I SA/Gd 661/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego - organ egzekucyjny - prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego – J. K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [..], nr [....] z dnia 2 sierpnia 2006 r. wystawionych przez organ wykonujący Ministra Finansów. Wymienione tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie otrzymanego z N. wiosku o dochodzenie należności objętych zagranicznym tytułem wykonawczym z dnia 30 listopada 2004 r. Zobowiązany wystąpił do organu egzekucyjnego o: odstąpienie od czynności egzekucyjnych na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późno zm.) - dalej jako "u.p.e.a." przedstawiając dowód stwierdzający nieistnienie obowiązku, o umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tj. z powodu przedawnienia możliwości prowadzenia czynności egzekucyjnych, wydanie postanowienia w sprawie umorzeniu postępowania egzekucyjnego, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych i zwrot kwot nienależnie wyegzekwowanych po dniu 31 grudnia 2009 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podano, że organ wykonujący w odpowiedzi na wystąpienie Naczelnika Urzędu Skarbowego powiadomił, iż według strony niemieckiej należności wynikające z tytułów wykonawczych ulegną przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2013 r. W zażaleniu podniesiono, że zobowiązanemu nie doręczono żadnego pisma wymienionego w kwestionowanym postanowieniu, w szczególności pisma strony niemieckiej, w którym wskazano nowy termin przedawnienia tj. 31 grudnia 2013 r. Wedle dokumentów złożonych przez stronę należności wynikające z niemieckich tytułów wykonawczych mogły być dochodzone wyłącznie do 31 grudnia 2009 r. Zwrócono uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2010 r. Sygn. akt II FSK 764/09, z którego wynika, że kserokopie powołanych niemieckich tytułów wykonawczych nie mogły być uznane za dokumenty, ani za ich odpisy, ani nawet za kopie dokumentów w rozumieniu art. 66za § 4 u.p.e.a. w stanie prawnym obowiązującym przed 22 października 2006 r. a co za tym idzie nie mogły być podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że stosownie do art. 66zk u.p.e.a. jeżeli wniosek o dochodzenie należności pieniężnych stanie się bezprzedmiotowy ze względu na ich zapłatę, umorzenie lub z innego powodu, organ wykonujący informuje o tym niezwłocznie na piśmie obce państwo. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak takiego wniosku. Wskazał natomiast na kopię pisma strony niemieckiej z dnia 26 listopada 2010 r. informującego o nowym terminie przedawnienia należności objętych wymienionymi tytułami wykonawczymi tj. 31 grudnia 2013 r. W konsekwencji czego brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zaś wniosek o uchylenie czynności egzekucyjnych i zwrot nienależnie wyegzekwowanych kwot jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż stronie umożliwiono zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z możliwości tej jednak strona nie skorzystała. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił nadto, iż posiada wiedzę o wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2010 r. Sygn. akt II FSK 764/09 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r. Sygn. akt III SA/Wa 2847/10 dotyczących składanych skarg na dokonane czynności egzekucyjne w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. K. Jednakże do dnia wydania postanowienia do organu nie wpłynęło stosowne rozstrzygnięcie Ministra Finansów w wykonaniu wyroku z dnia 10 stycznia 2011 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, J. K. wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której przedmiotowe postępowanie ze względu na upływ terminu przedawnienia możliwości prowadzenia czynności egzekucyjnych nie może się toczyć, 2) art. 27 Konstytucji RP w zw. z art. 4 i art.5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224) poprzez nieużywanie przez organy administracji publicznej w postępowaniu w niniejszej sprawie języka polskiego, w sytuacji konstytucyjnego obowiązku prowadzenia czynności w języku urzędowym czyli w języku polskim, 3) art. 76 § 1 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., 4) konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 2 w zw. z art. 7 i art. 8 Konstytucji RP. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi kopia pisma strony niemieckiej z dnia 26 lipca 2010 r. , niepotwierdzona za zgodność z oryginałem, niepodpisana, nieopieczętowana. Pismo takie zdaniem skarżącego nie istnieje, a tym bardziej nie znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Wydruk e-mail znajdujących się w aktach sprawy nie zawiera elementów pozwalających go uznać za dokument urzędowy. Jednocześnie wskazano, że w aktach sprawy znajduję się dokument urzędowy - pismo Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2006 r., z którego wynika, iż należności wynikające z niemieckich tytułów wykonawczych z dnia 2 sierpnia 2006 r. można było dochodzić wyłącznie do dnia 31 grudnia 2009 r. Powyższe wynika także z pisma z dnia 30 listopada 2004 r. wystawionego przez niemiecki organ egzekucyjny zatytułowanego Rilckstandanzeige (Zawiadomienie o zaległościach płatniczych). Skarżący wskazał, że w toku postępowania nie doręczono mu żadnego z pism, na które powołują się w treści zaskarżonych postanowień organy, jak również nie umożliwiono mu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Jako istotne dla przedmiotowej sprawy uznał skarżący orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II FSK 764/09 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2847/10, w których uznano, że kserokopie powołanych wyżej niemieckich tytułów wykonawczych nie mogły być uznane za dokumenty, ani za ich odpisy, ani nawet za kopie dokumentów w rozumieniu art. 66za § 4 u.p.e.a. a w związku z powyższym nie mogły być podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko reprezentowane dotychczas w sprawie wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że skarżący J. K. wnioskiem z dnia 18 maja 2010 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego, o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w związku z wygaśnięciem egzekwowanego obowiązku i przedawnienia możliwości prowadzenia czynności egzekucyjnych oraz o zwrot kwot nienależnie wyegzekwowanych od J. K. przez organ egzekucyjny po dniu 31 grudnia 2009 r. wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi. Zdaniem skarżącego w dniu 31 grudnia 2009 r. przedawnieniu uległ termin dochodzenia roszczeń objętych tytułami egzekucyjnymi. O przedawnieniu należności pieniężnych ma świadczyć zdaniem skarżącego informacja zawarta w piśmie Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2006 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego o możliwości dochodzenia należności do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz informacja zawarta w zawiadomieniu o zaległościach płatniczych z dnia 30 listopada 2004 r. Jednocześnie skarżący podważa twierdzenie organów administracji publicznej stanowiące podstawę odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, iż przedawnienie egzekwowanej należności ma nastąpić 31 grudnia 2013 r. wywodząc, że brak jest jakichkolwiek dowodów je uzasadniających. W szczególności skarżący twierdzi, że znajdujący się w aktach sprawy e-mail nie może być za taki dowód uznany albowiem nie spełnia on podstawowych warunków niezbędnych dla uznania go za dokument urzędowy. Należy wobec powyższego stwierdzić, że udzielanie pomocy obcemu państwu oraz korzystanie z jego pomocy przy dochodzeniu należności pieniężnych odbywa się w oparciu o przepisy zawarte w Rozdziale 7 u.p.e.a. Pomoc odbywająca się w ramach międzynarodowego postępowania egzekucyjnego, o której mowa powyżej może polegać na udzieleniu informacji, powiadomieniu zainteresowanego podmiotu o piśmie, orzeczeniu lub innym dokumencie jego dotyczącym, prowadzeniu egzekucji lub dokonaniu zabezpieczenia należności pieniężnych, o czym stanowi art. 66d § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 66az § 1 u.p.e.a w przypadku otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa wniosku o dochodzenie należności pieniężnych objętych zagranicznym tytułem wykonawczym, organ ten wystawia tytuł wykonawczy według ustalonego wzoru, chyba że zagraniczny tytuł został sporządzony nieprawidłowo. W myśl § 2 cytowanego artykułu tytuł wykonawczy wystawiony przez organ wykonujący może nie zawierać treści określonych wart. 27 § 1 w zakresie, w jakim tych treści nie zawiera zagraniczny tytuł wykonawczy. Jak stanowi art. 66az § 3 U.p.e.a. w tytule wykonawczym