I SA/Gd 728/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Referent Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A.S. i A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2000 r. oraz luty, marzec i maj 2001 r. oddala skargę. I SA/Gd 728/07 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z [...] w sprawie [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi strony skarżącej A.S i A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca 2000r., wrzesień, listopad, grudzień 2000 r. oraz luty, marzec i maj 2001 r., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, iż skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w zakresie w jakim pozbawia skarżących prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez D.B. oraz J.L., została wydana z naruszeniem przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109 poz. 1245 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie ), a w konsekwencji z naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT), wyrażającego fundamentalną zasadę potrącalności podatku od towarów i usług. § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia ogranicza prawo podatnika do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w sytuacji, gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy. Jednocześnie ograniczenia wynikającego z treści § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia nie stosuje się, gdy wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług (ust. 6). Z brzmienia tych przepisów wynika, że wyłączenie prawa obniżenia podatku należnego o naliczony następuje wówczas, gdy spełnione są jednocześnie dwie przesłanki: podatnik posiada fakturę niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy, a sprzedawca nie uwzględnił wykazanej w tej fakturze sprzedaży i podatku należnego w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Przy czym, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2976/02 (publ. M.Podat. 2004/11/37) dla skutecznego zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia należnego podatku konieczne jest wykazanie przez organy podatkowe (uprawdopodobnienie połączone z oceną), że sprzedawca (wystawca faktury) nie posiada kopii faktury. WSA w uzasadnieniu podkreślił, że żaden przepis prawa podatkowego nie przewiduje pozbawienia przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku, gdy wystawca faktur nie wywiązywał się z nałożonych na niego obowiązków w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług, tj. nie składał deklaracji VAT- 7, czy też nie uiszczał należnego podatku; przeciwnie - złożenie deklaracji uwzględniającej podatek wykazany w fakturze stanowi okoliczność ekskulpujacą podatnika, który dokonał odliczenia podatku z faktury niepotwierdzonej kopią u sprzedawcy (§ 50 ust. 6 rozporządzenia). Identyczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 marca 2004 r., sygn. akt III SA 2515/02 (publ. LEX nr 146530), a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 24 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 44/04 (nie publ.). Zdaniem WSA organy podatkowe w sposób całkowicie arbitralny pozbawiły skarżących prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez D.B. oraz J.L. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika bowiem, że organy podatkowe nie przeprowadziły kontroli u tych wystawców faktur. Okoliczność, iż przeprowadzenie tych kontroli wskutek niemożności ustalenia adresu, jak miało to miejsce w przypadku J.L., czy też nie niepodejmowania wezwań przez D.B. nie dowodzi przecież, że kopii faktury brak u jej wystawcy; takie twierdzenie jest, zdaniem Sądu, przedwczesne. Występujące trudności w nawiązaniu kontaktu z osobą sprzedawcy nie mogą być bowiem uznane za sytuację tożsamą z nieposiadaniem przez sprzedawcę kopii faktury. Tym samym nie można zgodzić się z wywodami Dyrektora Izby Skarbowej, iż dla pozbawienia skarżących prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez D.B. i J.L. ma jakiekolwiek znaczenie okoliczność, iż wystawcy faktur nie wykazali w deklaracji VAT -7 za odpowiednie miesiące 2000 r. i 2001 r. sprzedaży na rzecz A oraz nie odprowadzili do budżetu wynikającego ze spornych faktur podatku należnego. Stwierdzone okoliczności nie stałyby bowiem na przeszkodzie do skorzystania przez skarżących z prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, gdyby wystawcy spornych faktur posiadali ich kopie. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie wykazało zaś, wobec nie przeprowadzenia kontroli, iż wystawcy spornych faktur (D. B. i J. L.) takich kopii nie posiadają. Zdaniem Sądu w ustalonym stanie faktycznym brak było podstaw do zakwestionowania prawa skarżących do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez D.B. i J.L. Natomiast na aprobatę zasłużyło stanowisko organów podatkowych w zakresie, w jakim zakwestionowane zostało prawo skarżących do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez J.J. