I SA/Gd 673/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu bezpośredniego wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2018 r. oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 marca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 216 § 1, art. 239 oraz art. 274b i art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 1325 ze zm. – dalej jako "O.p.") oraz art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020r., poz. 106 ze zm., dalej jako "u.p.t.u."), po rozpatrzeniu zażalenia P.D. (dalej jako "Skarżący" lub "Strona") od postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 10 grudnia 2020r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecie 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 10.05.2018r. P.D. złożył deklarację VAT-7 za miesiąc kwiecień 2018r., w której wykazał m.in. kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego 833 zł oraz kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika 0 zł. Następnie w dniu 12.06.2018r. złożył korektę powyższej deklaracji, wykazując kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w terminie 60 dni wynoszącą 72.606 zł. Naczelnik US postanowieniem z dnia 9 lipca 2018r. wszczął postępowanie podatkowe wobec Strony w sprawie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień 2017r. oraz za kwiecień 2018r. - doręczone w dniu 16.07.2018r. Następnie postanowieniami z dnia 13.07.2018r., 12.09.2018r., 03.12.2018r., 12.03.2019r. 14.06.2019r., 20.09.2019r., 12.12.2019r., 13.03.2020r., 16.06.2020r., 22.09.2020r., 10.12.2020r. Naczelnik US przedłużał terminy zwrotu bezpośredniego wykazanego w deklaracji za kwiecień 2018r. w kwocie 72.606 zł. Wydane w wyniku rozpatrzenia zażaleń na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nr [...] z dnia 13.03.2020r. i nr [...] z dnia 16.06.2020r., postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, odpowiednio z dnia 05.06.2020r., nr [...]i z dnia 19.08.2020r., nr [...], zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24.11.2020r., sygn. akt I SA/Gd 698/20 oddalił skargę na postanowienie z dnia 05.06.2020r., następnie wyrokiem z dnia 03.02.2021r., sygn. akt I SA/Gd 977/20 oddalił skargę na postanowienie z dnia 19.08.2020r. Naczelnik US postanowieniem z dnia 10.12.2020r., nr [...]; [...], przedłużył termin zwrotu bezpośredniego w kwocie 72.606,00 zł za kwiecień 2018r. do dnia 14.06.2021r. Pismem z dnia 23 grudnia 2020 r. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 16 grudnia 2020r. Naczelnik US wydał wobec Strony decyzję nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług m.in. za kwiecień 2018 r. Dyrektor IAS zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 marca 2021r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 10 grudnia 2020r. W uzasadnieniu Dyrektor IAS, przywołując treść art. 87 ust. 2 i ust. 2b u.p.t.u. wskazał, że przesłanką do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika jest wykazanie przez organ, iż powziął on wątpliwości co do zasadności zwrotu, które wymagają dodatkowego zweryfikowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanką powodująca konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku jest potrzeba weryfikacji prawidłowości rozliczeń Strony w podatku od towarów i usług, w tym zasadność zwrotu podatku VAT za kwiecień 2018 r. W złożonej w dniu 12 czerwca 2018 r. korekcie deklaracji Strona wykazała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 72.606 zł. Przyczyną tej korekty były wystawione w dniu 24.04.2018r. dla kontrahenta [...] sp. z o.o. faktury korygujące do faktur: z dnia 23.03.2017 nr [...], z dnia 03.02.2017 nr [...], z dnia 18.04.2017 nr [...]. W dniu 18.06.2018r. Skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym w W. pismo, w którym wniósł o anulowanie korekt deklaracji VAT-7 za miesiące luty, marzec i kwiecień 2017r., w których to pierwotnie ujął ww. korekty faktur, wystawione w kwietniu 2018r. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w sprawie zaistniała konieczność zweryfikowania poprawności i zasadności wystawienia przez Stronę ww. faktur korygujących, wystawionych w dniu 24.04.2018r. na rzecz [...] Sp. z o.o. Dokumenty te dotyczą robót budowlanych i serwisowych, zafakturowanych w lutym, marcu i kwietniu 2017r. Podatnik skorygował jednakże wartość wykazanych tamże usług z łącznie 319.300,00 zł netto do zera. Wniósł też o anulowanie korekt deklaracji VAT-7 za miesiące luty, marzec, kwiecień 2017r., w których to pierwotnie ujął ww. korekty faktur, wystawione w kwietniu 2018r. Organ odwoławczy przedstawił czynności podejmowane przez Naczelnika US w trakcie wszczętego postanowieniem z dnia 9 lipca 2018 r. postępowania podatkowego. Wskazał, że Naczelnik US dokonał przesłuchań świadków, wystąpił do [...] Sp. z o.o. o złożenie wyjaśnień i przedłożenia dokumentów, dotyczących płatności powiązanych z wyżej wskazanymi fakturami, dokonywał weryfikacji poprawności zapisów w księgach podatkowych w odniesieniu do ewidencji, objętych zakresem przedmiotowego postępowania podatkowego, wystąpił do banków z żądaniem udzielenia niezbędnych informacji, następnie wystąpił ponownie do Strony o udzielenie szczegółowych wyjaśnień w zakresie zakupu