, korzystająca z procedury unijnej, może udokumentować transakcje wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, opisane w zdarzeniu przyszłym, na fakturach VAT w taki sposób, że dostawa towarów i ich transport byłyby na dwóch odrębnych pozycjach faktury. We wniosku opisano, przywołane w części historycznej niniejszego uzasadnienia, zdarzenie przyszłe, wobec którego Skarżąca powzięła wątpliwości w zakresie sposobu udokumentowania transakcji na fakturze. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, uznające za właściwe wskazanie dostawy towarów i ich transportu na dwóch odrębnych pozycjach faktury, Skarżąca przywołała przepisy art. 106a pkt 3, art. 106b ust. 4a, art. 130a pkt 2 i pkt 2b oraz art. 106e ustawy o VAT. Organ interpretacyjny natomiast, uznając stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, odniósł się obszernie do treści art. 29a ustawy o VAT, a także przywołując art. 106b ust. 4a i art. 106e ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT, wskazał, że Skarżąca może wystawić fakturę, jednakże podstawę opodatkowania z tytułu WSTO rozliczanej w procedurze OSS określają przepisy kraju konsumpcji (innego niż Polska). Oceniając prawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej należy wskazać, że Dyrektor KIS powołał się na przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie Dyrektor KIS powołując się na ww. przepisy nie przedstawił prawnej argumentacji, która pozwalałaby na zanegowanie stanowiska Skarżącej. Nie można przyjąć, że zawarta w uzasadnieniu interpretacji argumentacja organu jest wystarczająca w przedmiotowej sprawie, gdyż ten nie odniósł się do istotnych kwestii, które podnosiła Skarżąca we wniosku, ani w istocie w ogóle nie odpowiedział na zawarte we wniosku o wydanie interpretacji pytanie. Należy wskazać, że w sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe zadaniem organu interpretacyjnego było odniesienie się do akcentowanych przez Skarżącą okoliczności sprawy. W tym celu należało przedstawić argumentację, dlaczego Dyrektor KIS zajął odmienne stanowisko i dlaczego Wnioskodawca nie ma racji. Treść wydanej interpretacji indywidualnej ma odnosić się do zadanego pytania, z tym, że nie można jak to miało miejsce w niniejszej sprawie całkowicie pominąć w jej uzasadnieniu odniesienia się do argumentacji Wnioskodawcy. A taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji należy stwierdzić, że stanowisko Dyrektora KIS nie zostało należycie uzasadnione. Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji nie sformułował w sposób dostateczny uzasadnienia oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do stanowiska uznanego przez Dyrektora KIS za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jednocześnie, stosownie do art. 14c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z kolei z treści art. 14h O.p. wynika, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 121 § 1 O.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że wprowadzeniu instytucji interpretacji indywidualnych przyświecało założenie, że mają one pełnić funkcje dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że podatnik pozna stanowisko organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Uzasadnienie stanowiska organu musi zatem być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy w zdarzeniu przyszłym przez niego przedstawionym. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h tej ustawy, a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych oraz umożliwia Sądowi kontrolę stanowiska organu z przepisami prawa materialnego. W orzecznictwie wskazuje się, że naruszeniem ww. przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy, ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2013r., sygn. akt I FSK 660/12; z 15 listopada 2012r., sygn. akt I GSK 36/12; z 17 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 333/11, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zatem uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe organ interpretacyjny powinien wyjaśnić, dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało przez niego zajęte. Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno więc zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści, lecz również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów i to w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) i podnoszonej argumentacji. Nie przesądzając zatem o nieprawidłowości stanowiska Dyrektora KIS należy zauważyć, że jego wypowiedź jest nader lakoniczna. Stanowisko w zakresie postawionego przez Skarżącą pytania sprowadza się bowiem w zasadzie do zacytowania przepisów i konstatacji, że "kwestie podstawy opodatkowania w przedstawionym zdarzeniu przyszłym regulują przepisy kraju konsumpcji". W świetle prezentowanej przez Skarżącą argumentacji takie uzasadnienie prawne należy uznać za niewystarczające. Organ interpretacyjny nie odniósł się do argumentacji Skarżącej i w żaden sposób nie starał się argumentacją prawną wykazać nieprawidłowości rozumowania Wnioskodawcy. Przy czym dodatkowo należy zauważyć, że Wnioskodawca w celu wsparcia swojej argumentacji powołał się na orzecznictwo, do którego nie odniesiono się w interpretacji indywidualnej. W sytuacji zaś, gdy ocena przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska jest tak lakoniczna i nie odnosi się do argumentacji podnoszonej we wniosku, to za niewystarczające należy uznać samo ogólne wskazanie przez Dyrektora KIS, że orzeczenia na które powoływał się podatnik zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników. Należało więc również zasygnalizować dlaczego sytuacja opisana w konkretnym orzeczeniu nie przystawała do realiów niniejszej sprawy. Reasumując, Sąd uznał, że Dyrektor KIS nie poświecił wystarczającej uwagi zagadnieniu, które wzbudziło wątpliwości Wnioskodawcy, a jego stanowisko nie zawiera prawidłowej oceny prawnej. Należy zauważyć, że w wydanej interpretacji organ nie podjął się wyjaśnienia, czy Skarżąca może dokumentować opisane w zdarzeniu przyszłym transakcje w sposób przedstawiony w zadanym pytaniu. Organ nie uzasadnił wystarczająco, dlaczego jego zdaniem Skarżąca nie może udokumentować transakcji na fakturze w taki sposób, że dostawa towarów i ich transport byłyby na dwóch odrębnych pozycjach faktury. Nie ustosunkowano się w ogóle do argumentacji Skarżącej przedstawionej w uzasadnieniu przyjętego przez nią stanowiska. Stanowisko organu jest zatem niekompletne i nie zawiera wystarczającej argumentacji prawnej do tego, aby uznać ją za spełniającą wymogi z art. 14c § 1 i § 2 oraz 121 § 1 O.p. W konsekwencji Sąd uznał, że organ interpretacyjny nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej prawidłowego uzasadnienia prawnego, jego wypowiedź jest zbyt lakoniczna, aby mogła być uznana za wypełniającą obowiązek wyczerpującego uzasadnienia zajętego stanowiska. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ nie przedstawił rzeczowej argumentacji oraz prawidłowych reguł wykładni prawa podatkowego, które mogłyby posłużyć do zakwestionowania stanowiska wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy nie odniósł się do argumentacji Skarżącej, w szczególności nie wyjaśnił, dlaczego przedstawiona przez nią argumentacja jest nieprawidłowa. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Dyrektor KIS dopuścił się naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez niewypełnienie obowiązku wyczerpującego uzasadnienia prawnego stanowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaskarżoną interpretację indywidualną należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z tych względów przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów skargi, ponieważ brak kompletnego stanowiska organu uniemożliwia Sądowi ocenę prawidłowości merytorycznej wydanej interpretacji. Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor KIS odniesie się do kwestii podnoszonych przez Skarżącą, należycie uzasadniając zajęte stanowisko w sprawie. 6.4. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).