I SA/Gd 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] oraz postanowienie Wójta Gminy z dnia 11 stycznia 2016 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2015 r. pan Z. C. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu spadku nabytego po matce G. C. określonej decyzją z Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 listopada 2015 r. Podatnik uzasadnił wniosek trudną sytuację zdrowotną i finansową, wyjaśniając, że jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, częściowo niezdolną do pracy, utrzymuje się renty w wysokości 422,59 zł netto, korzysta z pomocy brata, a także wsparcia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Podatnik podał, że jest osobą rozwiedzioną, zamieszkuje sam, ponosi wydatki związane z zakupem butli gazowej, zaś prąd ma na kartę (licznik). Pan Z. C. wyjaśnił, że dom z działką, które otrzymał w spadku, stara się sprzedać, niemniej występują problemy związane ze znalezieniem nabywców. Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego , działając na podstawie art. 209 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2015r., poz. 513, ze zm.), wystąpił do Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Wójt Gminy nie wyraził zgody na umorzenie panu Z. C. zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie 4.834 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. odmówił ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 2 maja 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego Dyrektor wskazał, że umorzenie, odroczenie czy nawet rozłożenie na raty podatku od spadków i darowizn jest niemożliwe bez zgody burmistrza, wójta czy prezydenta miasta. Dyrektor podkreślił, że negatywne zaopiniowanie przez Wójta Gminy wniosku podatnika o umorzenie przedmiotowej zaległości było dla niego wiążące i wywołało skutek w postaci utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Nie kwestionując problemów zdrowotnych oraz trudnej sytuacji finansowej podatnika organ podatkowy wskazał, że zaistnienie powyższych okoliczności nie może stanowić przesłanki udzielenia najdalej idącej ulgi w spłacie należności względem Skarbu Państwa. Wnioskodawca nie wykazał, by sytuacja, w jakiej się znalazł, spowodowana była jakimikolwiek nadzwyczajnymi okolicznościami. Zdaniem organu, dopóki istnieją niewykorzystane możliwości egzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Dyrektor zwrócił uwagę, że zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn nie powstało na skutek zaistnienia szczególnych okoliczności i zdarzeń, a było konsekwencją świadomej decyzji podatnika o przyjęciu spadku po matce – G. C., w wyniku której uzyskał przysporzenie majątkowe w postaci ½ nieruchomości położonej w C. Zauważył ponadto, że sam podatnik, w piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r., wskazał, że zamierza zbyć przedmiotową nieruchomość, ale występują trudności ze znalezieniem nabywcy. Powyższe, zdaniem organu, prowadzi do wniosku, że istnieje realna możliwość wywiązania się strony z zapłatą należności podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan Z. C. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 67a § 1 i 67 b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia ważnego interesu publicznego i interesu podatnika. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania podatkowego zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 12 i 77 § 1 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, w tym błędne przyjęcie, że w przypadku podatnika nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes podatnika" podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci analizy sytuacji bytowej, finansowej i zdrowotnej uzasadnia przyjęcie, że ogół okoliczności wskazuje na zrealizowanie w stosunku do skarżącego przesłanki "ważnego interesu podatnika". Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymując stanowisko zawarte w skardze, dodatkowo podniosła, ze wskutek naruszenia przepisów postępowania zaakceptowano postanowienie Wójta Gminy, mimo że nie zawiera uzasadnienia, a także nie odnosi się w żaden sposób do wniosku strony, czy do okoliczności ustalonych przez organ podatkowy w toku postępowania, jak również do przesłanek umorzenia zaległości podatkowej wyrażonych w art. 67a Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik zarzuciła także naruszenie art. 123 §1 i §2 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie, że zapewnienie udziału skarżącego w postępowaniu przed Wójtem było iluzoryczne z uwagi na otrzymanie przez skarżącego informacji o skierowaniu zapytania do Wójta Gminy już po zajęciu stanowiska przez Wójta. Wskazała również na naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie wszystkich kosztów ponoszonych przez skarżącego, w tym kosztów ubrań czy komunikacji, jak również rozmiaru pomocy ponoszonej przez brata skarżącego. Końcowo podniosła zarzut naruszenia art. 187 § 2 w związku z art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przez organ odwoławczy dowodów przedstawionych przez skarżącego w piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz postanowienia Wójta Gminy a także o rozważenie możliwości skierowania do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zapytania prawnego w zakresie - czy art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z art. 209 § 1 oraz 127 a także art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zwróciła się