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe wykazało bowiem, iż sprzedawca nie posiadał kopii faktur, których oryginały były podstawą odliczenia dokonanego przez skarżących. W wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie J.J. stwierdzono bowiem, że pod numerami spornych faktur w rejestrze sprzedaży ujęte zostały faktury wystawione dla innych podmiotów; rejestry sprzedaży stanowią zaś podstawę do sporządzania deklaracji podatkowych. W tej sytuacji WSA stwierdził, że w odniesieniu do faktur wystawionych przez J.J. zaistniały przesłanki do zakwestionowania prawa skarżących do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego, albowiem wystawca nie posiadał kopii faktur oraz nie wykazał podatku należnego z nich wynikającego w złożonych deklaracjach; zaistnienie drugiej przesłanki potwierdza fakt ujęcia w rejestrach sprzedaży, stanowiących podstawę do sporządzenia deklaracji, pod numerami spornych faktur, faktur wystawionych dla innych podmiotów. Wystawca spornych faktur przesłuchany w dniu [...] zeznał, iż nie wystawiał faktur, które stanowiły podstawę do odliczenia podatku naliczonego przez firmę A, dopiero przesłuchany ponownie w dniu [...] stwierdził, że po przemyśleniach uznał, że wystawił te faktury. Okoliczność wystawienia faktur nie przesądza jednak o posiadaniu ich kopii, a także o ujęciu ich w deklaracjach VAT- 7 składanych za odpowiednie okresy rozliczeniowe. WSA odniósł się również do podniesionej w skardze kwestii konstytucyjności przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. W wyroku z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. SK16/00 (publ. OTK 2001/8/257) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że § 35 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 grudnia 1994 r., który jest odpowiednikiem przedmiotowego § 50 ust. 4 pkt 2 jest zgodny z Konstytucją RP. To samo skonstatował w stosunku do § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 21 grudnia 1995 r. Natomiast w wyroku z 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 24/03 (publ. OTK 2004/4/33) TK stwierdził, iż § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. jest niezgodny z Konstytucją, ale zaznaczyć należy, iż rozstrzygnięcie to było związane z wprowadzeniem do ustawy o podatku od towarów i usług art. 32a, który łącznie z § 48 został uznany jako przepis niekonstytucyjny. W punkcie 3 tego ostatniego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny powiedział, że niezgodność z Konstytucją tego przepisu nie stanowi podstawy do zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organów podatkowych lub uiszczonego w wyniku ich zastosowania. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż uznanie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego rodzi skutki prawne wstecz mogłoby być ocenione jako naruszające zasadę równości wobec prawa, ponieważ do sytuacji faktycznych powstałych pod rządami dwóch wcześniejszych rozporządzeń niniejszy wyrok nie mógłby mieć zastosowania. WSA wskazał, że mając na uwadze ww. orzecznictwo uzasadnionym jest stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie zostało oparte o przepisy konstytucyjne. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...], kierując się między innymi dyspozycją art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT) oraz art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p. ) utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określające firmie A.S. i A.S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec 2000r., wrzesień, listopad. grudzień 2000 r. oraz luty, marzec i maj 2001 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał następujący stan sprawy: w okresie od dnia [...] do dnia [...] pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadzili w firmie A.S. i A.S. kontrolę prawidłowości prowadzenia i opodatkowania obrotu [...] podatkiem od towarów i usług w latach 2000-2002, rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług w latach 2000-2002. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że w przeciągu kontrolowanych miesięcy strona skarżąca obniżyła podatek należny o podatek naliczony na podstawie faktur wystawionych przez firmy: - J.J., - D.B., - J.L., przy czym, według ustaleń kontrolujących, faktury te nie były potwierdzone kopią u wystawców. