I SA/Gd 678/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r.na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 21 marca 2025 r., nr SKO.410.66.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 rok postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2026r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie R. Sp. z o.o. w W. na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2025r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie WSA w Gdańsku z 17 listopada 2025r. o odrzuceniu skargi. W dniu 5 grudnia 2026r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 15 grudnia 2025 r. W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie zostało omyłkowo z powodu błędu młodego praktykanta wniesione bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazano, że konsekwencje błędu będą obciążać zarówno kancelarię, jak i młodego człowieka na progu kariery zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik zachował termin złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczony od daty doręczenia postanowienia z dnia 26 stycznia 2026r. Kluczowym zagadnieniem w sprawie o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie braku winy. Wskazać zatem w pierwszej kolejności trzeba, że postępowanie sądowe jest postępowaniem sformalizowanym, czynności podejmowane przez strony muszą być dokonywane w określonych w ustawie terminach i w stosownej formie. Wskazane przez pełnomocnika strony przyczyny uchybienia terminu nie uprawdopodobniają braku winy. Zgodnie z poglądami orzecznictwa do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak kataklizmy, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą i wykazanie tych sytuacji w sposób przekonywujący. Sąd rozpoznający wniosek podziela pogląd, że od profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się staranności w organizowaniu własnej pracy i pracy kancelarii . Powierzenie czynności praktykantowi nie zwalnia profesjonalnego pełnomocnika od nadzoru jako podmiotu odpowiedzialnego wobec strony postpowania. Zaniechanie staranności skutkuje odpowiedzialnością profesjonalnego pełnomocnika. Profesjonalny pełnomocnik jest zobowiązany od należytej staranności przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powyższe oznacza brak wyłączenia winy w przypadku choćby lekkiego niedbalstwa, tym bardziej w sytuacji braku dbałości o interesy mocodawcy. Wskazane zaniedbania obciążają samego skarżącego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., I OZ 1226/14, wszystkie orzeczenia dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., obejmuje swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pełnomocnika, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym. (por. wyrok NSA z 2.10.2015 r., II OSK 148/14) . Zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, nie mogą być uznane za brak winy w uchybieniu terminowi, bowiem to pełnomocnik ponosi ryzyko działań takich osób trzecich ( por. postanowienie NSA z 31.10.2014 r., I GZ 479/14). Sąd, uznając, że pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, na podstawie art. 86 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.