również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w ramach przyznanego prawa pomocy nieopłaconej w części ani w całości według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. W ocenie Sądu skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja wydana w tym trybie oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym, co jednak nie oznacza, że ustawodawca pozostawił organom zupełną swobodę w jej stosowaniu. Przepis ten pozostawia do uznania organu podatkowego istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających umorzenie zaległości lub odsetek, lecz decyzja w przedmiocie ulgi musi zawierać uzasadnienie stanowiska organu. Stanowisko to musi zaś być oparte na zebranym i należycie ocenionym materiale dowodowym. Rola Sądu w takiej sprawie sprowadza się do badania prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wysnutych wniosków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II FSK 1652/10, LEX nr 1121075), sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r., I SA/Lu 944/12). Użyte w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" jako przesłanki zastosowania instytucji umorzenia, nie zostały doprecyzowane przez ustawodawcę. Jednakże w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Natomiast przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 899/12). Podkreślenia wymaga, że umorzenie należności stanowi wyjątek od zasady równości i powszechności ponoszenia ciężarów publicznoprawnych, wynikającej z art. 84 Konstytucji RP. Jej zastosowanie oznacza rezygnację Skarbu Państwa (jednostki samorządu terytorialnego) z należnych wpływów do budżetu państwa (jednostki samorządu terytorialnego). W związku z powyższym przesłanek zastosowania omawianej ulgi nie można interpretować w sposób rozszerzający, lecz przeciwnie – w sposób ścisły, zawężający zastosowanie tej instytucji jedynie do sytuacji szczególnych, a więc odbiegających od przyjętych standardów, w szczególności nadzwyczajnych przypadków losowych niezależnych od zobowiązanego. Zdaniem Sądu, nie budzi najmniejszych wątpliwości, że ocena, czy przesłanki udzielenia ulgi podatkowej istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana wyłącznie po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej). Ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowe i zgodne z wymogami określonymi w art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie jest szczególnie ważne przy decyzjach wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. Uzasadnienie, szczególnie decyzji negatywnych dla podatnika, powinno szczegółowo wskazywać przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia pomimo wystąpienia szczególnych okoliczności. W przypadku ulg w podatku od spadków i darowizn, a więc takich, których udzielenie uzależnione jest od stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego, oceny wystąpienia przesłanek przyznania ulgi w pierwszej kolejności dokonuje ten organ. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat, stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności, wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem wprost, że przyznanie ulgi podatkowej w zakresie podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego uzależnione jest od wyrażenia zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Postanowienie w przedmiocie zgody na udzielenie pomocy wskazanej w art. 18 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego jest typowym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 18 ust. 2 wskazanej ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nakazuje bowiem naczelnikom urzędów skarbowych przy wydawaniu decyzji we wskazanym w tym przepisie przedmiocie współdziałanie z organami samorządu terytorialnego. Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 Ordynacji podatkowej). Bierze on pod uwagę m.in. przesłanki umorzenia płatności. Jego zgoda jest tylko jedną z przesłanek materialnoprawnych, bez spełnienia której rozstrzygnięcie wydane następnie przez organ, któremu powierzono ostateczne załatwienie sprawy będzie niezgodne z prawem. Niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego skutkuje niemożnością wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika (płatnika) z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co jednak istotne, mimo że postanowienie wyrażające powyższe stanowisko organu samorządowego jest niezaskarżalne, Sąd zawsze dokonuje kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, stosownie do treści art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że wprawdzie stanowisko przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego ma znaczenie przesądzające o przyznaniu ulgi lub odmowie jej przyznania, to szczególnego znaczenia nabiera uzasadnienie tego stanowiska. Powinno ono bowiem zawierać rozważania co do wystąpienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, analizę sytuacji podatnika oraz wskazanie przyczyn podjętego w tej kwestii stanowiska. Innymi słowy, przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego, w tej sprawie Wójt Gminy, obowiązany jest rozważyć, czy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia wniosek, że w sprawie wystąpiła przynajmniej jedna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, pozwalająca na udzielenie ulgi podatkowej. Następnie obowiązkiem tego organu jest zajęcie stanowiska w kwestii wyrażenia bądź też niewyrażenia zgody na udzielenie przedmiotowej ulgi. Nie może budzić zatem żadnej wątpliwości, że z uzasadnienia postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego powinno wynikać, że dokonał on oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odpowiadający regule wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie tego aktu winno odpowiadać art. 210 Ordynacji podatkowej. Orzeczenie wydane w ramach uznania administracyjnego powinno być uzasadnione w taki sposób, aby możliwa była kontrola przesłanek stanowiących podstawę jego wydania oraz realizowana zasada przekonywania, o której mowa w art. 124 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, postanowienie Wójta Gminy z dnia 11 stycznia 2016 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 4.834 zł nie spełnia powyższych wymogów. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wójt Gminy, ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że "Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ustalenia sytuacji materialnej i bytowej postanawiam nie umorzyć zaległości podatkowej w wysokości 4.834 zł)", nie odnosząc się w żaden sposób do argumentów podnoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia 21 grudnia 2015 r. (k. 32 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, opisane powyżej postanowienie Wójta Gminy nie zasługuje na aprobatę i godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ gminy w żaden sposób bowiem nie odniósł się do sytuacji skarżącej, a tymczasem z punktu widzenia zastosowania ulgi podatkowej decydujące znaczenie ma sytuacja rodzinna, finansowa i zdrowotna wnioskodawcy istniejąca w dacie orzekania o uldze. Stwierdzić zatem należy, że przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego nie poddał jakimkolwiek rozważaniom przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Zdaniem Sądu władcze stwierdzenia zawarte w postanowieniu Wójta Gminy z dnia 11 stycznia 2016 r., nie poparte jakąkolwiek argumentacją, godzą w fundamentalne standardy funkcjonowania organów gminy. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd uznał zatem, że Wójt Gminy naruszył przepisy postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, postanowienie z dnia 11 stycznia 2016 r. należało wyeliminować z obrotu prawnego, jako warunkujące podjęcie decyzji przez organy podatkowe. W świetle poczynionych powyżej rozważań, nie budzi wątpliwości, że ewidentna wadliwość postanowienia Wójta Gminy z dnia 11 stycznia 2016 r. miała niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, gdyż oparły się one na stanowisku wyrażonym w powołanym postanowieniu. Jak już wcześniej wskazano, brak zgody organu, do którego urząd skarbowy jest obowiązany wystąpić o zajęcie stanowiska, w myśl art. 209 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że urząd ten nie ma podstaw do zastosowania ulgi polegającej na umorzeniu zaległości lub odsetek. Taki wiążący charakter stanowiska organu współdziałającego powoduje, że w rzeczywistości ciężar rozstrzygnięcia w sprawie, która jest przedmiotem postępowania podatkowego przed naczelnikiem urzędu skarbowego, przesuwa się na etap współdziałania. Skoro zatem podstawą wydania zaskarżonej decyzji było postanowienie Wójta Gminy, które okazało się wadliwe i zostało uchylone, to również należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wątpliwości Sądu budzi również ustalenie dotyczące aktualnego stanu majątkowego skarżącego w zakresie własności nieruchomości. Z "Oświadczenia – zeznania o sytuacji finansowej i uzyskiwanych dochodach (stanie majątkowym) w związku z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych" złożonego przez skarżącego wynika, że jest on właścicielem nieruchomości zabudowanej domem w stanie surowym posadowionym na działce o powierzchni 0,8 ha w C. (k. 23 verte akt administracyjnych), natomiast z treści uzasadnienia decyzji wymiarowej z dnia 30 listopada 2015 r. (k. 28 i 28 verte akt administracyjnych) wynika, że przedmiotowa nieruchomość należąca do spadku jako przedmiot spadkobrania podlegała dziedziczeniu zarówno przez podatnika – Z. C., jak i jego brata – A. C., co potwierdza powołana przez organ treść wpisu w księdze wieczystej nr [...]. Wyjaśnienia w sprawie wymaga, czy wskutek dalszych czynności cywilnoprawnych zawartych z bratem skarżący jest aktualnie jedynym i wyłącznym właścicielem nieruchomości położonej w C., czy też nadal jej współwłaścicielem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zarówno Wójt Gminy, jak i organy podatkowe obu instancji obowiązane będą zająć stanowisko w zakresie wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Powyższe winno być jednak poprzedzone gruntowną analizą indywidualnej sytuacji skarżącego, dokonaniem wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poparte wyczerpującym uzasadnieniem rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem sprecyzowanym przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2016 r. Sąd uznał, że z uwagi na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r. II FPS 9/09 nie ma konieczności występowania z takim pytaniem do Trybunału. Wskazana przez Sąd konsekwencja wadliwości formalnej uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji uzasadnia stwierdzenie braku podstaw wystąpienia w niniejszej sprawie w pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił obie wydane w sprawie decyzje organów podatkowych oraz postanowienie Wójta Gminy.