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w oparciu o upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 23 ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym, Minister Finansów w drodze rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r. (Dz. U. nr 109 poz. 1245 z późn. zm.) określił przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia podatnika do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o których mowa w ustawie o VAT. Zgodnie z § 50 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia posiadanie przez nabywcę faktury, która nie jest potwierdzona kopią u sprzedawcy nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że przeprowadzone czynności sprawdzające w firmie J.J. wykazały, że kopie faktur o tych samych numerach, co będące w posiadaniu firmy A, wystawione zostały dla innych nabywców. Jednocześnie J.J. potwierdził, że powyższe faktury wystawił, a transakcje z nich wynikające zostały przeprowadzone. Niekwestionowane w sprawie pozostaje, że J.J. wystawił sporne faktury na rzecz A. Jednakże okoliczność wystawienia faktur nie przesądza o posiadaniu ich kopii a także o ujęciu ich w deklaracjach VAT-7 składanych za odpowiednie okresy rozliczeniowe. W wyniku przeprowadzonej kontroli sprawdzającej u podmiotu J.J. w zakresie transakcji sprzedaży z A stwierdzono bowiem, że wystawca pod numerami spornych faktur w rejestrze sprzedaży posiada faktury wystawione na inne podmioty niż A. Jednocześnie podczas przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono aby J.J. był w posiadaniu kopii wystawionych faktur. Zdaniem organu odwoławczego potwierdza to również sporządzony na podstawie ewidencji sprzedaży i dowodów źródłowych spis faktur, dokumentujących sprzedaż na rzecz A za okresy od stycznia 2000 r. do maja 2001 r. Tym samym, zdaniem organu drugiej instancji, wystawca spornych faktur nie posiadał ich kopii, a ponadto nie wykazał podatku należnego z nich wynikającego w złożonych deklaracjach; potwierdza to fakt ujęcia w rejestrach sprzedaży, stanowiących podstawę do sporządzenia deklaracji pod numerami spornych faktur, faktur wystawionych dla innych podmiotów. Tym samym nie zaistniały okoliczności o których mowa w § 50 ust. 6 rozporządzenia; zgodnie z jego brzmieniem przepisu ust. 4 pkt. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji wskazał, że strona dokonała również odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], na których jako wystawca figuruje D.B. W tym zakresie organ pierwszej instancji zakwestionował prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur bowiem podjęte czynności mające na celu dokonanie kontroli u wystawcy spornych faktur przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej wykazały, że D.B. zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą od [...] r., a ostatnią deklarację VAT-7 złożyła za miesiąc [...]. Informacje te uzyskano z Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z [...]. Jednocześnie pismem z [...] uzyskano informacje z Terenowego Biura Danych Urzędu Wojewódzkiego o adresie pobytu stałego wystawcy spornych faktur, a Urząd Skarbowy pismem z dnia poinformował o niepodjęciu przez D.B. wezwania urzędu pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki. Organ odwoławczy podkreślił, że mając na uwadze poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia, wskazane powyżej oraz biorąc pod uwagę wydany w niniejszej sprawie wyrok WSA w Gdańsku, działając na podstawie art. 229 O.p. zlecił z urzędu organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, które wykazało, że D. B. prowadziła działalność pod nazwą D.B.; do protokołu z dnia [...] z czynności sprawdzających prawidłowość i rzetelność dokumentacji z przeprowadzonych transakcji w 2000 r. i 2001 r. w zakresie transakcji z A złożyła wyjaśnienia, że prowadziła działalność gospodarczą, jednakże w [...] działalność została zawieszona; po zapoznaniu ze spornymi fakturami oraz dowodami wpłaty KP potwierdzającymi wpłatę należności za sporne faktury, do protokołu z [...] oświadczyła, iż: - nie zna i nie znała firmy A, dlatego nie mogła prowadzić z nimi żadnych transakcji; - w tym czasie nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej; - przedmiotem działalności, którą prowadziła w 1996 r. nigdy nie był handel [...], w tym czasie faktycznie była agentem firmy B; - cyt.: (...) wszystkie faktury i dowody wpłaty nie zostały wypisane przeze mnie, charakter pisma jest inny niż mój, podpisy nie są moje zostały podrobione (...); - nigdy nie otrzymała takich kwot gotówką. Powyższe twierdzenia D.B. potwierdziła do protokołu przesłuchania świadka dnia [...]