paliw. Naczelnik US sporządził protokół badania ewidencji dostaw towarów i usług oraz ewidencji nabycia towarów i usług prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku za badane okresy rozliczeniowe, a także umożliwił Stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W ocenie organu odwoławczego w zaskarżonym postanowieniu wskazano prawidłową podstawę prawną zastosowania instytucji przedłużania terminu zwrotu podatku. Organ I instancji wskazał przesłankę, którą kierował się, przedłużając termin zwrotu bezpośredniego, wykazanego w powyższej deklaracji VAT-7 za kwiecień 2018 r. Podsumowując w przekonaniu organu odwoławczego, zostały spełnione warunki wskazane w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., tj. zaszła konieczność sprawdzenia zasadności zwrotu wykazanego przez podatnika w deklaracji VAT-7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1) art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez niezasadne rozpoczęcie weryfikacji rozliczenia i w następstwie przedłużenie terminu bezpośredniego zwrotu podatku VAT za kwiecień 2018r.do dnia 14.06.2021r. 2) art. 121 §1, art. 125 §1 O.p. 3) art. 274 §1 O.p. poprzez niezasadne i długotrwałe przedłużanie terminu zwrotu bezpośredniego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że "podstawa wysokości podatku naliczonego uprawniającego do odliczenia i wnioskowania o zwrot podatku VAT, w sferze materialnej, jest zaledwie kilka dokumentów związanych z operacją gospodarczą nabywania nieruchomości". Nieuzasadnione oraz nieuprawnione jest przedłużanie terminu zwrotu w sytuacji, kiedy przedmiotem weryfikacji nie jest sprawa skomplikowana, a "kilka dokumentów będących podstawą wniosku można zweryfikować w rozsądnym krótszym czasie". Zdaniem Skarżącego "organ podatkowy powinien w uzasadnieniu omawianego postanowienia wskazać konkretne wynikające ze stanu faktycznego danej sprawy przesłanki przedłużenia terminu zwrotu. Tym samym powinien przedstawić istniejące wątpliwości uzasadniające odmowę dokonania zwrotu w ustawowym terminie. Jednocześnie ma obowiązek wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Te zaś muszą faktycznie zaistnieć nie mogą wynikać tylko z przypuszczeń urzędnika lub być domniemanymi stwierdzeniami. W rzeczywistości organy podatkowe w swoich postanowieniach nie wskazują należycie okoliczności, które usprawiedliwiałyby podejrzenia co do zasadności tego zwrotu". W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS. Kontroli Sądu podlega postanowienie rozstrzygające o zasadności przedłużenia przez organ terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2018 r. w związku z weryfikacją prawidłowości rozliczenia w ramach postępowania podatkowego. Rozpoznając skargę należało wziąć pod uwagę przed wszystkim treść przepisu art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku - gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast na podstawie art. 87 ust. 2 ww. ustawy, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2016 r., I FSK 311/15 (orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl": "(...) z powołanych przepisów, rozpatrywanych w kontekście całości regulacji dotyczącej zwrotu różnicy podatku, wynika, że w czasie pomiędzy zadeklarowaniem przez podatnika zwrotu bezpośredniego, a upływem terminu do dokonania takiego zwrotu na rachunek bankowy podatnika organ jest uprawniony do podjęcia czynności mających na celu zbadanie zasadności tego zwrotu. Przepis art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. przewiduje - w przypadku podjęcia takich czynności weryfikacyjnych - możliwość wstrzymania się przez organ z dokonaniem zwrotu przez termin dłuższy niż wynikający z przepisów (termin podstawowy zwrotu - 60 dni). Następuje to właśnie w drodze postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że takie postanowienie może zostać wydane, gdy: 1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął, 2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego, obecnie kontroli celno-skarbowej), 3) stwierdzenie przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach". Dodatkowa weryfikacja zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych (Skarbu Państwa). Ta weryfikacja nie może być jednak stosowana w sposób, który prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku. Okoliczność tę wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (vide np. wyroki w sprawach C-177/99 Ampafrance i C-181/99 Sanofi). Nie można zaaprobować takiej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u., która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13, CBOSA). Samo przedłużenie terminu zwrotu podatku nie narusza zasady neutralności VAT, jeżeli ma miejsce w sytuacjach przewidzianych prawem i zgodnie z procedurą podatkową (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2018 r., I FSK 308/18, CBOSA). W postępowaniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu chodzi o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lutego 2015 r., I FSK 2127/13 oraz z 5 lipca 2016 r., I FSK 2039/15 - CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Wspomniany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych w ww. przepisie. Tym samym, w postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT. Tak więc przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu; muszą wystąpić obiektywne przesłanki wskazujące na konieczność przeprowadzenia w określonej sprawie postępowania weryfikacyjnego. Nie chodzi jednak o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu; chodzi o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13, z 11 lutego 2015 r., I FSK 621/14 i z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13 - CBOSA). Sąd w pełni podziela wyżej przedstawione poglądy judykatury krajowej i unijnej oraz przyjmuje je za własne. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT za ww. okres rozliczeniowy. Podjęte przez organy podatkowe obu instancji postanowienia były zgodne z wykładnią przedstawioną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016r. sygn. akt I FPS 2/16. W wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu Naczelnika US wskazano bowiem konkretny termin, do którego przedłużono wnioskowany zwrot bezpośredni nadwyżki VAT. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone przed terminem zwrotu podatku przypadającym w związku z poprzednio wydanym w tym przedmiocie postanowieniem na 10 stycznia 2021 r. Z uzasadnienia obu wydanych w sprawie postanowień wynikają wątpliwości co do prawidłowości dokonanego przez Stronę rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 2018 r., związane z okolicznościami wystawienia przez Stronę w dniu 24 sierpnia 2018 r. faktur korygujących na rzecz [...] Sp. z o.o. Dokumenty te dotyczą robót budowlanych i serwisowych, zafakturowanych w lutym, marcu i kwietniu 2017r. Strona skorygowała wartość wykazanych tamże usług z łącznie 319.300,00 zł netto do zera. Wniosła też o anulowanie korekt deklaracji VAT-7 za miesiące luty, marzec, kwiecień 2017r., w których to pierwotnie ujęte zostały ww. korekty faktur, wystawione w kwietniu 2018r. Organ podatkowy wskazał zatem na uzasadnione powody przedłużenia terminu zwrotu i przedstawił istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie otrzymał jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT – konieczność weryfikacji wystawionych przez Stronę faktur korygujących wartość usług budowlanych i serwisowych "do zera". Organ opisał też podejmowane w toku postępowania podatkowego czynności procesowe. Wskazał m.in., że w dniu 21.10.2020r. został sporządzony protokół badania ewidencji dostaw towarów i usług oraz ewidencji nabycia towarów i usług prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego do kwietnia 2017r. oraz kwiecień 2018r. - doręczony w dniu 28.10.2020r.. W dniu 16.11.2020r. pełnomocnik Strony wniósł prośbę o przedłużenie terminu do złożenia zastrzeżeń do protokołu, ze względu na przechodzenie przez P.D. kwarantanny. Zawiadomieniem z dnia 19.11.2020r. wyznaczono Stronie na podstawie art. 200 §1 Ordynacji podatkowej 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie, pismem z dnia 02.12.2020r. pełnomocnik poinformował organ I instancji, że Skarżący przebywa w izolacji, w związku z powyższym zwraca się z wnioskiem o przekazanie elektronicznych kopii akt zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu z przedstawionych okoliczności wynika, że postępowanie podatkowe toczące się wobec Strony w grudniu 2020 r. zmierzało do zakończenia, niemniej jednak organ miał podstawy zakładać, że konieczność dokonania końcowych czynności procesowych może wymagać przedłużenia terminu zwrotu podatku wyznaczonego poprzednim postanowieniem (z dnia 22 września 2020r.) na dzień 10 stycznia 2021r. Ostatecznie decyzja weryfikująca dokonane przez Stronę rozliczenie wydana została przez Naczelnika US w dniu 16 grudnia 2020r., a więc jeszcze przed upływem terminu zwrotu podatku wyznaczonego na dzień 10 stycznia 2021r., a jej rozstrzygnięcie potwierdza, że wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanego przez Stronę zwrotu podatku za kwiecień 2018 r. były usprawiedliwione. Decyzją tą bowiem określono Stronie za kwiecień 2018 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 833 zł, w miejsce deklarowanego zwrotu podatku w kwocie 72.606 zł. Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji wykazały, że zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie można wykładać, w taki sposób, który uniemożliwiałby spełnienie celu tego przepisu - umożliwienie organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku, do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 610/13, CBOSA). Z tych względów istniała uzasadniona konieczność przeprowadzania dalszej weryfikacji zwrotu podatku. Jak już wskazano gramatyczna wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie pozostawia wątpliwości, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług wystarczą wątpliwości organu. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1 O.p., gdyż postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług zostało wydane zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Nie może być także odbierane jako naruszenie zasady szybkości działania określonej w art. 125 O.p., bowiem ww. okoliczności uzasadniały konieczność dodatkowego zweryfikowania deklarowanego zwrotu. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.