I SA/Gd 793/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odroczenia terminu płatności rat postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 2 maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 stycznia 2014 r. odmawiającą K.M. zmiany decyzji ostatecznej z dnia 4 maja 2011 r. (zmienionej decyzją z dnia 9 lipca 2012 r.) w przedmiocie odroczenia terminów płatności rat na okres dwóch lat, tj. do dnia 31 grudnia 2014 r. K.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, zaś pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na podstawie tytułów wykonawczych Dyrektor Izby Celnej wszczął egzekucję, dokonując zajęcia ruchomości i konta bankowego. Z kolei brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje zagrożenie dla sytuacji materialnej skarżącego oraz utratę źródła dochodów a także utratę miejsc pracy przez jego pracowników. Wniosek swój motywował również wysoką łączną kwotą zobowiązań w podatku akcyzowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynikająca z art. 61 § 3 powołanej ustawy możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ze swej istoty może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego zarówno doktryna jak i orzecznictwo rozumie spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por.: postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast wszelkie akty administracyjne odmowne, ponieważ nie mają one przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków) które mogłyby podlegać wykonaniu (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, s. 338). Oznacza to, że zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 253a Ordynacji podatkowej, dotycząca odmowy zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, jako nienadająca się do wykonania, nie podlega wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.