. W tym miejscu organ odwoławczy odpowiadając na zawarty w piśmie strony z [...] wniosek o wyłączenie z materiału dowodowego zebranego w sprawie treści zeznań złożonych przez świadka D.B., z uwagi na naruszenie treści art. 190 O.p. podkreślił, że z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie przeprowadzenia przedmiotowego dowodu zostało skierowane na nieaktualny adres pełnomocnika strony. Stosownie do art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu. W sprawie pełnomocnik strony obowiązku tego nie dopełnił, a aktualny adres korespondencyjny pełnomocnika został ustalony przez organ odwoławczy. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy podzielając słuszność zarzutu, iż strona nie została prawidłowo powiadomiona o terminie przesłuchania świadka D.B. ocenił, że istotne w sprawie okoliczności dotyczące spornych faktur, w których jako wystawcę wskazano D.B., z których strona wywodziła prawo do odliczenia, zostały wystarczająco wykazane w protokóle z dnia [...] . Dyrektor Izby Skarbowej mając na uwadze ustalenia zawarte w protokole z dnia [...] z czynności sprawdzających prawidłowość i rzetelność dokumentacji z przeprowadzonych transakcji w 2000 r. i 2001 r. w zakresie transakcji pomiędzy D.B. a A oraz fakt nie kwestionowania przez stronę ustaleń zawartych w powyższym protokole odstąpił od ponownego przesłuchania w charakterze świadka D.B. z udziałem pełnomocnika. Pełnomocnik strony [...] zapoznał się ze zgromadzonym w powyższym zakresie przez organ pierwszej instancji materiałem dowodowym, w tym z protokołem z dnia [...] z czynności sprawdzających prawidłowość i rzetelność dokumentacji z przeprowadzonych transakcji w 2000 r. i 2001 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej skoro D.B. figurująca jako wystawca na spornych fakturach jednoznacznie zaprzecza aby okazane faktury wystawiła to uzasadnione jest stanowisko, że strona skarżąca dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur nie potwierdzonych kopią u wystawcy, w sprawie zaś nie wystąpiły okoliczności o których mowa w § 50 ust. 6 rozporządzenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika, zdaniem organu drugiej instancji, iż D.B. prowadziła działalność gospodarczą w okresie od [...] do [...]. Deklaracje VAT-7 złożyła wyłącznie za miesiące od lipca do grudnia 1995r. oraz za styczeń 1996r.; za żaden z okresów, w których sprzedaż dokumentowana była spornymi fakturami, nie zostały złożone deklaracje VAT-7, podatek należny wynikający ze spornych faktur nie został wykazany w deklaracjach VAT-7, a w konsekwencji nie został odprowadzony podatek. Organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie w powyższym zakresie zaistniały okoliczności, o których mowa w § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, tym samym faktury na których jako wystawca figuruje D.B. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W sprawie zakwestionowano ponadto prawo strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], na których jako wystawca figuruje J.L.. W tym zakresie organ pierwszej instancji w decyzji podniósł, że nie dokonano kontroli sprawdzającej u J.L. w zakresie posiadania kopii spornych faktur wobec braku danych dotyczących aktualnego miejsca zamieszkania J.L., który z miejsca zamieszkania, wskazanego na fakturach jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, został wymeldowany decyzją Urzędu Miejskiego z dnia [...]. Ponadto z uzyskanych pismem z dnia [...] informacji z Centralnego Biura Adresowego MSWiA wynika, iż J.L. nie posiada nowego adresu zameldowania. Organ odwoławczy mając na uwadze wyrok WSA w Gdańsku działając na podstawie art. 229 O.p. zlecił z urzędu organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie w powyższym zakresie wykazało, że J.L. prowadził działalność gospodarczą w latach [...]. Firma jego świadczyła usługi budowlane. J.L. przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] po zapoznaniu ze spornymi fakturami oświadczył, że cyt.: (...) nie wystawiałem okazanych mu faktur. Raz czy dwa wystawiłem faktury za sprzedaż [...], ale była to zbieranina [...] z budowy, na pewno nie były to takie ilości. Podpisy na fakturach są podobne do mojej parafki ale w niektórych przypadkach zupełnie inne. Nie otrzymywałem pieniędzy, które są uwidocznione na dowodach wpłat gotówkowych KP, znajdujących się na kartach pod okazanymi fakturami VAT. Podpisy na tych dowodach KP nie są moje. Niektóre są bardzo zbliżone (...). Tym samym, zdaniem oragnu drugiej instancji skoro J.L. figurujący jako wystawca na spornych fakturach jednoznacznie zaprzecza aby takie faktury wystawił to znajduje potwierdzenie stanowisko organu pierwszej instancji, że strona dokonała odliczenia z faktur nie potwierdzonych kopią u wystawcy. Tym samym zaistniały okoliczności, o których mowa w § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Stosowanie