I SA/Gd 765/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. i R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia odrzucić skargę R. W. I SA/Gd 765/12 UZASADNIENIE R. i K. małżonkowie W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 22 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia K. W. zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wskazać należy, że po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W szczególności Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty (merytorycznie załatwia sprawę podatkową) albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji (jej przedmiotem są kwestie procesowe). Z przepisu zawartego w art. 133 § 1 p.p.s.a. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Wynika z tego zatem, iż stroną postępowania podatkowego nie może być każdy podmiot, a jedynie taki, który ma interes prawny w wydaniu określonego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na decyzję, którą organ podatkowy rozstrzygnął co do istoty sprawę z wniosku K. W. o umorzenie zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Zobowiązanie podatkowe z tego tytułu zostało określone K. W. decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 września 2011 r., nr [...]. Z powyższego jednoznacznie wynika, że R. W. nie jest adresatem zaskarżonej decyzji (z uwagi na to, iż nie została ona wydana w jego sprawie); nie będzie się mógł do niej zastosować, ponieważ nie dotyczy ona jego spraw podatkowych i ewentualnej odpowiedzialności podatkowej. Z tego powodu decyzja ta nie będzie mogła wywrzeć dla niego skutków prawnych. Zaniechanie – z powodu odrzucenia skargi – merytorycznej kontroli sądowej wydanej decyzji nie powoduje więc negatywnych skutków prawnych dla R. W. Skoro – jak już wskazano – zaskarżona decyzja nie dotyczy indywidualnej sprawy podatkowej R. W., to nie dotyczy również jego interesu prawnego w obszarze mogącego być przedmiotem udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, co uzasadnia ocenę nieistnienia, wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a., interesu prawnego do zaskarżenia przez niego wydanej decyzji do sądu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie R. W. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, z uwagi na brak interesu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił skargę, we wskazanym zakresie, odrzucić.