I SA/Gd 713/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, prowadził postępowanie zabezpieczające na majątku zobowiązanej – "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie zarządzeń zabezpieczenia nr [...] z dnia 13 maja 2015 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 2010 r. W toku postępowania zabezpieczającego - w oparciu o ww. zarządzenia zabezpieczenia - organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na podstawie zawiadomień z dnia 13 maja 2015 r. w: Banku [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]), Banku [...] S.A. (zawiadomienie nr [...]), [...]Banku S.A. (zawiadomienie nr [...]). Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił "A" Sp. z o.o. m.in.: kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc: za maj 2010 r. w wysokości 6.363,- zł oraz podatek, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 25.402,- zł, za czerwiec 2010 r. w wysokości 1.753,- zł oraz podatek, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w kwocie 7.084,- zł, za lipiec 2010 r. w wysokości 2.937,-zł oraz podatek, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 28.059,- zł oraz za sierpień 2010 r.: kwotę zobowiązania podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 0,- zł, kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w wysokości 4.246,- zł i podatek, o jakim mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 42.443,- zł. W dniu 19 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] r. Postanowienie to stronie doręczono w dniu 4 grudnia 2015 r. Następnie, w dniu 15 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił na zobowiązaną - "A" Sp. z o.o. tytuły wykonawcze nr [...] – [...] i nr [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 2010 r., określone ww. decyzją z dnia [...] r. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych zobowiązanej doręczono w dniu 4 stycznia 2016 r. Pismami z dnia 18 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Bank [...] S.A., Bank [...] S.A. oraz [...] Bank S.A. o przekształceniu z dniem 15 grudnia 2015 r. dokonanych - na podstawie trzech zawiadomień z dnia 13 maja 2015 r. - zajęć zabezpieczających wierzytelności z rachunków bankowych w zajęcia egzekucyjne. W odpowiedzi, dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali organ egzekucyjny o istnieniu przeszkód w realizacji dokonanych zajęć z uwagi na wystąpienie zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej do tego samego prawa majątkowego. Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. spółka wniosła - z zachowaniem ustawowego terminu - zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2015 r. wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. Jako podstawę zarzutów strona wskazała zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Zobowiązana podniosła, że dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie rachunków bankowych stanowi dokuczliwy i uciążliwy dla niej środek, powodujący znaczne utrudnienie w codziennym jej funkcjonowaniu, a wręcz uniemożliwiającym jej prowadzenie działalności gospodarczej. Końcowo wskazała, iż jest ona w posiadaniu wydanego przez Sąd Rejonowy w dniu 14 września 2015 r. nakazu zapłaty (z nadaną klauzulą wykonalności) przez M.J. "A" Sp. z o.o. kwoty 270.900,- zł. Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania prowadzonego do majątku zobowiązanej na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zgłoszonego zarzutu. Odrębnym postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. ww. organ uznał za nieuzasadniony zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka pismem z dnia 14 marca 2016 r. złożyła zażalenie. Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów: art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez uznanie przez organ I instancji za niezasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i w konsekwencji zastosowanie wobec skarżącej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego prowadzącego do niemożności prawidłowego funkcjonowania spółki, gdy tymczasem organ I instancji miał możliwość zastosowania mniej uciążliwego środka w postaci zajęcia wierzytelności przysługującej zobowiązanej od M.J., stwierdzonej prawomocnym nakazem zapłaty; art. 59 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a., poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego lub uchylenie dokonanego zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 marca 2013 r. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego trafnie rozstrzygnął w kwestii zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Organ wyjaśnił, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania, w sposób przymusowy, obowiązków ciążących na zobowiązanym. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem przede wszystkim skuteczne. Dążenie do zrealizowania tego celu nie może jednak polegać na stosowaniu przez organ egzekucyjny dowolnych środków, a jedynie takich, które zostały przewidziane w ustawie, przy czym muszą one prowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego (art. 7 u.p.e.a.). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika, które ze środków egzekucyjnych są mniej lub bardziej uciążliwe. W świetle art. 33 u.p.e.a. przez uciążliwość należy rozumieć dokuczliwość zastosowania środka egzekucyjnego dla codziennego życia czy prowadzonej działalności powodującą niemożność czy utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dłużnika. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanej, co jego zdaniem stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń, rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotą. Ponadto z mocy art. 81 § 4 i 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wypłat z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania, a także na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne należne od wypłat dokonywanych na bieżące wynagrodzenia. Z uwagi na powyższe nie można uznać, iż zastosowany w sprawie środek egzekucyjny był dla zobowiązanej zbyt uciążliwy. Ponadto organ zauważył, że zobowiązana wnosząc zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i nie wyjaśniła, na czym ta uciążliwość miałaby polegać. Organ podał, że spółka co prawda wskazała na alternatywny składnik majątku pozwalający doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku tj. na wierzytelność wynikającą z nakazu zapłaty wydanego na M.J. w postępowaniu upominawczym na kwotę 270.900,- zł z dnia 14 września 2015r. wraz z nadaną w dniu 7 grudnia 2015 r. klauzulą wykonalności. Jednakże z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 15 stycznia 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej u M.J.. W dniu 13 lutego 2016 r. podjęto próbę osobistego doręczenia przedmiotowego zawiadomienia M.J.- jednakże ustalono, iż dłużnik zajętej wierzytelności nie zamieszkuje pod - będącym w posiadaniu organu egzekucyjnego - adresem tj. w S. przy [...]. Biorąc zatem pod uwagę brak oświadczenia dłużnika zajętej wierzytelności, o którym mowa w art. 89 u.p.e.a., organ stwierdził, że w sprawie nie doszło nawet do skutecznego zajęcia wskazanej przez zobowiązaną wierzytelności, które to zajęcie - jak twierdziła skarżąca - miało doprowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 15 grudnia 2015 r. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby organ egzekucyjny mógł zastosować inny od ww. wymienionych środek egzekucyjny, który byłby mniej dolegliwy, prowadząc jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie należności pieniężnej. Organ końcowo w odpowiedzi na zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ egzekucyjny art. 59 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a., poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie lub uchylenie dokonanego zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, poinformował spółkę, że w dniu 18 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia prowadzonego do majątku spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2015 r. postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 6 i 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka w postaci zajęć kont bankowych skarżącej, powodując w ten sposób niemożność prawidłowego funkcjonowania spółki oraz naruszenie art. 59 § 1 pkt. 7 i 10 u.p.e.a. poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, pomimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie lub uchylenie dokonanego zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Zdaniem skarżącej, organ zastosował zbyt uciążliwy środek zabezpieczający, w postaci zajęcia kont bankowych spółki. W jej ocenie, spółka przedstawiła alternatywny składnik majątku pozwalający doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku tj. wierzytelność wynikającą z nakazu zapłaty wydanego na M.J., zatem organy naruszyły art. 33 § 1 pkt 6 i 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego w postaci zajęć kont bankowych spółki. Zajęcie rachunku bankowego powoduje niemożność prawidłowego funkcjonowania spółki i zagraża jej dalszej działalności. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przywołała wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn.. akt I SA/Gd 26/08, (publ.: LEX nr 489620). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zasadności podniesionego przez spółkę zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanej. Stosownie do art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może stanowić zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Podkreślić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Należy wskazać, że z mocy art. 7 § 1-3 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie i które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (§ 2 art. 7 u.p.e.a.). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (§ 3 art. 7 u.p.e.a.). W ocenie sądu z treści art. 7 § 2 u.p.e.a. wynika konieczność zastosowania takiego środka lub środków egzekucyjnych, które umożliwią pokrycie powstałych zaległości. Natomiast zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia w tym względzie możliwości wyboru (tak NSA w wyroku z 9 lutego 2000 r. w sprawie I SA/Gd 213/98 (publ. LEX nr 40392). Innymi słowy, z przywołanych wyżej regulacji wynika, że przede wszystkim organ egzekucyjny powinien stosować środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, ta zatem zasada determinować powinna wybór środka stosowanego przez organ prowadzący postępowanie, dopiero spośród tych środków należy zastosować ten najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. W piśmiennictwie podkreśla się, że chodzi o takie działania, które w możliwie najmniejszym stopniu ingerować będą w prawa i wolności zobowiązanego. Niewątpliwie, sama egzekucja - będąca przymusowym wykonaniem zobowiązań - jest dla dłużnika niedogodnością. Stosowanie środków egzekucyjnych przez organy egzekucyjne stanowi uciążliwość dla zobowiązanego, jednakże należy podkreślić, że podjęcie postępowania egzekucyjnego jest spowodowane brakiem dobrowolnego realizowania przez stronę zobowiązań podatkowych. Podkreślenia wymaga, że zasada stosowania najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego wiąże się z zasadą celowości. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do przymusowej realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Podstawowym zadaniem organów prowadzących postępowanie egzekucyjne jest ściągnięcie od zobowiązanego zaległości, stąd możliwe jest stosowanie równolegle kilku środków egzekucyjnych. Oczywistą kwestią jest, że stosowanie środka egzekucyjnego nie może być represją, a to oznacza, że stosowanie środków egzekucyjnych nie może zmierzać do wyrządzenia zobowiązanemu dolegliwości poprzez wybór najbardziej uciążliwego. Gdy cel egzekucji tego wymaga, organ egzekucyjny może stosować nawet wszystkie dostępne środki egzekucyjne jednocześnie. Zauważyć należy, że w stosunku do strony zastosowano jedynie zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych, z którego prowadzenie egzekucji jest prawem dozwolone, natomiast z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika, które ze środków egzekucyjnych są mniej lub bardziej uciążliwe. W świetle art. 33 u.p.e.a. przez uciążliwość należy rozumieć dokuczliwość zastosowania środka egzekucyjnego dla codziennego życia czy prowadzonej działalności powodującą niemożność czy utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dłużnika. W ocenie sądu - zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń, rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji, zatem zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotą. Ponadto z mocy art. 81 § 4 i 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wypłat z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania, a także na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne należne od wypłat dokonywanych na bieżące wynagrodzenia. Zdaniem sądu, nie można mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, gdy przedmiotem egzekucji jest należność pieniężna, gdyż zajęcie pieniędzy na rachunku bankowym wprost zmierza do wykonania obowiązku. Zastosowany środek egzekucyjny (zabezpieczający) stanowić powinien wypadkową zasady stosowania jak najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka oraz konieczności sprawnego i szybkiego osiągnięcia celu postępowania. Spółka zdaje się natomiast pomijać okoliczność, że egzekucja zobowiązań pieniężnych, jest z definicji uciążliwa. W ocenie sądu ta uciążliwość – jak wyżej wskazano - nie jest jednak w niniejszej sprawie nadmierna, co więcej – jest ona możliwie minimalna. Ingerencja w swobodę działalności gospodarczej i w prawo własności (prawo do swobodnego dysponowania pieniędzmi zgromadzonymi na rachunku bankowym) jest dopuszczalna w drodze i na podstawie ustawy. W niniejszej sprawie wszystkie podjęte wobec spółki czynności miały swoje źródło w przepisach u.p.e.a. Biorąc pod uwagę, że celem egzekucji wszczętej do majątku spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2015 r. było doprowadzenie do wykonania obowiązku zapłaty zobowiązania nimi objętego, jak i kwotę dochodzonej należności głównej (96.160,91 zł) - w ocenie sądu nie można uznać, iż zastosowany w sprawie środek egzekucyjny był dla zobowiązanej zbyt uciążliwy. Spółka podnosząc, że wskazała alternatywny majątek, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji (tj. wierzytelność wynikająca z nakazu zapłaty wydanego na M.J.) – nie dostrzega, że zajęcie wierzytelności następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu. Skoro w niniejszej sprawie doręczenie dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu okazało się bezskuteczne, to należało przyjąć, że w sprawie nie doszło do skutecznego zajęcia wskazanej przez spółkę wierzytelności. Zauważyć należy, że w sytuacji gdy dłużnik zajętej wierzytelności zostanie prawidłowo zawiadomiony o zajęciu wierzytelności, powstaje obowiązek złożenia przez niego oświadczenia, o którym mowa w art. 89 § 3 u.p.e.a. (dotyczącego m.in. wskazania, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego). Dlatego też należało przyjąć, że skoro nie doszło do skutecznego zajęcia wskazanej przez spółkę wierzytelności, to w konsekwencji nie mogło doprowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 15 grudnia 2015 r. Zdaniem sądu, powyższe potwierdza, że spółka nie wskazała alternatywnego majątku, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. Zatem w niniejszej sprawie organ nie miał możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego, który byłby mniej dolegliwy, prowadząc jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie należności pieniężnej. Podkreślić należy, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie ma prowadzić do wstrzymania egzekucji w ogóle, ale skierować ją do innych składników majątkowych zobowiązanego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy oraz z uwagi na przytoczone powyżej przepisy –zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. okazał się bezzasadny. Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 59 § 1 pkt 7 i 10 u.p.e.a., poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie lub uchylenie dokonanego zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, należy wyjaśnić, że w dniu 18 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia prowadzonego do majątku spółki na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 15 grudnia 2015 r. postępowania egzekucyjnego, zatem również zarzut w powyższym zakresie należy uznać za chybiony. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.