przepisu § 50 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia wyłącza zaistnienie sytuacji określonej w § 50 ust. 6 cyt. Rozporządzenia, jednak i w tym przypadku sytuacja taka nie wystąpiła. Ustalono, że za miesiące lipiec, sierpień i grudzień 2000 r. oraz maj 2001 r. figurujący jako wystawca zakwestionowanych faktur, J.L., nie deklarował sprzedaży. Natomiast za miesiące czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2000 r. nie złożył deklaracji VAT-7. Ponadto sprzedaż deklarowana za miesiące luty i marzec 2001 r. była niższa od wartości sprzedaży wykazanej w poszczególnych fakturach, wystawionych na rzecz A. za wskazane okresy rozliczeniowe. Podkreślono, że J.L. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że zginęły mu dokumenty łącznie z pieczątką. W sytuacji przewidzianej w § 50 ust. 4 pkt 2 w związku z ust. 6 cyt. rozporządzenia istotne jest czy faktura którą posiada nabywca jest potwierdzona kopią znajdującą się u sprzedawcy, a zatem czy wystawca faktury przechowuje kopię faktury (do czego jest prawnie zobowiązany treścią § 52 rozporządzenia) i może ją przedłożyć na żądanie organów skarbowych, a w wypadku gdy w dokumentacji prowadzonej przez wystawcę nie ma kopii faktury czy uwzględnił w deklaracji podatkowej wykazane w tej fakturze sprzedaż i podatek należny. Sprawdzenie tej ostatniej okoliczności jest możliwe jedynie wtedy gdy istnieje odpowiednia dokumentacja podatkowa prowadzona przez wystawcę faktury, a w szczególności ewidencja o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT; wtedy dopiero jest możliwe ustalenie, czy podane w deklaracji podatkowej kwoty sprzedaży i podatku należnego obejmują również kwoty sprzedaży i podatku należnego wynikające z konkretnej faktury. Organ drugiej instancji podkreślił, że takie sprawdzenie w sprawie nie było możliwe z braku kopii faktur i ewidencji sprzedaży u J.L. a ponadto zaprzeczył on aby sporne faktury wystawił. Od decyzji pełnomocnik strony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę wnosząc uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu autor skargi przedstawił stan faktyczny sprawy podnosząc, że decyzja jest niezgodna z prawem gdyż narusza normy prawa określone ustawą Ordynacja podatkowa. Przede wszystkim zobowiązanie dochodzone skarżoną decyzją uległo przedawnieniu; w okresie przedawnienia określonym art. 70 O.p., w pierwotnym brzmieniu, nie nastąpiły zdarzenia powodujące przerwanie bądź zawieszenie terminu, zatem uznać należy, że zobowiązanie podatkowe określone skarżoną decyzją uległo przedawnieniu. Ponadto wskazano w, że zarówno decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej jak i skarżona decyzja wydane zostały bez podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie powołano wyrok z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 24/03 Trybunału Konstytucyjnego, w którym orzeczono, iż art. 32a ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. są niezgodne z Konstytucja RP. Wg autora skargi jakkolwiek Trybunał Konstytucyjny w wyroku oceniał § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 marca 2002 r., a w niniejszej sprawie skarżona decyzja została wydana na podstawie § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., to istnieje identyczność przytoczonych przepisów. Zdaniem skarżącego zgodnie z treścią orzeczenia Trybunału z dnia 27.04.2004 r. stwierdzić należy, iż § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22.12.1999 r. jest niezgodny z art. 217 Konstytucji i jako taki nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu. Orzekanie przez organ po dacie wyrokowania przez Trybunał Konstytucyjny stanowi naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż skutkuje wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Ponadto decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż jej treść sprzeczna jest z ustawą Ordynacja podatkowa, ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W szczególności decyzja narusza normy art. 121, 122 i 187 O.p. Strona podnosi, że w toku postępowania uzupełniającego organ dokonał czynności przesłuchania świadka D.B. bez udziału strony. Przesłuchanie świadka dokonane zostało przez Urząd Kontroli Skarbowej, który zawiadomienie o terminie przesłuchania skierował do pełnomocnika strony na nieaktualny adres. W konsekwencji strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i nie podzielając zarzutów skargi podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycjami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. A zatem, w niniejszej sprawie Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, nie narusza ona ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga jest zatem niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. l. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu skargi w zakresie przedawnienia. Zgodnie z art. 59 § l Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek m.in. zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.) czy przedawnienia (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). Z akt sprawy wynika, iż A dokonał zapłaty wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zobowiązania w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł. Zapłaty dokonano zgodnie z decyzją ratalną z [...] r. Skoro zobowiązanie podatkowe w części (tj. [...]) wygasło poprzez zapłatę to uznać należy za nieuzasadnioną teza podniesiona przez autora skargi w zakresie przedawnienia. Podkreślić należy, że zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Oznacza to, że po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie zaś organ odwoławczy może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Sądu Najwyższego, sygn.IIIRN76/01 z 21 maja 2002 r.). Strona dokonała zapłaty kwoty [...], zatem zobowiązanie podatkowe w tej części wygasło. Natomiast do zapłaty pozostała kwota [...] tj. 1/ za 3/2001 - [...],- zł + odsetki - rata do [...]r.; 2/ za 5/2001 - [...]zł + odsetki - rata do [...]r.; 3/ za 5/2001 - [...] zł + odsetki - rata do [...]r., której strona skarżąca, wobec treści wyroku WSA z dnia [...] w sprawie [...] nie zapłaciła. W tym zakresie wskazać należy, iż stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za marzec i maj 2001 r. (taki okres rozliczeniowy pozostał do zapłaty) upływał 31 grudnia 2006 r. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują sytuacje, w których bieg terminu przedawnienia ulega przerwaniu bądź zawieszeniu; w tej sprawie termin przedawnienia uległ zawieszeniu w związku z zaistnieniem okoliczności o których mowa w art. 70 § 2 O.p. Stosownie bowiem do art. 70 § 2 O.p. bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2 O.p. do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej, 2) od dnia nabycia prawa do ulgi podatkowej do dnia wygaśnięcia tego uprawnienia (por. tekst pierwotny Dz. U. 97. 137 .926). Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 O.p. rozłożył stronie skarżącej na raty zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres; stąd bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1 pkt 1 i 2 O.p. do dnia terminu płatności odroczonego podatku, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Art. 70 § 2 O.p. przewidujący zawieszenie biegu terminu przedawnienia w tożsamym brzmieniu obowiązywał zarówno przed 1 stycznia 2003 r. jak i po tej dacie (Dz. U. 02. 169. 1387). Nie znajduje w sprawie zastosowania przywołany przez stronę art. 20 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387), który stanowi, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem § 2, który stanowi, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Organ odwoławczy, co podkreślono w odpowiedzi na skargę, był uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co uczynił w dacie [...] II. Sąd nie podziela zarzutu skargi wydania decyzji bez podstawy prawnej. W wyroku z 24 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 784/05 (opub. LEX nr 202173) postawił tezę, w której wskazano, że z brzmienia przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (...) 2) nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy (...) wcale nie wynikało, że to sformułowanie jest równoznaczne z określeniem (...) faktura, która nie została potwierdzona kopią u sprzedawcy (...). Przeciwnie, określenie "nabywca posiada", użyte w pierwszej części tego zdania, wiąże się z czasem teraźniejszym i przemawia za interpretacją, że w prawem wyznaczonym okresie "posiadania" przez nabywcę oryginału faktury, u wystawcy tej faktury powinna znajdować się jej kopia. W uzasadnieniu NSA podkreślił, iż nie podziela zarzutu niewłaściwego zastosowania § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. z uwagi na niezgodność tego przepisu z Konstytucją; strona przytacza fragmenty motywów do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 24/03 (opubl. OTK - A 2004/4/33), z których wynika, że rozwiązania zawarte w § 48 ust. 4 pkt 2 kolejnego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268, ze zm.) dotyczące skutków braku potwierdzenia faktury kopią cechowały się nadmiernym rygoryzmem i formalizmem oraz przedkładaniem prawdy formalnej nad materialną. Z uwagi zaś na okoliczność, że przepis ten, stanowiący dokładne powtórzenie § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., został przez Trybunał Konstytucyjny uznany za niekonstytucyjny, te