I SA/Gd 758/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach bez zezwolenia postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 758/15. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. "A" Sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier na automatach bez zezwolenia. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek dla udzielenia jej ochrony tymczasowej. Pismem z dnia 30 czerwca 2015 r. strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu strona zawarła wniosek o zmianę postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w trybie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku o zmianę postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wcześniej rozpoznanym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo wskazano, że pierwszy kwartał 2015 r. spółka zakończyła ze stratą w wysokości -1.893.031,61 zł. Wskazano również, że łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu o prowadzeniu przez stronę działalności bez zezwolenia po jego pierwszoinstancyjnym nieostatecznym cofnięciu, wynosi 21.621,850 zł. Wskazano także, że wykonanie jakiejkolwiek kary pieniężnej z tytułu rzekomego "braku zezwolenia" może spowodować, że spółka, pragnąc uchylić się przed ponownym niesłusznym ukaraniem, przestanie gospodarczo wykorzystywać wszystkie wciąż posiadane, a cofnięte decyzją nieostateczną zezwolenia, co doprowadzi – wskutek ich następczego wygaśnięcia – do nieodwracalnych skutków w postaci trwałej utraty możliwości prowadzenia działalności, która po zakończeniu postępowania o cofnięcie będzie niemożliwa do powetowania. Do wniosku skarżąca załączyła: upomnienia, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, pierwsze strony postanowień w przedmiocie wszczęcia kolejnych postępowań przeciwko spółce, dokumentację dotyczącą stanu finansowego spółki w postaci rachunku zysku i strat na dzień 31 marca 2015 r. oraz bilansu za pierwszy kwartał 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie cytowanego przepisu sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu. Podstawę zmiany będą zatem stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia tymi zjawiskami albo tylko na potrzebę zmiany zakresu wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2495/13). Ponadto wskazać należy, że warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11, LEX nr 1104138). W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za zmianą postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia tych okoliczności, które jednocześnie będą wypełniać dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a., zależeć będzie możliwość zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc zatem pod uwagę przesłanki wynikające z art. 61 § 4 p.p.s.a. i dokonując pod tym kątem oceny wniosku spółki o zmianę postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Podniesione w rozpoznawanym wniosku argumenty są w istocie tożsame z argumentacją skarżącej wskazaną w pierwotnym wniosku. Spółka wskazała co prawda wyższą, niż podaną we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, kwotę nałożonych kar pieniężnych i dodała, że pierwszy kwartał 2015 r. zakończyła ze stratą w wysokości -1.893.031,61 zł, co wynika z przedłożonej dokumentacji, to jednak, w ocenie Sądu, okoliczności, na które powołuje się skarżąca, a mianowicie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może być daleko idące w skutkach trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia, począwszy od utraty płynności finansowej oraz problemów w bieżącym regulowaniu zobowiązań na niewypłacalności i ogłoszeniu upadłości kończąc, nie zostały wykazane. Sąd podkreśla, że pogorszenie sytuacji finansowej podmiotu na skutek prowadzonej egzekucji jest normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem, stąd bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 851) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Podnieść również należy, że analiza sytuacji majątkowej skarżącej wskazuje, iż za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 marca 2015 r. uzyskała przychody w kwocie 30.489.866,13 zł. Skarżąca dokonuje zatem obecnie szeregu operacji finansowych, tj. realizuje należności i dokonuje płatności. Ponadto skarżąca dysponuje aktywami obrotowymi w kwocie 66.312.154,74 zł, w tym należnościami krótkoterminowymi w kwocie 8.772.136,91 zł. Końcowo, wymaga zaakcentowania, jak zostało to wskazane w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2015 r., że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi i w oparciu o przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 4 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.