I SA/Gd 725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych na 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2014 r. określającą M.K. (dalej: "skarżący", "strona") zobowiązanie w podatku od środków transportowych na 2014 r. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły na tle następującego stanu faktycznego. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. Burmistrz wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 na 2014 r., z uwagi na niedopełnienie tego obowiązku przez podatnika w terminie przepisanym prawem. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 31 marca 2014 r., jednakże pozostało ono bez odpowiedzi. W dniu 23 kwietnia 2014 r. organ I instancji wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2014 r. Po wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, Burmistrz w dniu [...] 2014 r. wydał decyzję określającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie 1.332,- zł. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył odwołanie, w którym wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton mniej niż 12 ton, który został nabyty 11 stycznia 2013 r., a obowiązek podatkowy powstał w dniu 1 lutego 2013 r. (karta podatnika podatku od środków transportowych nr [...], znajdująca się w aktach sprawy) zatem spełnia przesłanki z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) dalej jako "u.p.o.l.". Z informacji posiadanych przez organ I instancji wynika, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton mniej niż 12 ton, który został nabyty w dniu 11 stycznia 2013 r., a obowiązek podatkowy powstał w dniu 1 lutego 2013 r. (karta podatnika podatku od środków transportowych nr [...], znajdująca się w aktach sprawy). Organ powołując się na art. 9 ust. 1 ww. ustawy wskazał, że podatnik nie złożył wymaganej deklaracji w zakreślonym przez ustawę terminie, nie złożył jej również na wezwanie organu I instancji. W tej sytuacji organ wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości podatku od środków transportowych za 2014 r., informując o tym stronę. Z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał wszystkie pisma organu kierowane do niego w niniejszym postępowaniu, w tym informację o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Mimo to nie wypowiedział się w sprawie i nie skorygował informacji posiadanych przez organ, że jest właścicielem ww. pojazdu. Z uwagi na powyższe organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji określającej podatnikowi wysokość podatku od środków transportowych. Organ podał, że stosownie do art. 10 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych. W podstawie decyzji organ I instancji przywołał się na uchwałę [...] Rady Miejskiej z dnia 30 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na 2014 rok, do której załącznik Nr 1 wskazuje, że roczna stawka podatku dla samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej 9 mniej niż 12 ton wynosi 1.332 zł. Kolegium zauważyło, że organ I instancji nie wskazał w podstawie prawnej decyzji przepisów u.p.o.l., na które powołuje się w uzasadnieniu decyzji. W świetle art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej jednym z elementów decyzji jest powołana w niej podstawa prawna. Z uwagi na to, że pomiędzy podstawą prawną, a uzasadnieniem decyzji musi istnieć związek uznać należy, iż są to dwa elementy, które się wzajemnie warunkują. W prawie podatkowym obowiązuje zasada, że zarówno obowiązki jak i ulgi podatkowe muszą wynikać wprost z przepisów ustawowych. Zaskarżona decyzja podatkowa nie wskazuje pełnej podstawy prawnej. Organ I instancji powołał się jedynie na przepisy Ordynacji podatkowej, nie wskazał natomiast przepisów wynikających z u.p.o.l. regulujących kwestię podatku od środków transportowych. Jednakże w ocenie organu zaniechanie wskazania ww. podstawy prawnej decyzji nie stanowi podstawy do jej uchylenia, albowiem naruszenie to nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji z uwagi na to, że postępowanie jest dotknięte wadą nieważności, gdyż strona w tym postępowaniu była nienależycie reprezentowana. Skarżący wskazał, że przed organem I instancji udzielił pełnomocnictwa, a organ tego nie uwzględnił w postępowaniu. W załączeniu do skargi skarżący złożył kserokopię pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Zdaniem organu zarzut pominięcia pełnomocnika jest nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można skutecznie zarzucić, iż organ podatkowy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył obowiązujące przepisy prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Spór w sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie określiły skarżącemu podatek od środków transportowych za 2014 r. Zgodnie z art. 8 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Stosownie do art. 9 ust. 6 ww. ustawy podmioty, wskazane w ust. 1 są zobowiązane do składania właściwemu organowi podatkowemu deklaracji, obliczania i zapłaty podatku w ratach, w określonych terminach, stosownie do daty powstania obowiązku podatkowego w danym roku. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Z kolei art. 9 ust. 5 cyt. ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Z powyższych przepisów wynika zatem kto jest podatnikiem, kiedy powstaje i wygasa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Mając na uwadze powyższe przepisy przyjąć należy, iż przy powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych znaczenie ma fakt zarejestrowania środka transportowego. Należy mieć przy tym na uwadze, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od faktycznego użytkowania pojazdu. Obowiązek ten wygasa zaś dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopiero wydanie stosownej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu lub o jego czasowym wycofaniu z ruchu spowoduje, że z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania lub wycofania z ruchu pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie czy czasowe wycofanie z ruchu pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana stosowna decyzja, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Pogląd ten w pełni koresponduje ze stanowiskiem doktryny, jak i jednolitym orzecznictwem (por. LEX komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 330/05,wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1473/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji trafnie wywiodły, że na skarżącym, jako właścicielu w 2014 r. ciążył obowiązek opłacania podatku od samochodu ciężarowego marki Mercedes o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton mniej niż 12 ton. Pojazd ten od chwili nabycia pozostawał zarejestrowany na nazwisko skarżącego. Mając na uwadze, że organ nie posiada informacji na temat jego zbycia, przerejestrowania czy złomowania, a dowodów na zmianę właściciela przedmiotowych pojazdów nie przedstawił także podatnik, to należało uznać, że skarżący jest podatnikiem od środków transportu stanowiącego przedmiot jego własności. Wskazania wymaga, że powyższe ustalenia wynikają z karty podatnika podatku od środków transportowych nr [...], zatem gołosłowne są zarzuty skarżącego, iż decyzja nie jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Podkreślenia wymaga, że podatnik nie złożył wymaganej deklaracji w zakreślonym przez ustawę terminie do czego był zobowiązany na podstawie art. 9 ust. 1 ww. ustawy. Również mimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania - nie złożył deklaracji ani korekty deklaracji wskazującej na zmianę okoliczności uzasadniających opodatkowanie. W tej sytuacji prawidłowo organ określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2014 r. Należy wyjaśnić, że w aktach podatkowych wbrew twierdzeniu strony brak jest pełnomocnictwa, na które powołuje się skarżący. Z akt sprawy nie wynika, aby przed organami miał działać za stronę pełnomocnik. Natomiast wynika z nich, że skarżący składając odwołanie działał w tym postępowaniu osobiście, a w odwołaniu nie podnoszono tego zarzutu. Na marginesie dodać należy, że z dołączonej do skargi kserokopii pełnomocnictwa nie wynika, aby złożono ją do akt podatkowych, brak bowiem na nim chociażby prezentaty, która potwierdzałaby, że dokument tej został złożony w postępowaniu przed organem I instancji. Z uwagi na powyższe sąd uznał za bezzasadny zarzut pominięcia w postępowaniu przed organami pełnomocnika skarżącego. Końcowo odnosząc się do decyzji organu I instancji, należy zauważyć, że co prawda burmistrz w wydanej decyzji powołując się na przepisy u.p.o.l. nie przytoczył ich treści, jednakże powyższego uchybienia nie można na gruncie niniejszej sprawy zakwalifikować jako uchybienia istotnego, albowiem w niniejszej sprawie istniała podstawa prawna do wydania rzeczonej decyzji. Strona była informowana o wszelkich czynnościach organu I instancji i miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z którego to uprawnienia nie skorzystała. Przyjąć zatem należy, iż skarżący wiedział o przedmiocie toczącego się postępowania. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił dlaczego i na jakiej podstawie określono podatnikowi wysokość podatku. Z uwagi na powyższe należało przyjąć, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.