same zarzuty należałoby postawić zarówno § 50 ust. 4 pkt 2 wymienionego ostatnio rozporządzenia, jak i jego odpowiednikom w poprzednich rozporządzeniach. Rozwiązanie zawarte w spornym przepisie było wcześniej dwukrotnie przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. sygn. akt U 9/97 (opubl. OTK ZU nr 4/1998 r. poz. 51) Trybunał nie dopatrzył się niezgodności z Konstytucją poprzednio obowiązującego § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. Stanowisko swoje potwierdził także w wyroku z dnia 11 grudnia 2001 r. sygn. akt SK 16/00 (opubl. OTK ZU nr 8/2001, poz. 257), dotyczącym oceny konstytucyjności § 35 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. oraz § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r., przepisów zawierających analogiczne rozwiązania jak późniejszy § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. Co więcej w powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 27 kwietnia 2004 r., w którym stwierdzono niezgodność z Konstytucją tego ostatnio wymienionego przepisu, Trybunał Konstytucyjny odnosząc się do swoich wcześniejszych orzeczeń nie zakwestionował zawartego w nich stanowiska; podniósł bowiem, że przed wejściem w życie art. 32 a ustawy o VAT kwestia skutków braku potwierdzenia faktury kopią nie była w żaden sposób uregulowana w przepisach ustawowych. Dlatego też prawodawca wydający akty wykonawcze miał większą swobodę w kształtowaniu treści tych aktów. Ponadto w pkt 3 sentencji wyroku z dnia 27 kwietnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny zastrzegł, że stwierdzona niezgodność art. 32a ustawy o VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. z Konstytucją nie stanowi podstawy zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organu podatkowego lub uiszczonego w wyniku ich stosowania. NSA podkreślił, że błędny jest pogląd o możliwości analogicznego stosowania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącego § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r., do przepisów tożsamej treści ale obowiązujących w okresie przed wejściem w życie tego rozporządzenia jest już utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 433/04 i z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 642/05; niepubl.). Podkreślić dodatkowo wypada, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane w okresie, gdy znane było stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wymienionych wyżej wyrokach z dnia 16 czerwca 1998 r. i z dnia 11 grudnia 2001 r. Organy podatkowe były związane tą regulacją, mającą charakter powszechnie obowiązujący, stosownie do art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Odmowa zastosowania tego przepisu aktu wykonawczego przez Sąd przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wymagałaby powołania jako podstawy do takiego działania art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. III. Odnośnie zarzutu naruszenia dyspozycji art. 190 O.p., zgodnie z którą strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem (§ 1); strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia (§ 2) wskazać należy, że zgodnie z art. 123 § 1 O.p., organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Komentowany przepis stanowi rozwinięcie tej zasady. Przewiduje on dwa elementarne uprawnienia stron postępowania podatkowego, którym odpowiadają obowiązki organu podatkowego: po pierwsze - strona ma prawo oczekiwać, że zostanie zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem dokonania tych czynności. Uprawnieniu stron odpowiada obowiązek spoczywający na organie podatkowym, sprowadzający się do zawiadomienia strony o tej czynności. To jednak czy zawiadomiona strona skorzysta z przysługującego jej uprawnienia jest jej sprawą. Rzeczą organu podatkowego jest jej skuteczne zawiadomienie. Termin określony w art. 190 § 1 O.p. jest terminem minimalnym, ma on charakter instrukcyjny; po drugie - strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Zatem obowiązkiem organu jest faktyczne dopuszczenie strony do udziału w takiej czynności. Uczestniczenie strony w czynnościach dowodowych gwarantuje jej nie tylko bezpośrednie zapoznanie się z przebiegiem tych czynności, ale również bezpośredni wpływ na przebieg postępowania dowodowego. Obecność strony w przesłuchaniu świadka czy biegłego lub uczestniczenie w oględzinach pozwala na komunikowanie się z osobami biorącymi udział w czynnościach, wyjaśnianie wątpliwości, wskazywanie na sprzeczności w zeznaniach. Ponieważ w postępowaniu podatkowym to strona jest zazwyczaj zorientowania w sprawie, jej udział w czynnościach dowodowych jest istotny ze względu na dojście do prawdy materialnej. Przepis art. 190 § 1 i 2 O.p. wyraźnie stwierdza, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz że ma ona prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, a więc może im zadawać pytania i składać wyjaśnienia, co stanowi rozwinięcie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu rozumianej nie tylko w sensie formalnym, ale i materialnym, jednakże stwierdzić należy, że okoliczność, iż strona z własnej woli nie wzięła udziału w przeprowadzeniu takiego dowodu nie oznacza, że został naruszony ten przepis, skoro nie wprowadza on obowiązku udziału strony w jego przeprowadzeniu. W tej sprawie, co wynika z akt postępowania, pełnomocnik strony skarżącej J.M.