wystawionym przez organ wykonujący wskazuje się ten organ jako wierzyciela wnioskującego o wszczęcie egzekucji. Z kolei na podstawie art. 66az § 4 ustawy organ wykonujący, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o dochodzenie należności pieniężnych, kieruje wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy do właściwego organu egzekucyjnego w celu wykonania. Jednocześnie organ wykonujący przesyła do właściwego organu egzekucyjnego odpis wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego wraz z zagranicznym tytułem wykonawczym celem doręczenia zobowiązanemu. Przepisów art. 15 nie stosuje się. W myśl art. 66az § 5 u.p.e.a. organ wykonujący niezwłocznie informuje obce państwo o skierowaniu wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego. W przypadku niedotrzymania przez organ wykonujący terminu, o którym mowa w § 4, organ ten informuje obce państwo o przyczynie jego niedotrzymania, o czym stanowi § 6 cytowanego artykułu. Wreszcie na podstawie art. 66az § 7 ustawy jeżeli wskutek podjęcia czynności, o których mowa w § 4, zostaną zakwestionowane dochodzone należności pieniężne lub zagraniczny tytuł wykonawczy je obejmujący, stosuje się odpowiednio przepisy art. 66zf, 66zg i 66zi. Zgodnie z art. 66b § 2 U.p.e.a. funkcje organu wnioskującego I organu wykonującego sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych. W tym miejscu podkreślić należy, że przepis art. 66za § 4 u.p.e.a. ukształtowany został w tym brzmieniu przez art. 2 pkt 3 lit. bl ustawy z dnia 23 czerwca 2006 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 133, poz. 935) i zaczął obowiązywać z dniem 22 października 2006 r. Przed tą datą przepis ten w zmienionym zdaniu drugim stanowił, że jednocześnie organ wykonujący przesyła do właściwego organu egzekucyjnego kopię zagranicznego tytułu wykonawczego celem doręczenia jej zobowiązanemu. Z kolei przywołany wart. 66az § 7 u.p.e.a. przepis art. 66zf § 1 ustawy stanowi, że w trakcie postępowania egzekucyjnego wszczętego na wniosek obcego państwa zobowiązany zgłasza zastrzeżenia dotyczące zagranicznego tytułu wykonawczego lub należności pieniężnych objętych tym tytułem, zwane dalej "zarzutami", wyłącznie do właściwych władz tego państwa, zgodnie z prawem tego państwa. O wniesionych zarzutach zobowiązany może powiadomić organ wykonujący lub organ egzekucyjny. Podstawę zarzutów może stanowić okoliczność niepodlegania należności egzekucji administracyjnej, brak ich wymagalności czy w ogóle istnienia z uwagi na ich niepowstanie, wykonanie, wygaśnięcie, przedawnienie. Zarzuty opisane wart. 66zf § 1 u.p.e.a. należy odróżnić od zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa wart. 33 - 35 u.p.e.a., a które stanowią środek ochrony prawnej zobowiązanego przysługujący jedynie we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w Polsce na podstawie tytułu wykonawczego polskiego wierzyciela, a więc zmierzający do zakwestionowania celowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bądź zastosowanego środka egzekucyjnego (tak w Komentarzu do art. 66zf U.p.e.a. - E. Cisowska - Sakrajda, LEX 2010 r.). Wniesienie zarzutów niesie za sobą określone konsekwencje. Zgodnie bowiem z art. 66fz § 2 i 3 U.p.e.a. organ wykonujący, który otrzymał powiadomienie o wniesionych przez zobowiązanego zarzutach, powiadamia o tym właściwy organ egzekucyjny oraz informuje organ egzekucyjny o podjętym przez obce państwo rozstrzygnięciu w sprawie wniesionych zarzutów. Organ egzekucyjny wstrzymuje postępowanie egzekucyjne z dniem powiadomienia go o wniesionych zarzutach, o których mowa w § 1, do dnia powiadomienia go o rozstrzygnięciu obcego państwa w sprawie wniesionych zarzutów, z zastrzeżeniem § 5, o czym stanowi art. 66fz § 4 u.p.e.a. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w § 1, obce państwo zwróci się do organu wykonującego o kontynuowanie egzekucji, organ ten kieruje wniosek w tej sprawie do organu egzekucyjnego, chyba że prawo Rzeczypospolitej Polskiej nie zezwala na podjęcie takich działań w odniesieniu do analogicznych należności pieniężnych polskiego wierzyciela. Przepis art. 57 § 1 stosuje się odpowiednio, co oznacza że wstrzymanie egzekucji następuje poprzez zawieszenie postępowania w drodze postanowienia. Przepisy powyższe wprowadzają zatem zasady obowiązujące w międzynarodowym postępowaniu egzekucyjnym, w myśl których organ obcego państwa (będący wierzycielem) chcąc przeprowadzić na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej postępowanie egzekucyjne zwraca się z wnioskiem do Ministra Finansów, który uznając że wniosek spełnia warunki formalne wystawia własne tytułu wykonawcze i przesyła je do właściwego organu egzekucyjnego (w niniejszej sprawie Naczelnika Urzędu Skarbowego) w celu wykonania załączając oryginalny zagraniczny tytuł wykonawczy celem doręczenia go zobowiązanemu (przed nowelizacją z dnia 23 czerwca 2006 r. mogła to być kopia zagranicznego tytułu wykonawczego). Z kolei zobowiązany (dłużnik) zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego zgłasza bezpośrednio do właściwych organów państwa od którego pochodzi wniosek i zgodnie z prawem tego państwa. Zobowiązany może o zarzutach poinformować Ministra Finansów. Ten z kolei zobowiązany jest informować organ egzekucyjny (w niniejszej sprawie Naczelnika Urzędu Skarbowego) o rozstrzygnięciu zarzutów przez organy zagraniczne, zaś organ egzekucyjny zobowiązany jest do czasu uzyskania dopowiedzi od organów zagranicznych zawiesić postępowanie i zabezpieczyć należności. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy zasadnie odmówiły uwzględnienie wniosku skarżącego z dnia 18 maja 2010 r. i umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie są uprawnione do badania kwestii wymagalności zobowiązania. Na podstawie przytoczonych powyżej przepisów międzynarodowego postępowania egzekucyjnego sformułowany we wniosku zarzut przedawnienia należności wynikających z tytułów wykonawczych [...], [...], [...] z dniem 31 grudnia 2009 r. stanowi zarzut, w rozumieniu art. 66zf § 1 u.p.e.a. i winien być kierowany wyłącznie do właściwych władz niemieckich, zgodnie z prawem tego państwa. Skierowanie go natomiast do Naczelnika Urzędu Skarbowego, będącego organem egzekucyjnym uruchomiło procedurę uregulowaną wart. 66zk § 1 i 2 u.p.e.a., gdzie wskazano, że jeżeli wniosek o dochodzenie należności pieniężnych stanie się bezprzedmiotowy ze względu na ich zapłatę, umorzenie lub z innego powodu, organ wnioskujący informuje o tym niezwłocznie na piśmie obce państwo. Informacja, o której mowa w § 1, otrzymana od obcego państwa stanowi podstawę do zaprzestania działań prowadzonych przez właściwy organ egzekucyjny lub rekwizycyjny. Otrzymawszy wniosek J. K. z dnia 18 maja 2010 r. organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do Ministra Finansów pismami z dnia 7 czerwca 2010 r. i z dnia 21 września 2010 r. o zajęcie stanowiska. W odpowiedzi Minister Finansów - organ wykonujący działając na podstawia art. 66zk § 1 i 2 U.p.e.a., poinformował o tym fakcie obce państwo, w tym wypadku niemiecki organ podatkowy, który ustosunkował się do kwestii przedawnienia zobowiązania pieniężnego wskazując nowy termin przedawnienia zobowiązań, tj. 31 grudnia 2013 r. i wnosząc o kontynuowania postępowania egzekucyjnego. Organ państwa obcego nie uznał zatem postępowania egzekucyjnego za bezprzedmiotowe i tym samy brak było w sprawie podstaw do zaprzestania działań egzekucyjnych. W tym miejscy wskazać należy, że zaprzestanie działań o którym mowa wart. 66zk § 1 i 2 u.p.e.a., nie jest tożsame z umorzeniem postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 59 U.p.e.a. (tak w Komentarzu do art. 66zk U.p.e.a. - E. Cisowska - Sakrajda, LEX 2010 r.). Biorąc za podstawę stanowisko organów niemieckich Minister Finansów powiadomił o nim organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego, który przystąpił do dalszej egzekucji i kwestionowanym postanowieniem z dnia 3 marca 2011 r. zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, które to postanowienie zostało następnie utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 18 i 59 § 1 u.p.e.a. poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy upłynął termin przedawnienia zobowiązania stwierdzić należy, że jest to zarzut chybiony. Jak już wyżej zostało wyjaśnione zarzut przedawnienia zobowiązania winien być wniesiony bezpośrednio do organu niemieckiego, na podstawie art. 66 zf § 1 u.p.e.a. i powinien być rozpoznany według przepisów praw niemieckiego. Samo zaś wskazanie w piśmie Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2006 r. oraz w zawiadomieniu o zaległościach płatniczych z dnia 30 listopada 2004 r. terminu dochodzeni roszczeń nie przesądza jeszcze o tym, że termin ten rzeczywiści upłynął w dniu 31 grudnia 2009 r. To bowiem wierzyciel, czyli właściwy organ niemiecki ma prawo oceny, czy dana wierzytelności podlega egzekucji czy też nie. Należy także zauważyć, że wskazanie przez organ wykonujący w roku 2006, iż zobowiązanie ulegnie przedawnieniu z końcem roku 2009 nie wyklucza zaistnienia okoliczności, które spowodują, iż termin przedawnienia dochodzonego zobowiązania ulegnie przedłużeniu. