I SA/Gd 62/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 62/19, wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "A" Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. Sąd odmówił sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku, ponieważ strona skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2019 r. Jednocześnie z ostrożności procesowej w piśmie tym strona skarżąca sformułowała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie zwana "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak stanowi z kolei art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., II GZ 222/12 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2014 r., I CZ 108/13, dostępne pod adresem http://www.sn.pl, postanowienie SN z dnia 7 lutego 2013 r., II CZ 173/12 lex nr 1293957; post. NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. FZ 61/04 niepubl.). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne ustalenie, iż do uchybienia terminu doszło. Jeżeli zatem strona, składając zażalenie, kwestionuje fakt uchybienia terminowi do dokonania czynności postępowania, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu, a wniosek taki jako niedopuszczalny z mocy ustawy będzie podlegał odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., II OZ 1347/10, z dnia 23 czerwca 2008 r. I OZ 405/08 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GZ 519/12, LEX nr 1274392). W tym stanie rzeczy na mocy art. 88 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.