-K. była zawiadamiana przez organy podatkowe obu instancji na wskazany przez siebie adres B. [...]. O zmianie adresu B na [...] pełnomocnik nie powiadomił organu podatkowego pomimo obowiązku wynikającego z dyspozycji art. 146 O.p. W razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie adresu, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Komentatorzy podkreślają, iż celem osiągnięcia skutku doręczenia konieczne jest ustalenie następujących okoliczności: po pierwsze - należy ustalić, że to strona (przedstawiciel, pełnomocnik) zmieniła w toku postępowania adres bez powiadomienia organu podatkowego; po drugie - trzeba dokonać doręczenia pod dotychczasowym adresem. Skuteczne doręczenie następuje z zachowaniem obowiązujących w niniejszym rozdziale przepisów, tyle tylko, że pismo kieruje się pod "stary" adres. W rozpoznanej sprawie sytuacja przedstawia się następująco - organ drugiej instancji sam ustalił nowy adres pełnomocnika i wysłał na nowy adres pismo z [...] (k. 1/108). Jednak dalsza korespondencja, w tym zawiadomienie z [...] o miejscu i terminie przesłuchania w charakterze świadka D.B,, wysłane zostało na adres uprzedni. O nowym adresie, co w tej sprawie raz jeszcze należy podkreślić, pełnomocnik oficjalnie nie powiadomił organu prowadzącego postępowanie, czym naruszył dyspozycje art. 146 O.p. ze wszystkimi, z tego faktu wynikającymi konsekwencjami. Ponadto pełnomocnik zapoznał się z protokołem z czynności sprawdzających u D.B. (k. 115/2 i nast.), w którym podnosi ona te same okoliczności sprawy co w protokole z przesłuchania jej w charakterze świadka. Sąd stwierdza, iż przedstawione uchybienie art. 190 O.p. nie ma istotnego wpływu na wynik tej sprawy; świadek potwierdził w swych zeznaniach swe dotychczasowe stanowisko zawarte w protokole z czynności sprawdzających u D.B. (k. 115/2 i nast.), a pełnomocnik strony miał możliwość wypowiedzenia się co do treści wyjaśnień D.B.. Tym samym, zdaniem Sądu, nie została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (art. 123 O.p.). IV. Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, w tym m.in. art. 121, 122, 187 O.p. (strona 4 skargi). Wywiedzione i przedstawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego są niezasadne i nie mogły stać się uzasadnionym powodem uchylenia zaskarżonego wyroku. Organ podatkowy prowadzący postępowanie dążył do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych a nadto wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Wbrew stanowisku autora skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera zarówno odniesienie do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego jak i stanu prawnego mającego w tej sprawie zastosowanie. Podkreślić należy, iż organ drugiej instancji wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku w sprawie [...]. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że strona skarżąca w deklaracjach VAT - 7 za miesiące: maj - lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2000 r. oraz luty, marzec i maj 2001 r. dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nie potwierdzonych kopią u wystawcy, co spełnia przesłanki o których mowa w § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109 poz. 1245 ze zm.) Równocześnie nie zaistniały okoliczności o których mowa w § 50 ust. 6 rozporządzenia. Faktury wystawione przez J.J. (co już potwierdził WSA w sprawie [...]), J.L., D.B. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Reasumując: w odniesieniu do stanu faktycznego powstałego w czasie obowiązywania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109 poz. 1245 z późn. zm.) do ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), brak kopii faktury u sprzedawcy powoduje utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego po stronie nabywcy. Sąd nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a/ u.p.s.a.); Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 b i c u.p.s.a.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 u.p.s.a., skargę oddalił.