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 27 Konstytucji RP w zw. z art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 L, Nr 43, poz.224) poprzez nieużywanie w postępowaniu egzekucyjnym języka polskiego. Należy bowiem zauważyć, że polskie tytuły wykonawcze wystawiono na podstawie wniosku o windykację sporządzonego przez niemiecki organ, którego tłumaczenie na język polski znajduje się w aktach sprawy (karta nr 1 i nr 2). Tak samo jak tłumaczenie informacji odnośnie nowego terminu przedawnienia zobowiązania (karta nr 50 i nr 51). Zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie przy dokonywaniu oceny prawnej stanu faktycznego art. 7 i art. 27 Konstytucji RP i ustawy o języku polskim jest zatem całkowicie chybiony. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu uchybienie to, ewentualnie stwierdzone, nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. W związku z powyższym chybiony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 76 § 1 K.p.a. w zw. z przepisami art. 18 u.p.e.a. polegający na rozstrzygnięciu kwestii przedawnienia należności w oparciu o treść e - maila pochodzącego z pocztowego programu komputerowego przesłanego przez niezidentyfikowany podmiot w dniu 26 listopada 2010 r., który nie jest dokumentem urzędowym i równoczesnym zignorowaniu innych dokumentów. Zgodnie bowiem z art. 66 j § 1 u.p.e.a. i następnymi wszystkie informacje lub dokumenty związane z udzielaniem pomocy na rzecz obcego państwa lub korzystaniem z jego pomocy przekazuje się, o ile to możliwe, wyłącznie drogą elektroniczną, z zastrzeżeniem § 2. Wyjątki o których mowa w § 2 dotyczą wniosku o dochodzenie lub zabezpieczenie należności pieniężnych oraz tytułu wykonawczego lub zarządzenia zabezpieczenia, ale w przedmiotowej sprawie dokumenty te nie zostały przekazane droga elektroniczną. Należy zauważyć także, że forma i sposób komunikowania ze strona niemiecką zastosowane w niniejszej sprawie zgodne są z zasadami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1179/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. ustalającym szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów Dyrektywy rady 2008/55/WE w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu należności pieniężnych z tytułu niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (Dz. U. UE.L z 2008 r. Nr 319, poz. 21). Wszystkie znajdujące się w sprawie dokumenty, wbrew twierdzeniu skarżącego zostały udostępnione stronie postępowania. Świadczą o tym pisma organu egzekucyjnego z dnia 31 stycznia 2011 r. informujące pełnomocnika skarżącego o możliwości przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w siedzibie Urzędu Skarbowego. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół udostępnienia akt sporządzony w dniu 26 maja 2011 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego potwierdzający wydanie kopii wskazanych nim dokumentów pełnomocnikowi skarżącego – B. K. Odnosząc się do złożonego do akt sprawy odpisu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej uznającego zasadność zarzutów w trybie art. 54 u.p.e.a. należy zauważyć, że stanowi ono wykonanie wyroku WSA w Warszawie, który został wydany w związku z orzeczeniem NSA z 22 września 2010 r. Sygn. akt II FSK 764/09. Podkreślenia wymaga poczynione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zastrzeżenie, iż przez wniesienie skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. można kwestionować skutecznie jedynie działania organów administracji podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczne pozostaną natomiast próby wzruszenia rozstrzygnięć będących podstawą postępowania egzekucyjnego, do czego zostały przewidziane inne tryby postępowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.